สวัสดีครับ มันอาจดูงี่เง่านึดนึ่งนะครับ
ผมพึ่งอายุ20 ผมทำงานเเล้วและผมเรียนไม่จบครับ ผมหน้าเเก่ด้วยครับ
ละก็ตัวผมนั้นไม่ได้ชอบอยู่คนเดียว
แต่ว่าเวลาอยู่ด้วยกันหลายๆคนไม่ว่าจะเป็น พ่อเเม่เพื่อนพี่น้อง ผมจะโดดเดี่ยวในกลุ่มนั้นมาก ผมเลยเลือกที่จะออกจากกลุ่มเพื่อนพี่น้องออกมาอยู่คนเดียว ผมรู้สึกว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่ต้องการผมหรอกออกมาก็ไม่มีผลอะไร
เเต่ผลมันกลับกลายเป็นว่าผมรู้สึกว่าทุกคนเกียดผมหมดเลยไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือคำพูด ผมเป็นคนดูน่าตลกนะครับ รูปร่างหน้าตาของผมคือ
สูง 175 หนัก 95 ผิวดำนิดหน่อย
ผมหัวเราะตลอดนะครับเวลาอยู่ต่อหน้าทุกคนแต่บางคำพูดมันก็แรงมากครับสำหรับตัวผม ผมมักจะโดนคำพูดแบบนี้ตลอดเวลาทำอะไรไม่ดี " ทำเหมือนหน้าตาเลยเน้าะ " ผมก็ได้เเต่ยิ้มครับเเละก็พูดตลกไปเรื่อย ผมดูเป็นคนไม่มีความรู้สึกนะและดูเป็นคนไม่สนใจอะไรเลย พูดหยาบคาย หน้าตาเถื่อนๆ ผมสบายมากกับคำพูดเหยียดหน้าตาผม ผมก็กลายเป็นตัวตลกในกลุ่มเพื่อนครับ แต่ตอนนี้ผมตัดขาดกับเพื่อนเเล้วครับ ผมรู้สึกดีขึ้นนะ
แต่มันกลายเป็นปมด้อยผมเเล้วครับ
ที่ทำงานของผม เพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยจะดีหรอกครับ ผมรู้สึกว่าผมอยู่คนเดียวได้ นี่ก็4 ปีเเล้วครับ นับตั้งเเต่ผมตัดขาดกับเพื่อนพ่อเเม่พี่น้อง
ผมไม่ได้ทะเลาะกับใครนะ ผมแค่ไม่ค่อยคุยกับใครเลย และก็ไม่มีใครมาคุยกับผมด้วยเช่นกัน ทุกๆครั้งที่ผมมีปัญหาหรือผมเสียใจตอนนี้ผมอยากระบายมันกับใครสักคนที่เขาจะเเนะนำผมได้เเต่ แม้เเต่เเม่ของผมยังไม่เเนะนำเลยครับ ไม่มีใครอยู่ข้างผมเลยครับ
ผมรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นซึ่มเศร้า
เพราะ 5 เดือนที๋ผ่านมานี้ผมเก็บความรู้สึกไม่ได้เลยผมนั่งๆอยู่ผมก็ร้องไห้ โดนคำพูด เหยียด ผมก็กลับมาร้องไห้
ผมไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครเลย
แต่มาวันหนึ่งผมก็ทำตัวปกติ และผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึ่ง ซึ่งเเต่ก่อนผมก็คิดว่ามันเป็นเหมือนๆเพื่อนคนอื่นที่ชอบเหยียดผม วันนั้นมันมาหาผมแล้วบอกมีเรื่องอะไรก็ระบายมา ผมก็พูดติดตลกไปเรื่องพูดดูถูกหน้าตาตัวเอง
พูดเรื่องครอบครัวที่ไม่เคยเข้าใจและเข้าข้างผมเลย น้ำตาก็ไหลครับวันนั้นมีเพื่อนๆคนอื่นอยู่ด้วยครับผมหยุดร้องไห้ไม่ได้เลยผมรู้สึกว่าเห้ยมันมีคนอยากรู้ด้วยหรอวะ ว่าไอ้
อ้วนดำ
รู้สึกยังไง ผมเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายบ่อยมากด้วยครับ เวลาผมคิดผมมักจะร้องไห้เเละพูดว่าไม่อยากตายครับ ผมไม่เเน่ใจว่าผมซึ่มเศร้ารึเปล่า
