เรื่องมันก็ผ่านมาได้2ปีแล้วตั้งแต่เลิกกัน แต่ความรู้สึกในใจของผมที่รู้สึกผิดต่อเธอยังวนเวียนอยู่ตลอดเวลาครับ
ผมจะขอย้อนเรื่องราวกลับไปตั้งแต่แรกตั้งแต่ความรักของผมเริ่มก่อตัวจนเมื่อความรักมาถึงทางตันและพังลง
นานแล้วสมัยผมเรียนอยู่ปี1 ผมรู้จักเธอจากเพื่อนของเธอ ซึ่งผมก็ไม่ได้อะไรกับเธอมากมายนัก จนนานวันเข้าเรายิ่งคุยกันยิ่งเข้าใจกัน ยิ่งมีความห่วงหาห่วงใยกันและกันมากขึ้นมันเป็นรักที่ใช้ระยะเวลาฟูมฟักอยู่พอสมควรจนเราตกลงเป็นแฟนกัน ผมชอบนะความสัมพันธ์แบบนี้ มันดูคลาสสิคดี ไม่รีบร้อนค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆสร้างมันขึ้นมา เธอเป็นคนดีชนิดที่ว่าคำหยาบก็ไม่พูดกับผมเลย เพราะเธอถือว่ามันคือการให้เกียรติต่อคนรัก เธอทุ่มเทให้ผมทุกอย่าง เอาใจใส่ คอยให้กำลังใจ เป็นที่ปรึกษายามเราทุกข์ใจ ไปไหนมาไหนเธอจะเป็นฝ่ายออกให้ผมตลอดไม่ว่าจะกิน จะเที่ยว จนผมมันเริ่มเคยตัวกับชีวิตที่เธอมอบให้ และผมมองว่าเธอเป็นของตาย ซึ่งนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยสำหรับลูกผู้ชายคนนึงจะควรมี รอยร้าวต่างๆนาๆมันเริ่มค่อยๆแตกออกมา ผมมองว่าต่อให้เราจะแย่แค่ไหนเค้าก็จะอยู่เคียงข้างผมไม่ทิ้งผม ทำให้เธอเสียใจ ร้องไห้ นอกใจเธอ แอบคุยกับคนอื่น สิ่งเหล่านี้ผมทำโดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย จนมันถึงจุดที่ความอดทนของเค้าหมดลง เราคุยกันและตัดสินใจหยุดความสัมพันธ์ลง ในระยะเวลา1ปี7เดือน ซึ่งในตอนที่เลิกกัน ผมยังคิดว่ายังไง เดี๋ยวเราก็กลับมาดีกัน เพราะเชื่อว่าเค้ายังรักเราอยู่ แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด ทุกอย่างมันสวนทางกันหมด ยิ่งง้อยิ่งขอคืนดีทุกอย่างยิ่งแย่ลง บวกกับช่วงจังหวะที่ผู้หญิงคนนึงอ่อนแอ จะมีคนที่เข้ามาทำให้เค้ายิ้มได้ นั่นแหละมันคือความซวยของผม มันทำให้ผมรู้ว่าคนที่เธอต้องการไม่ใช่ผมอีกแล้ว ผมทำทุกอย่างให้เธอเท่าไร มันก็แย่ลงๆ เธอเป็นคนที่แม่ผมรักมากเหมือนลูกอีกคนในครอบครัว วันที่แม่รู้ว่าเราเลิกกันแม่ผมก็ร้องไห้เหมือนกันเพราะแม่เสียดายในตัวเค้า จนในที่สุดผมก็ยอมให้เธอไป เธอทนลำบากกับผมมามากแล้ว
เรื่องที่มันจบลงจนถึงวันนี้ ก็2ปีแล้ว ผมไม่ส่อง ไม่ติดตามเธอ ไม่รู้ข่าวคราวของเธอไม่ว่าจะทางไหน ไม่ถามหาเค้าจากเพื่อนของเค้า ถึงใจผมจะอยากรู้แค่ไหน ผมก็แค่ทำหน้าที่แฟนเก่าที่ดีต่อเค้า เพื่อนถามถึงผมก็ได้แต่ขำหัวเราะกลบเกลื่อนมันไป
ทุกวันนี้ผมยังมีเค้าอยู่ในหัว ในความคิดยังมีเค้าวนเวียนตลอดเวลา เริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้ ลึกๆก็เหมือนจะรอเค้า ผมรู้สึกผิดอยากจะสารภาพกับเค้า ว่าผมเสียใจที่ทำไม่ดีกับเค้าทุกอย่าง ทำให้เค้าต้องร้องไห้ ทำให้เค้าต้องทรมานเพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้
