คิดว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าค่ะ แต่ยังไม่แน่ใจ

อาการมันมีดังต่อไปนี้คือ ไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากไปเรียน เฉือยชาไปเรียนสายเรียนรู้เรื่องมั้งไม่รู้เรื่องมั้ง งานการบ้านเยอะมากแต่ไม่กระตือรื่อร้นที่จะทําซักอัน ท้อแท้ คิดวนแต่เรื่องเดิมๆไม่จบไม่สิ้น อยู่ไปวันๆไม่มีเป้าหมายอะไรที่ทําเป็นพิเศษอยู่ไปเรื่อย ปรึกษาเพื่อนที่คิดว่าไว้ใจที่สุดแต่ก็....หล้มเหลว เขาคิดว่าเราคิดมากไปเท่านั้น ท้อแท้ค่ะถ้าหยุดคิดได้ก็หยุดคิดไปแล้วสิ...เฮ้อ อยากได้กําลังใจไม่มีใครเข้าใจเลยยย ตอนนี้เราเป็นถึงขั้นว่าในหัวคิดว่าจะดรอปไปปีนึงเลยดีไหม เพราะไปเจอเหตุการณ์นึงมาค่ะถึงได้เป็นแบบนี้แล้วมันส่งผลกระทบมาจนถึงตอนนี้ ตอนนี้เหตุการณ์เราไม่เอากลับมาคิดแล้วนะ แต่อารมณ์ความรู้สึกมันดิ่ง ดิ่งแบบดึงลงเหวเลย มันแควงคว้าง เหมื่อนอยู่ตัวคนเดียว เหมื่อนยิ่งส่งเสียงเรียกร้องเท่าไหร่ก็ไม่มีใครได้ยินเลย มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ได้ยิน
เสียงว่าเป็นยังไง มันไม่กระจิกกระใจจะทําอะไร เวลาที่รู้สึกดีที่สุดคือเวลานอนนนน เพราะเราไม่ต้องมารับรู้อะไรทั้งนั้น อยากนอนไปเรื่อยๆ ตื่นมาอารมณ์จะดิ่งงเป็นพิเศษก็สงสารนะ สงสารแม่ ท่านก็ทํางานเหนื่อยนะ ยังต้องมารับอะไรที่ไม่เป็นเรื่องแบบนี้ ยํ้านะคะว่าเมื่อก่อนไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน แต่พอเจอเหตุการณ์นึงมามันไม่ไหวจริงๆแล้วต้องอยู่ฝืนทนกับเหตุการนั้นๆเป็นเวลาเป็นเดือน เครียดไม่ไหว แต่ก็หนีไม่ได้จนต้องทน ทน ทน ทนจนความรู้สึกมันพังอ่ะ
เราไม่ได้หมายถึงเกี่ยวกับพวกรักๆใคร่อะไรแบบนี้นะคะ แต่เป็นความรู้สึกทุกอย่าง อารมณ์ จิตสํานึก คติ ไม่ไหวจริงๆตอนนี้มันส่งผลหลายอย่างมากๆสําหรับเรา เราไม่อยากเอาไปปรึกษาใคร เดียวเขาจะหาว่าเราเรียกร้องความสนใจ เป็นอะไรนักหนา คิดมาก ก็เข้าใจอ่ะคะ มุมมองเขากับมุมมองเราไม่เหมื่อนกันอะเนอะ