สวัสดีครับ ที่ผมตั้งคำถามนี้ขึ้นมาเนื่องจากสงสัยมานานแล้วครับ ว่าคนเรามันทำดีแล้วมันเคยได้ดีสักทีไหม ทำดีไม่เคยได้ดีโลกนี้เมันเลยมีแต่คนชั่ว ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่าทุกวันนี้ผมไปพูดคุยปรึกษากับจิตแพทย์อยู่เพราะ suffer อะไรต่างๆมากมายจากการใช้ชีวิต เป็นโรคซึ่มเศร้าหน่อยๆด้วยเข้าเรื่องเลยดีกว่า ต้องขอออกตัวเลยว่า ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น เเล้วการที่ผมช่งยคนอื่นมันกลับมาเป็นการทำร้ายจิตใจของผมสะเอง ผมพกทุกอย่างไว้ในกระเป๋า ไม่ว่าจะเป็น ยาแก้โรคต่างๆ ท้องเสีย ปวดหัว เป็นต้น ร่วม คัตเตอร์ กาว แม็คเย็บกระดาษ เป็นต้น ประมาณว่าผมต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ได้ ที่ผมพกเยอะขนาดนี้ส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวผมเอง และอีกส่วนหนึ่งก็เพื่อคนอื่นๆ เขาชอบมายืมของจากผม ผมก็ยินดีที่ได้ช่วยเหลือ วันไหนลืมหยิบอะไรมาแล้วเพื่อนขอยืมแล้วไม่มีให้ ก็จะรู้สึกแย่ที่มันช่วยอะไรเขาไม่ได้ ประเด็นก็คือว่า ผมร็สึกว่าไม่สามารถพึ่งพาใครได้เลย เหมือนผมต้องทำอะไรด้วยตัวเองตลอด ทั้งที่ผมเห็นคนอื่นต่างพึ่งพาเพื่อนๆ แต่ผมกลับต้องพยายามอย่างหนัก พยายามด้วยตัวเอง บ้างครั้งผมรู้สึกท้อแท้มา ที่มีคนที่ไม่พยายามแต่กลับได้ทุกสิ่งที่ทุกอย่างไป บางครั้งก็คิดว่าโลกมันแข็งแกร่งเกินไปกว่าที่ผมจะอยู่555 เข้าเรื่องจริงละ ก็จากที่ผมท้าวความมานานเมื่อสมัยมัธยมผมแอบชอบ คนๆหนึ่ง แม้กระทั่งตอนนี้ผมกยังชอบเขาอยู๋ ด้วยความที่เราไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย ทำให้หลายๆครั้งผมแแทบไม่ได้คุยกับเขา ผมเริ่มชอบเขาตั้แต่ตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้ว่าชอบเขามากๆ พร้อมที่จะทำอะไรหลายๆอย่างให้เขา ก็คือว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเข้ามหาลัย เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องการเรียนในห้อง ทำให้ค้างงานต่างๆนานา ผมก็เป็นห่วงเขาตลอด บอกนู้นบอกนี้เขา ช่วยเขาทำงานทุกอย่าง มันคงทำให้เราสนิทกันมากขึ้น มีครั้งหนึ่งที่ผมปวดขามากๆ แต่เพื่อให้ได้ไปเจอเขาผมก็ยังเลือกที่จะเดินไปหาเขา มีครั้งหนึ่งที่ผมไปเจอเขากับแฟน ผมรู้สึกช็อคมาก หัวใจผมสลายสุดๆ ผมต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่ข้างใน

อยากจะร้องไห้ออกมา จนเขาเลิกกับแฟน เทลาะกันหนักมาก ผมเป็นห่วงก็เลยโทรไปหาตอนนั้นอยู่ช่วงเรียนปี1 ของมหาลัย โคตรเป็นห่วงเขาเลย จนผมตัดสินใจบอกชอบเขา เพราะใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานมากๆ แต่มักไม่ไหวอีกละที่จะเก็บอีกต่อไปทำให้ต้องตัดสินใจบอก เมื่อตอนที่ผมบอกเขา เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร เขายังเป็นเหมือนเดิมกับผม ด้วยความที่เขาบอกว่าเป็นเหมือนเดิม จนทุกวันนี้มันก็เหมือนเดิมจริงๆ ถามว่าผมต้องการอะไรจากเขา ผมแค่อยากให้เขาพูดความร็สึกของเขามากกว่านี้ จริงๆแล้วเขาก็เป็นเขาแหละ เขาแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยสนใจอะไรมากมาย แต่การที่เขาเป็นงี้กลับทำให้ผมทรมาน ประเด็นก็คือว่า เขามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่สนิทกันมากๆ เวลาเขาเจอคนๆนั้น เขาก็จะเฮฮา มีความสุข พูดจาถูกขอกัน ซึ่งต่างกับผมที่นานๆทีจะทำให้เขายิ้มได้ ถ้าเปรียบตัวผมเองสำหรับเขา ก็คงเป็นแค่เพื่อนที่แสนดีคนหนึ่ง ผมเลยอยากรู้ว่าถ้าหากเขาต้องเลือกคนๆหนึ่งจริงๆ ระหว่างเพื่อนแสนดีคนนี้ กับ เพื่อนสนิทคนนั้นเขาจะเลือกใคร มากกว่ากัน
.
.
.
.
ขอโทษด้วยถ้าแบบหัวข้อไม่ตรงกับเนื้อหาสักเท่าไร แต่ผมแค่อยากหาที่ระบายจริงๆ
ระหว่าง เพื่อนที่แสนดี กับ เพื่อนที่สนิท ถ้าต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง เป็นคุณจะเลือกใคร
.
.
.
.
ขอโทษด้วยถ้าแบบหัวข้อไม่ตรงกับเนื้อหาสักเท่าไร แต่ผมแค่อยากหาที่ระบายจริงๆ