คือเราเป็นน้องคือเราเหนื่อยมากไม่รู้จะทำอย่างไงกับคนแบบนี้ดี พูดก็ตะคอกแบบกับเราที่เป็นน้องยังโอเค เราก็ต้องยอมเพราะแม่บอกเป็นน้องก็ต้องยอมพี่อย่าทะเลาะกัน แต่ตัวพี่นี่แหละที่ชอบใช้แต่อารมณ์ เอาตัวเองเป็นใหญ่สุดในบ้าน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเก็บกดมาจากไหน เหมือนคนโรคจิตเบาๆ บางทีก็พูดคนเดียว ล่าสุดเมื่อกี้ก็ว่าขึ้นกะกูใส่เขา คือเราก็เข้าใจว่าแม่เผลอไป แต่ตัวพี่อ่ะเขาไม่เข้าใจ คือเราก็โดนบ่อยๆนะที่แม่เผลอขึ้นกู เพราะบางทีเราก็ลืมตัวเผลอเถียงแม่แต่เรามั่นใจว่าlv.ที่เราเถียงอาจจะน้อยกว่าพี่ แต่เรารู้สึกสำนึกผิดนะไม่ใช่ไม่สำนึก แต่คนพี่เราไม่แน่ใจว่ามีความรู้สึกนั้นมั้ย เอาจริงๆเราเบื่อกับคนแบบนี้มาก คืออย่างเช่น เราทำอะไรเสียงดังให้เขาได้ยินเขาจะทำเป็นรำคาญทันทีเผลอๆด่าทั้งเราและแม่ แต่พอเขาทำอะไรเสียงดังๆกลับกลายเป็นประมาณเรื่องของฉัน. คือเบื่อมากมากสงสารแม่มาก เราก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะ วันนั้นเราเผลอเถียงกลับเขาก็บอกอย่ามาเถีบงกูนะกูเป็นพี่กูสามารถฆ่าได้นะ คือบางครั้งแอบกลัวอ้ะ แล้วเวลาเถียงกะแม่คนพี่นี่ชอบอ้างกะแม่แบบที่หนูเป็นแบบนี้ก็เพราะได้ต้นแบบมาจากแม่อะไรทำนองนี้
ปล.พ่อเราก็เป็นคนเงียบๆคือเขาค่อนข้างให้อิสระกับลูก(ก็อาจจะเกินไปหน่อย) แต่เวลาพ่อเตือนพี่ก็ฟังแต่เวลาฟังเตือนเสร็จก็ทำตัววีนใส่คนอื่นๆไปทั่ว
จะทำอย่างไงกับลูกคนโตที่เอาตัวเองเป็นใหญ่ที่สุดในบ้าน
ปล.พ่อเราก็เป็นคนเงียบๆคือเขาค่อนข้างให้อิสระกับลูก(ก็อาจจะเกินไปหน่อย) แต่เวลาพ่อเตือนพี่ก็ฟังแต่เวลาฟังเตือนเสร็จก็ทำตัววีนใส่คนอื่นๆไปทั่ว