เรื่องมีอยู่ว่า วั้นหนึ่งผมจะไปหายายที่ จ.พิจิตร ซึ่งได้บอกกับแฟนก่อนหน้าแล้ว แล้วมีเหตุเหตุการณ์หนึ่งคือ น้องหรัสของแฟนชวนแฟนไปกินหมูกะทะซึ่งตอนแรกเธอก็จะไป พอเราคุยโทรสับกันสักพักนึง น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไปจากปกติเริ่มเสียงนิ่งๆ เราสงสัยเราก็ถามว่าเป็นอะไรเธอบอกป่าว ซึ่งเรารู้อยู่แล้วว่าเป็นแน่นอน เราเลยลองถามอ้อมๆอีกครั้ง จึงได้รู้ว่าเธอไม่มีเพื่อนไป ซึ่งเธออยากให้เราไปด้วยเเต่เราติดต้องไปหายาย และได้บอกเธอไว้ก่อนแล้ว แต่เธอก็เลือกที่จะงอน เพราะเพื่อนเธอไม่ไปเธออยากไปแต่ไม่มีคนไปด้วยเลยงอนผม บอกว่าผมไม่อยากไปกับเธอ ซึ่งผมเลยบอกกับเธอไปว่าผมมีธุระ แต่พูดยังไงเธอก็ไม่เข้าใจยิ่งทำให้ทะเลาะกัน ผมเลยบอกกับแฟนผมด้วยเหตุผลว่า เค้ามีธุระจริงๆ เธอก็ยิ่งงอน แล้วผมเลยไม่อยากทะเลาะ ผมยอมเธอผมไม่ไปหายายเพื่อจะไปกินหมูกระทะกับแฟนผม แต่!!!! เธอตอบกลับมาว่าถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา และก็งอนยิ่งกว่าเดิม พอเป็นแบบนี้พูดอะไรก็ไม่ฟัง (ผมเป็นคนโมโหง่ายนะครับ) ผมเลยบอกกับเธอไปว่า งั้นพอเถอะไปทำใจเย็นๆละค่อยคุย เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมจะโมโหดและไม่อยากโมโหใส่เธอ พอผมวางสาย เธอบอกว่าอยู่ได้แล้วใช่ไหม ทำไมต้องทิ้งให้เธออยู่คนเดียว เธอไม่เข้าใจอะไรผมทั้งนั้นทั้งที่ผมยอมเธอขนาดนี้ ผมเลยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่โมโหบอกไปว่า จะเป็นคนเเบบนี้ใช่ไหม คบกันแต่จะไม่พยายามเข้าใจกันใช่ไหม จะเป็นแบบรับได้ก็รับรับไม่ได้ก็ไม่ต้องรับ ไม่ได้ดั่งใจก็มาหงุดหงิดใส่ เธอตอบกับผมว่าใช่ และเพราะเป็นแบบนี้ผมถึงรู้ว่าพูดอะไรไปเธอก็ไม่คิดทบทวนผมเลยคิดน้อยใจว่าทำไม ไม่เข้าใจผมบ้างทั้งๆที่ผมยอมเธอเข้าใจเธอขนาดนี้แล้ว สุดท้ายนั้นผมก็ต้องคุยกับเธอและควบคุมอารมณ์ตัวเอง จนตอนนี้ถามว่ามันดีขึ้นไหมมันก็ดีแต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ถ้าเป็นคุณคุณจะทำอย่างไงครับ ผมยอมเธอเกินไปรึป่าว.
ยอมเกินไปรึปล่าว ?