ความรู้สึกไม่สมหวัง

สวัสดีค่ะคือเรื่องมันมีอยู่ว่าคือมันมันเป็นเรื่องของA,B,Cค่ะ คือเราชอบA ส่วนB คือคนที่Aชอบ Cคือเพื่อนสนิทเราที่สนิทกับA คือเวลาAกับBอยู่ด้วยกัน เราก็จะแซะค่ะเพราะเราอิจฉาพูดกันตรงๆ รู้สึกหมั่นไส้ เจ็บใจ แต่ก็ทำได้แค่แซะประมาณนี้ค่ะ เวลาAมาหาCก็รู้สึกแบบเดียวกัน เจ็บใจ เสียใจ จุกหรืออะไรก็ตามที่เราอธิบายไม่ได้ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ทำไม ทำไมต้องเป็นCทำไมต้องเป็นคนใกล้ตัวเราด้วย เราพยายามหนีB แต่กลับต้องมาทนกับC เราควรทำยังไงเรารู้ว่ามันผิดที่เราคิดแบบนี้ เราไม่มีสิทธิ์คิดบงการชีวิตใครว่าอย่าชอบคนนั้นอย่าสนิทคนนี้ เราพยายามปล่อยวางหลายครั้ง แต่ทำไม่ได้เลยสักครั้ง เราพยายามลบความคิดไม่ดีแบบนี้ออกแต่มันก็เอาออกไม่ได้ เราต้องฝืนยิ้มต้องหัวเราะเวลาเจอA อยู่กับBหรือC ทั้งที่ข้างในมันเจ็บปวดมาก ไม่มีใครรู้ความรู้สึกเราเลย เราไม่ที่จะแสดงออกแม้แต่ครั้งเดียวเพราะรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องตั้งแต่แรกที่เราคิดแบบนี้ เราพยายามอดทนพยายามยิ้ม พยายามหัวเราะมาโดยตลอดแต่ว่า เราไม่รู้ว่าจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน และต้องทนอีกเท่าไหร่ ทนไปอีก3ปีหรอ เราเหนื่อยมากตอนนี้เหนื่อยมาก กับการที่ต้องแบกรับความรู้สึก***นี่ไว้ เราอยากจะเอามีดปักอกตัวเองให้ตาย บางทีเราก็ไม่อยากรับรู้อะไรเลย ได้แต่คิดวนๆซ้ำๆ ทำไมวะเราพยายามแทบตาย ใส่หน้ากากไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่เรายิ่งเหนื่อยยิ่งพยายาม มันยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ น่าอิจฉาBกับCที่ไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องพยายาม ไม่ต้องใส่หน้ากาก ก็ได้ใกล้ชิดได้ความสนิทมาง่ายๆ เรามันไม่มีอะไรที่จะสู้BกับCได้เลย แพ้ทุกอย่าง พยายามจะเข้มแข็งทั้งที่ในใจเราอ่อนแอมากๆ เราใส่หน้ากากมาเกือบทั้งชีวิต เราสนุกเฮฮาตลอดเวลา ไม่เครียดไม่ซีเรียส แต่ความจริง ความรู้สึกเราไม่ได้สนุกหรือมีความสุขตลอดเวลาแบบที่แสดงออก เราเลยต้องเก็บและแบกรับมันมาตลอดทนได้มาตลอด16ปี แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เราแบกรับมันไม่ไหว เราอดทนไว้ไม่ไหว เราไม่เคยร้องไห้กับการที่ต้องอดทนอดกลั้นความรู้สึกคงเป็นเพราะเราชินไปแล้ว และเราก็ไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นบ่อยนัก เพราะเราไม่อยากให้มันกร่อยให้มันเครียด ให้ทุกคนรู้สึกไม่ดี เราพยายามมากแต่เราก็รับมันไม่ไหว เรากลั้นน้ำตาไม่ได้ รอบรอบตัวมันทำให้เจ็บเจ็บปวด เราไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น แต่เราจะหนีมันยังไง เราหนีมันไม่ได้ ต้องถูกล่ามให้ติดบ่วงนี้อีก3ปี มันเหมือนตกนรกทั่งเป็นเลย มันคือนรกที่ค่อยทิ่มแทงใจ เราก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้คือเราชอบตงAหรือเปล่า มันเป็นเหมือนความรู้สึกดีที่ได้อยู่กับผู้ชายทั่วไป แต่ว่ามันรู้สึกเจ็บปวดกับAแค่คนเดียว มันคืออะไรอะ รัก หลง หรือแค่ชอบหรือไม่ใช่สักอย่าง เร่เป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นได้ ปลอบใจคนอื่นได้ แต่เราไม่สามารถปรึกษาใครได้เลย ไม่มีใครปลอบใจเราเพราะเราไม่ได้แสดงออกว่าเสียใจ แต่ก็เข้าใจเพราะมันผิดที่เราเองไม่ใช่ใคร บอก Aให้เป็นตัวของตัวเอง แต่เราไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลย เรามีหลักการมีเหตุผลในความรักมากๆ เราปลอบเพื่อนเก่ง แต่ไม่มีเหตุผลข้อไหนเลยที่ช่วยเราได้ ไม่มีเลย