ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าเป็นปัญหาของเรากับพ่อ พ่อที่ขี้เมา ไม่เอาอะไร ไม่สนใจใครคิดว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางจักรวาลแล้วทุกคนต้องหมุนรอบตัวเค้าอ่ะค่ะ
ขอเล่าเหตุการณ์วันนี้ก่อนนะคะ คือเค้าเมาจนไปทำงานไม่ได้แล้วก็บอกให้เราไปที่ทำงานเค้า ไปหาคนเข้ากะแทนให้หน่อยให้เอาเงินไปให้ เราก็โมโหและปฏิเสธไม่ไป มันน่าอายนะ เค้ารู้กันไปทั่วว่าพ่อเราขี้เมา (เคยเมาอาละวาดจนเรากับแม่แจ้งความมาแล้วคนรู้ทั้งอำเภอเพราะตำรวจดันเป็นเพื่อนเค้า) พอไปทำงานไม่ไหวทำไมเราต้องไปออกหน้าแทนเมาก็เมาเองไม่มีใครบังคับให้กิน เราเลยโดนด่าชุดใหญ่ หาว่าแค่นี้ก็ทำไม่ได้ เนรคุณ
อยากรู้ว่าทำแบบนี้มันเนรคุณเหรอคะ?
ไหนๆก็ระบายแล้วขอเล่าถึงก่อนหน้านี้ เราก็ต้องมารับผิดชอบอะไรหลายๆอย่างจากความเมาของเค้า เช่น ให้เราไปนั่งเฝ้ารถที่ร้านซ่อมที่มีแต่ผู้ชายอ่ะค่ะ นึกออกไหมเป็นชั่วโมงๆ หรือแม้แต่ไป รพ คือเค้าจะเป็นประเภทกินๆ จนร่างกายไม่ไหวก็เข้า รพ พอร่างกายแข็งแรงก็กลับมากินใหม่ เราต้องพาเค้าไป รพ เข้าออกๆหลายรอบจนนับไม่ได้ เรากับแม่อายมากที่ รพ ก็มีทั้งเพื่อน แม่เพื่อนทำงานเต็มไปหมด อาการทรุดทีก็เหมือนคนจะตายแต่ก็ไม่ตายไปสักที จะว่าเราใจบาปอะไรก็ยอมรับนะเพราะเราไม่เหลือความรักความศรัทธาอะไรให้คนๆนี้อีกแล้ว เราทนมาหลายปีแล้วตั้งแต่จำความได้ ไม่ใช่แค่เราทุกคนในบ้านแต่ด้วยเหตุจำเป็นหลายๆอย่างแม่เราเลยหย่าขาดไม่ได้ ยิ่งแก่ยิ่งเมายิ่งเปิดเผยความมืดบอดในจิตใจ อย่างเหตุผลที่กินเหล้าก็จะชอบโทษว่าคนนั้นคนนี้ไม่ดี ทำไม่ถูกใจ ทำให้อารมณ์ไม่ดี ชีวิตนี้เค้าโทษทุกอย่างรอบตัวยกเว้นตัวเอง อีกเรื่องที่เราเบื่อมากคือก่อนหน้านี้เราก็ทำงานอยู่ กทม แต่แม่และเค้าขอร้องว่าให้เรากลับมาหางานทำหรือสอบเข้าหน่วยงานแถวบ้าน วอแวเราอยู่เป็นปีๆเราถึงยอมกลับเพราะสงสารแม่ที่ต้องทนรองรับอารมณ์คนเดียว