คำสารภาพจากผู้ชายที่รู้สึกผิด
ผมจะขอย้อนเรื่องราวกลับไปตั้งแต่แรกตั้งแต่ความรักของผมเริ่มก่อตัวจนเมื่อความรักมาถึงทางตันและพังลง
นานแล้วสมัยผมเรียนอยู่ปี1 ผมรู้จักเธอจากเพื่อนของเธอ ซึ่งผมก็ไม่ได้อะไรกับเธอมากมายนัก จนนานวันเข้าเรายิ่งคุยกันยิ่งเข้าใจกัน ยิ่งมีความห่วงหาห่วงใยกันและกันมากขึ้นมันเป็นรักที่ใช้ระยะเวลาฟูมฟักอยู่พอสมควรจนเราตกลงเป็นแฟนกัน ผมชอบนะความสัมพันธ์แบบนี้ มันดูคลาสสิคดี ไม่รีบร้อนค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆสร้างมันขึ้นมา เธอเป็นคนดีชนิดที่ว่าคำหยาบก็ไม่พูดกับผมเลย เพราะเธอถือว่ามันคือการให้เกียรติต่อคนรัก เธอทุ่มเทให้ผมทุกอย่าง เอาใจใส่ คอยให้กำลังใจ เป็นที่ปรึกษายามเราทุกข์ใจ ไปไหนมาไหนเธอจะเป็นฝ่ายออกให้ผมตลอดไม่ว่าจะกิน จะเที่ยว จนผมมันเริ่มเคยตัวกับชีวิตที่เธอมอบให้ และผมมองว่าเธอเป็นของตาย ซึ่งนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยสำหรับลูกผู้ชายคนนึงจะควรมี รอยร้าวต่างๆนาๆมันเริ่มค่อยๆแตกออกมา ผมมองว่าต่อให้เราจะแย่แค่ไหนเค้าก็จะอยู่เคียงข้างผมไม่ทิ้งผม ทำให้เธอเสียใจ ร้องไห้ นอกใจเธอ แอบคุยกับคนอื่น สิ่งเหล่านี้ผมทำโดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย จนมันถึงจุดที่ความอดทนของเค้าหมดลง เราคุยกันและตัดสินใจหยุดความสัมพันธ์ลง ในระยะเวลา1ปี7เดือน ซึ่งในตอนที่เลิกกัน ผมยังคิดว่ายังไง เดี๋ยวเราก็กลับมาดีกัน เพราะเชื่อว่าเค้ายังรักเราอยู่ แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด ทุกอย่างมันสวนทางกันหมด ยิ่งง้อยิ่งขอคืนดีทุกอย่างยิ่งแย่ลง บวกกับช่วงจังหวะที่ผู้หญิงคนนึงอ่อนแอ จะมีคนที่เข้ามาทำให้เค้ายิ้มได้ นั่นแหละมันคือความซวยของผม มันทำให้ผมรู้ว่าคนที่เธอต้องการไม่ใช่ผมอีกแล้ว ผมทำทุกอย่างให้เธอเท่าไร มันก็แย่ลงๆ เธอเป็นคนที่แม่ผมรักมากเหมือนลูกอีกคนในครอบครัว วันที่แม่รู้ว่าเราเลิกกันแม่ผมก็ร้องไห้เหมือนกันเพราะแม่เสียดายในตัวเค้า จนในที่สุดผมก็ยอมให้เธอไป เธอทนลำบากกับผมมามากแล้ว
เรื่องที่มันจบลงจนถึงวันนี้ ก็2ปีแล้ว ผมไม่ส่อง ไม่ติดตามเธอ ไม่รู้ข่าวคราวของเธอไม่ว่าจะทางไหน ไม่ถามหาเค้าจากเพื่อนของเค้า ถึงใจผมจะอยากรู้แค่ไหน ผมก็แค่ทำหน้าที่แฟนเก่าที่ดีต่อเค้า เพื่อนถามถึงผมก็ได้แต่ขำหัวเราะกลบเกลื่อนมันไป
ทุกวันนี้ผมยังมีเค้าอยู่ในหัว ในความคิดยังมีเค้าวนเวียนตลอดเวลา เริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้ ลึกๆก็เหมือนจะรอเค้า ผมรู้สึกผิดอยากจะสารภาพกับเค้า ว่าผมเสียใจที่ทำไม่ดีกับเค้าทุกอย่าง ทำให้เค้าต้องร้องไห้ ทำให้เค้าต้องทรมานเพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้