แต่อาการร้องไห้อยากตายของผมมันหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกต้องการความรักมาก ผมอยากรู้ว่าผมมีโอกาศจะเป็นโรคซึ่มเศร้ามั้ยครับ
ผมซึมเศร้าไหมครับ
ผมพึ่งอายุ20 ผมทำงานเเล้วและผมเรียนไม่จบครับ ผมหน้าเเก่ด้วยครับ
ละก็ตัวผมนั้นไม่ได้ชอบอยู่คนเดียว
แต่ว่าเวลาอยู่ด้วยกันหลายๆคนไม่ว่าจะเป็น พ่อเเม่เพื่อนพี่น้อง ผมจะโดดเดี่ยวในกลุ่มนั้นมาก ผมเลยเลือกที่จะออกจากกลุ่มเพื่อนพี่น้องออกมาอยู่คนเดียว ผมรู้สึกว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่ต้องการผมหรอกออกมาก็ไม่มีผลอะไร
เเต่ผลมันกลับกลายเป็นว่าผมรู้สึกว่าทุกคนเกียดผมหมดเลยไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือคำพูด ผมเป็นคนดูน่าตลกนะครับ รูปร่างหน้าตาของผมคือ
สูง 175 หนัก 95 ผิวดำนิดหน่อย
ผมหัวเราะตลอดนะครับเวลาอยู่ต่อหน้าทุกคนแต่บางคำพูดมันก็แรงมากครับสำหรับตัวผม ผมมักจะโดนคำพูดแบบนี้ตลอดเวลาทำอะไรไม่ดี " ทำเหมือนหน้าตาเลยเน้าะ " ผมก็ได้เเต่ยิ้มครับเเละก็พูดตลกไปเรื่อย ผมดูเป็นคนไม่มีความรู้สึกนะและดูเป็นคนไม่สนใจอะไรเลย พูดหยาบคาย หน้าตาเถื่อนๆ ผมสบายมากกับคำพูดเหยียดหน้าตาผม ผมก็กลายเป็นตัวตลกในกลุ่มเพื่อนครับ แต่ตอนนี้ผมตัดขาดกับเพื่อนเเล้วครับ ผมรู้สึกดีขึ้นนะ
แต่มันกลายเป็นปมด้อยผมเเล้วครับ
ที่ทำงานของผม เพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยจะดีหรอกครับ ผมรู้สึกว่าผมอยู่คนเดียวได้ นี่ก็4 ปีเเล้วครับ นับตั้งเเต่ผมตัดขาดกับเพื่อนพ่อเเม่พี่น้อง
ผมไม่ได้ทะเลาะกับใครนะ ผมแค่ไม่ค่อยคุยกับใครเลย และก็ไม่มีใครมาคุยกับผมด้วยเช่นกัน ทุกๆครั้งที่ผมมีปัญหาหรือผมเสียใจตอนนี้ผมอยากระบายมันกับใครสักคนที่เขาจะเเนะนำผมได้เเต่ แม้เเต่เเม่ของผมยังไม่เเนะนำเลยครับ ไม่มีใครอยู่ข้างผมเลยครับ
ผมรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นซึ่มเศร้า
เพราะ 5 เดือนที๋ผ่านมานี้ผมเก็บความรู้สึกไม่ได้เลยผมนั่งๆอยู่ผมก็ร้องไห้ โดนคำพูด เหยียด ผมก็กลับมาร้องไห้
ผมไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครเลย
แต่มาวันหนึ่งผมก็ทำตัวปกติ และผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึ่ง ซึ่งเเต่ก่อนผมก็คิดว่ามันเป็นเหมือนๆเพื่อนคนอื่นที่ชอบเหยียดผม วันนั้นมันมาหาผมแล้วบอกมีเรื่องอะไรก็ระบายมา ผมก็พูดติดตลกไปเรื่องพูดดูถูกหน้าตาตัวเอง
พูดเรื่องครอบครัวที่ไม่เคยเข้าใจและเข้าข้างผมเลย น้ำตาก็ไหลครับวันนั้นมีเพื่อนๆคนอื่นอยู่ด้วยครับผมหยุดร้องไห้ไม่ได้เลยผมรู้สึกว่าเห้ยมันมีคนอยากรู้ด้วยหรอวะ ว่าไอ้
แต่อาการร้องไห้อยากตายของผมมันหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกต้องการความรักมาก ผมอยากรู้ว่าผมมีโอกาศจะเป็นโรคซึ่มเศร้ามั้ยครับ