ทำไมเด็กป.1 ยังต้องร้องไห้ไปโรงเรียนคะ

ดีคับ...ผมชื่อโย เปนคนนึงที่รักครอบครัว แต่แล้ววันนึง ผมก้อต้องมาเรียนไกลบ้านและจะกลับบ้านอาทิดละครั้ง(กลับเยนวันศุกร์มาเข้าหอพักเช้าวันอาทิด) พอถึงวันอาทิดที่ต้องเดินทางมันจะรู้สึกแปลกคล้ายๆจะมีอะไรไ

สวัสดีค่ะ^^ วันนี้เราเเค่อยากมาระบายเรื่องราวต่างๆๆที่มันเกิดขึ้นกับเรา (เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับเราทั้งหมดเราเเค่อยากเล่าให้ใครสักคนฟังก้อเท่านั้น) #18+นร้าๆๆๆ ☺ 😊 ☺ เข้าเรื่องล่

ผมคบกับแฟนได้3ปี ก็ใช้ชีวิตปกติ ไม่ค่อยทะเลาะกัน ผมจะเป็นฝายยอมแพ้ทุกครั้ง ผมบอกรักเขาทุกวัน ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา เราต่างทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี ผมมีอะไรผมจะพูดทันที ส่วนเธอเป็นคนนิ่งๆเงียบๆ เวลาโกด

พอดีบ้านผมอยู่ซอยประชาอุทิศ33แยก4 อยากจะเดินทางไปเรียนที่โรงเรียนนั้น ถ้าจะให้พ่อขี่รถมอไซค์ไปส่ง ก้อกลัวจะไปถึงโรงเรียนสาย เพราะว่ามันอยุ่ไกล ถ้าจะให้ไปเองก้อต้องต่อรถนั่งไปหลายเที่ยวอีก ผมก้อเลยอยาก

คือเราเลิกกับแฟนที่เรากันมาได้ ประมาณสามเดือนค่ะ ช่วงสัปดาห์แรกที่เลิกกัน ไม่คิดถึงไม่โหยหาเลยค่ะ จนสัปดาห์ที่สองเริ่มคิดถึงเขาบ้างนิดหน่อย มีซึมบ้างเล็กน้อย ร้องไห้ไม่หนักมากค่ะ แค่คิดถึง น้ำตาคลอหน่

เราเป็นแม่บ้าน เราเป็นโรคซึมเศร้า เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่กินเงินกงสีจากการทำสวนทุเรียนที่เป็นธุรกิจครอบครัว เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ทั้งค่าปนะกันชีวิตของเราและของลูก ค่าเทอมค่าน้ำมันรถแม้กระทั่งรถเร

คือเราอาศัยอยู่กับฝั่งเเม่ ตั้งเเต่อนุบาลเหมือนจะชินน่ะเวลาโดนว่าหรือด่าหรือใส่อารมเเต่พอนานวันอายุเพิ่มขึ้นคำพูดเเรงๆจากญาติหรือคนที่บ้านมันเเรงขึ้น ส่วนหลานอีกคนไม่ทำไรก้ไม่โดนด่า นอนเล่นโทรศัพท์เฉย

ถ้าให้เล่าคงยาวมาก แต่ตอนนี้คือทำใจไม่ได้เลยรักเขามากเกิน อยากจะออกมาแต่เขาก็เหมือนไม่อยากให้ไปครอบครัวเขาก็ไม่อยากให้เลิกกันเพราะทำธุรกิจด้วยกัน(ร้านเป็นของเขาแต่เราบริหาร)เหมือนพูดประมาณว่าช่วยกันทำ

ขอลบนะคับผมได้แนวคิดแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แสดงความมคิดเห็นด้วยคับ ..." ขอบคุณจากใจผมคับ" ไม่แค้น ไม่ยึดติด ปล่อยวาง ผมไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้แล้ว ผมปลดตัวเองจากอดีตได้แล้วคับ ผมอยากรู้มุมมองแ