ก่อนกลับก็ทำเป็นพูดดิบดีว่าไม่ต้องรีบหางาน ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินนั่นนี่ พอกลับมาจริงๆก็พูดดูถูกว่าเราไม่มีงานทำ เหมือนมาขอเค้าอาศัยขอข้าวกินแล้วก็จิกหัวใช้เหมือนทาส ขนาดว่าเราทำงานบ้านทุกอย่างแล้วเท่าที่เราจะทำได้พอว่างเราก็นั่งอ่านหนังสือ เปิดคอมหางานไป แต่เค้าไม่เข้าใจหาว่าเราเล่นแต่อินเทอร์เน็ตไม่ทำประโยชน์ เรานี่งงเลย
อีกอย่างที่เราเกลียดมากคือเค้าจะคิดว่าแค่ทำให้เกิดมาคือมีบุญคุณท่วมหัวแล้ว เค้าจะเลี้ยงเรายังไงหรือเค้าจะทำเลวแค่ไหนก็ได้(จริงเรื่องแย่ๆที่เค้าทำมีอีกเยอะไม่ใช่เมาอย่างเดียว) เราต้องรับให้ได้เพราะเค้ามีบุญคุณที่ทำให้เราเกิดมา หลายครั้งอยากจะตะโกนกลับไปว่าขอมาเกิดเหรอ ถามหน่อย เกิดมาแล้วเจอแบบนี้มีใครอยากเกิดมั่ง เอาจริงๆนะทุกวันนี้เราจะประสาทถึงขนาดที่ว่า แค่คิดว่านี่ฉันเกิดมาจากคนแบบนี้เหรอ เราก็ขยะแขยงตัวเองจนอยากจะตายๆไปให้พ้นแล้ว
ตอนนี้คืออยากกลับ กทม มาก รู้สึกตั้งแต่ยอมลาออกกลับมาอยู่บ้านชีวิตมันดิ่งลงเหว ทุกเช้าเวลาตื่นมาเราเบื่อมาก มันรู้สึกแบบนี่ยังไม่ตายเหรอ ยังต้องตื่นมาเจออะไรแย่ๆอีกสินะ แต่ถ้ากลับไปก็สงสารแม่เพราะเค้าคงไปลงที่แม่คนเดียวอีก
อยากให้เวลาแย่ๆแบบนี้มันผ่านไปเร็วๆ แต่ก็ไม่ผ่านไปสักที
ใครมีพ่อแบบเรามั่งคะ? อยากรู้ว่าทำแบบนี้เนรคุณเหรอคะ?
ขอเล่าเหตุการณ์วันนี้ก่อนนะคะ คือเค้าเมาจนไปทำงานไม่ได้แล้วก็บอกให้เราไปที่ทำงานเค้า ไปหาคนเข้ากะแทนให้หน่อยให้เอาเงินไปให้ เราก็โมโหและปฏิเสธไม่ไป มันน่าอายนะ เค้ารู้กันไปทั่วว่าพ่อเราขี้เมา (เคยเมาอาละวาดจนเรากับแม่แจ้งความมาแล้วคนรู้ทั้งอำเภอเพราะตำรวจดันเป็นเพื่อนเค้า) พอไปทำงานไม่ไหวทำไมเราต้องไปออกหน้าแทนเมาก็เมาเองไม่มีใครบังคับให้กิน เราเลยโดนด่าชุดใหญ่ หาว่าแค่นี้ก็ทำไม่ได้ เนรคุณ
อยากรู้ว่าทำแบบนี้มันเนรคุณเหรอคะ?
