บ้านตะเคียนเฮี้ยน

เรื่องนี้เกิด เมื่อประมาณ 4ปีที่แล้วครับ เป็นเรื่องจริงที่สัมผัสมาด้วยตัวเองเลยครับ เอาละมาเข้าเรื่องกันดีกว่านะครับ.... มีอยู่วันหนึ่งพี่ผมได้โทรมาบอกให้ไปช่วยดูไร่มะนาวที่พี่ผมจะซื้อว่าที่ตรงนั่นนะดีไหมถ้าดีเขาจะได้ตัดสินใจซื้อ พี่ผมก็เลยถามมาว่าเอ็งนะว่างไหมถ้าว่างช่วยมาพรุ้งนี้เลยได้ไหมเดี๋ยวพี่ซื้อตั๋วเครี่องบินให้ ตัวผมเองก็ลังเลครับจะไปดีหรือไม่ไปดี แต่ปากก็ดันไวกว่าความคิดมันเลยพูดออกไปว่าเดึ๋ยวไปช่วยดูให้ สุดท้ายผมก็ต้องไปที่ๆจะเกิดเรื่องนี้และครับ พอตกเย็นมาพี่ผมก็ได้จองตั๋วเครื่องบินแล้วส่งมาให้ทางโทรสัพผมก็เลยไปบอกพ่อกับแม่ว่าจะไปช่วยพี่ดูไร่มะนาวนะพี่เขาจะซื้อที่อุบลนะ พ่อกับแม่ผมก็เลยบอกงั้นก็อยู่ต่อกับพี่ไปอีก 4-5วันและเดี๋ยวก็เดือนเมษาแล้วยังไงก็ต้องกลับไป ยโสธรอยู่ดีผมเองก็อึดอัดแต่ก็ทำไรไม่ได้ก็ต้องยอมๆพ่อแม่ไปอยู่4-5วันก็อยู่ พอวันรุ่งขึ่นเป็นวันอาทิตย์ครับผมตื่นมาประมาณ10.00 น.เพราะผมต้องขึ้นเครื่องประมาณ 12.00 น. ผมก็รีบอาบน้ำกินข้าวแล้วให้พ่อไปส่ง แต่ใจผมเองก็ไม่อยากไปเลยนะมันเหมือนรู้สึกได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนะแต่ก็รับปากไปแล้วแถมตั๋วเครื่องบินก็จ่ายไปแล้วด้วย  พอพ่อผมไปส่งถึงสนามบินแล้วผมก็รีบไปเช็คอินแล้วเข้าไปรอขึ้นเครื่องครับ พอถึงเวลาขึ้นเครื่องเสร็จไปถึงอุบลประมาณ 1 ชั่วโมงได้ผมก็รีบลงรีบโทรหาให้พี่มารับเลยครับเพราะแบตโทรสัพผมมันเสื่อมเดี๋ยวติดเดี๋ยวดับ โทรหาพี่ชายติดพี่ผมก็บอกนั่งรอแถวนั้นไปก่อนนะพอดีแวะซื้อต้นพริกอยู่นะเดี๋ยวอีกประมาณ 1 ชั่วโมงไปถึง ผมก็เลยบอก เออๆไงก็รีบมานะ ผมทำน้ำเสียงใส่อารมนิดๆเพราะผมเองเมาเครื่องบินหูวิ้งๆๆตอนเครื่องขึ้นอีกมันทำให้หงุดหงิด  จากนั้นผมก็ดูนาฬิกา เออมาถึงก็บ่ายโมงครึ่งนี่หว่าเดี๋ยวบ่ายสองครึ่งก็คงมารับละมั้ง ผมเองก็ทนรอไปรอจนประมาณ5โมงเย็นพี่ชายผมเพิ่งจะมารับ พอพี่ชายผมมาถึงก็พูดขึ้นมาว่าโทษทีๆพอดีมีปัญหานิดหน่อยปะเดี๋ยวเราไปไร่มะนาวกันเลยดีกว่าไปดูวันนี้เลยจะได้เสร็จๆ ผมเองก็สงสัยเลยถามพี่ไป เดี๋ยวๆ5โมงเย็นแล้วเนี่ยไปดูไร่มะนาวตอนนี้เนี่ยนะมันจะเห็นทางหรอ พี่ผมเองก็ตอบกลับมาว่าเอาน่าไปดูแปบเดียวเองมันอยู่ไม่ไกลหรอกออกจากสนามบินก็ประมาณ3-4ซอยก็ถึงแล้ว จากนั้นก็พากันขึ้นรถแล้วไปที่ไร่มะนาว ทางเข้าไร่มะนาวเป็นทางเปลี่ยวมากครับเป็นซอยที่ไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้กับหญ้าอยู่2ข้างทางเลยไฟก็จะมีแค่ตรงปากซอยแถมไร่มะนาวยังอยู่ตรงสุดซอยอีกครับถ้านับความไกลจากปากซอยเข้ามาไร่ก็ประมาณ1กิโลได้ พอไปถึงไร่มะนาวเสร็จพี่ผมก็บอกปะลงไปดูกัน เอ้อผมลืมบอกไปว่าเพื่อนพี่ชายผมก็มาด้วยคนนึงเขาขับรถให้นะครับ พอผมลงจากรถผมก็รีบคว้าโทรสัพมาเปิดไฟฉายเลยครับเพราะว่ามันมืดมากหกโมงเย็นที่ต่างจังหวัดเหมือนเที่ยงคืนของกรุงเทพเลยละครับ เปิดไฟฉายเสร็จปุบผมบอกพี่ชายผมกลับเถอะพรุ้งนี้ค่อยมาดูดีกว่ามองไม่เห็นไรเลยเนี่ย พึ่ชายผมก็ตอบกลับมาว่าเอางั้นหรองั้นเดี๋ยวเรามาไหว้เจ้าที่เจ้าทางกันก่อนดีกว่าแล้วข้อยกลับกัน ผมเองก็เริ่มสงสัยและเห้ยทำไมต้องไหว้เจ้าที่ด้วยวะแต่ก็ทำๆตามพี่ไป พอไหว้เสร็จก็พากันขึ้นรถจะกลับที่พักครับ เพื่อนพี่ผมก็ได้สตาร์ทรถเพื่อจะกลับพอรถจะออกตัวเหยียบขั้นเร่งเท่านั้นละครับเพื่อนนพี่ผมตะโกนออกมาว่า เห้ยใครแม้งมาจับรถไว้วะ ตัวผมเองขนลุกซู่ๆๆขึ้นมาทันทีเลยผมก็เลยตอบเพื่อนพี่ผมไปว่าจะบ้าหรอพี่แถวนี้ก็มีแค่เรา3คนจะมีใครมาจับรถไว้แถมีรถก็เป็นรถกระบะด้วยถ้าจะจับต้องใช้กี่คนวะนิ เพื่อนพี่ผมก็ตอบกลับพี่ก็เหยียบคันเร่งสุดแล้วนะเว้ยไม่ได้แตะเบรกเลยแล้วทำไมรถไม่ไปวะแถมตอนเหยียบคันเร่งรถมันมีแรงกระชากเหมือนมีคนมาจับไว้อีก พอเพื่อนพี่ผมพูดเสร็จผมยิ่งขนลุกซู่เลยใจนึงก็กลัวใจก็อยากกลับบ้านผมเลยตัดสินใจไปดูหลังรถ พอลงไปดูมันไม่มีไรเลยครับหลุมตรงพื้นก็ไม่มีไม่ด้วยผมเลยเชื่อเพื่อนพี่แล้วละว่ามีผีมาจับรถไว้ไม่ให้ขยับ ผมก็เลยตัดสินใจทั้งๆที่กล้าๆกลัวๆตะโกนบอกไปว่า ผีตนไหนจับรถกูหรือคิดจะไม่ให้กูออกจากที่นี่นะเดี๋ยวกูจะแช่งไม่ให้เกิดใหม่อีกรอบเลย พอผมพูดเสร็จผมรีบวิ่งขึ้นไปบนรถแล้วให้เพื่อนพี่รีบขับออกไปเลยครับ เพื่อนพี่ผมก็ได้เร่งรถทีนี้ขับไปได้สบายๆเลยแต่พอขับไปถึงครึ่งทางก็เกิดเรื่องอีกแล้วครัชรถดันพังครับพี่ชายผมก็เลยบอกงั้นข้อยๆเลี้ยงคันเร่งเอาแล้วกันเดั๋ยวถึงปากซอยค่อยเรียกช่างมาซ่อม เพื่อนพี่ผมก็ข้อยๆเหยียบคันเร่งทีละนิดๆไม่ให้รถมันดับอะครับถ้าดับได้เข็นไปแน่ๆ แถมทางก็มืดมากช่วงนั้นประมาณทุ่มนิดๆได้ พอถึงหน้าปากซอยพี่ผมก็โทรเรียกช่างมา เพื่อนๆอาจจะสงสัยทำไมไม่เรียกตอนอยู่ในซอยใช่ไหมผมตอบตรงนี้เลยละกันครับจำชื่อซอยไม่ได้จริงๆ รอช่างสักพักช่างก็มาถึงตรวจเช็ครถให้ช่างก็บอกว่าน็อตตรงครัชมันหลุดออกนิได้ไปหมุดเล่นไปทำไรมันรึเปล่า พี่ชายผมสนิทกับช่างก็เลยพูดกับช่างจะบ้าหรอใครมันไปเล่นพิเรนหมุนครัชเล่าถึงกับตายได้เลยนะถ้าขับมาเร็วๆครัชเสียเนี่ย ช่างก็เลยบอกงั้นเดี๋ยวเอารถของช่างไปใช้ก่อนแล้วกันเพราะเขาไม่ได้เอาอะไหล่มาส่วนรถพรุ้งนี้ประมาณบ่ายๆก็ขับมาส่งคืนด้วยละ จากนั้นเพื่อนพี่ผมก็ขับรถของช่างไปที่พัก พอถึงที่พักผมก็เหลือบตามองรอบๆไปเจอบ้านทรงไทยสวยมากผมก็เลยถามพี่ชาย นี่หรอพี่บ้านที่เราอยู่นะ พี่ชายผมบอกก็ใช่สิเอ็งไม่อยู่นี่จะไปอยู่ไหนละ เนี่ยบ้านทำมาจากต้นตะเคียนทั้งหลังเลยนะเว้ย ผมได้ฟังจากพี่พูดก็ยิ่งทำให้ผมสยองกับบ้านหลังนี้แถมชวนขนลุกอีกต่างหาก ผมก็คิดในใจละกูต้องเจอไรอีกแน่ๆ  



//// เอาละครับขออนุญาติพักก่อนนะครับง่วงแล้วเดี๋ยวพรุ้งนี้ผมมาเล่าต่อนะ เรื่องมันจะเริ่มจากนี้ไปละครับที่ผมได้พบเจอมาจริงๆ