ไหนๆก็ระบายแล้วขอเล่าถึงก่อนหน้านี้ เราก็ต้องมารับผิดชอบอะไรหลายๆอย่างจากความเมาของเค้า เช่น ให้เราไปนั่งเฝ้ารถที่ร้านซ่อมที่มีแต่ผู้ชายอ่ะค่ะ นึกออกไหมเป็นชั่วโมงๆ หรือแม้แต่ไป รพ คือเค้าจะเป็นประเภทกินๆ จนร่างกายไม่ไหวก็เข้า รพ พอร่างกายแข็งแรงก็กลับมากินใหม่ เราต้องพาเค้าไป รพ เข้าออกๆหลายรอบจนนับไม่ได้ เรากับแม่อายมากที่ รพ ก็มีทั้งเพื่อน แม่เพื่อนทำงานเต็มไปหมด อาการทรุดทีก็เหมือนคนจะตายแต่ก็ไม่ตายไปสักที จะว่าเราใจบาปอะไรก็ยอมรับนะเพราะเราไม่เหลือความรักความศรัทธาอะไรให้คนๆนี้อีกแล้ว เราทนมาหลายปีแล้วตั้งแต่จำความได้ ไม่ใช่แค่เราทุกคนในบ้านแต่ด้วยเหตุจำเป็นหลายๆอย่างแม่เราเลยหย่าขาดไม่ได้ ยิ่งแก่ยิ่งเมายิ่งเปิดเผยความมืดบอดในจิตใจ อย่างเหตุผลที่กินเหล้าก็จะชอบโทษว่าคนนั้นคนนี้ไม่ดี ทำไม่ถูกใจ ทำให้อารมณ์ไม่ดี ชีวิตนี้เค้าโทษทุกอย่างรอบตัวยกเว้นตัวเอง อีกเรื่องที่เราเบื่อมากคือก่อนหน้านี้เราก็ทำงานอยู่ กทม แต่แม่และเค้าขอร้องว่าให้เรากลับมาหางานทำหรือสอบเข้าหน่วยงานแถวบ้าน วอแวเราอยู่เป็นปีๆเราถึงยอมกลับเพราะสงสารแม่ที่ต้องทนรองรับอารมณ์คนเดียว ก่อนกลับก็ทำเป็นพูดดิบดีว่าไม่ต้องรีบหางาน ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินนั่นนี่ พอกลับมาจริงๆก็พูดดูถูกว่าเราไม่มีงานทำ เหมือนมาขอเค้าอาศัยขอข้าวกินแล้วก็จิกหัวใช้เหมือนทาส ขนาดว่าเราทำงานบ้านทุกอย่างแล้วเท่าที่เราจะทำได้พอว่างเราก็นั่งอ่านหนังสือ เปิดคอมหางานไป แต่เค้าไม่เข้าใจหาว่าเราเล่นแต่อินเทอร์เน็ตไม่ทำประโยชน์ เรานี่งงเลย
อีกอย่างที่เราเกลียดมากคือเค้าจะคิดว่าแค่ทำให้เกิดมาคือมีบุญคุณท่วมหัวแล้ว เค้าจะเลี้ยงเรายังไงหรือเค้าจะทำเลวแค่ไหนก็ได้(จริงเรื่องแย่ๆที่เค้าทำมีอีกเยอะไม่ใช่เมาอย่างเดียว) เราต้องรับให้ได้เพราะเค้ามีบุญคุณที่ทำให้เราเกิดมา หลายครั้งอยากจะตะโกนกลับไปว่าขอมาเกิดเหรอ ถามหน่อย เกิดมาแล้วเจอแบบนี้มีใครอยากเกิดมั่ง เอาจริงๆนะทุกวันนี้เราจะประสาทถึงขนาดที่ว่า แค่คิดว่านี่ฉันเกิดมาจากคนแบบนี้เหรอ เราก็ขยะแขยงตัวเองจนอยากจะตายๆไปให้พ้นแล้ว
ตอนนี้คืออยากกลับ กทม มาก รู้สึกตั้งแต่ยอมลาออกกลับมาอยู่บ้านชีวิตมันดิ่งลงเหว ทุกเช้าเวลาตื่นมาเราเบื่อมาก มันรู้สึกแบบนี่ยังไม่ตายเหรอ ยังต้องตื่นมาเจออะไรแย่ๆอีกสินะ แต่ถ้ากลับไปก็สงสารแม่เพราะเค้าคงไปลงที่แม่คนเดียวอีก
อยากให้เวลาแย่ๆแบบนี้มันผ่านไปเร็วๆ แต่ก็ไม่ผ่านไปสักที