25 ปี แก่เกินไปไหมหากเริ่มเขียน...งานที่คนใกล้ตัวส่วนมากไม่สนับสนุน เหนื่อยแต่จะสู้

นักเขียนหลายท่าน เริ่มเขียนนิยาย หรือบทความของตัวเอง แบบจริงจังครั้งแรกเมื่อไหร่กันคะ ตอนนี้เราอายุ 25 ปีแล้ว บางครั้งเราก็คิดว่าเราแก่เกินไปสำหรับการเริ่มต้นทำในสิ่งที่เรารักในครั้งนี้ เราชอบอ่าน และชอบเขียนมากเลย หลายปีก่อนเราอยากเขียนส่งเข้าประกวดหลายๆ ผลงาน แต่เราไม่มีคอมฯ เรียนหนักและไม่มีเวลาด้วย เพราะเราต้องทำงานส่งตัวเองเรียน ทั้งยังต้องเลี้ยงดูหลานแทนพี่สาว ทำให้ความฝันของเราตอนนั้นถูกพักไป....ยาวนานมาก จนเรียนจบและเริ่มทำงานประจำ

    และเมื่อ พ.ค.ที่ผ่านมา อะไรหลายๆ อย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง หลานก็โตพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ก็ลดลง และเมื่อรู้สึกว่าชีวิตเริ่มโอเค เราเลยอยากกลับมาจับปากกาและแป้นพิมพ์ เพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองรักอีกครั้ง เราตัดสินใจซื้อคอมฯ ราคาถูกหนึ่งเครื่องด้วยเงินเก็บของตัวเอง เพื่อที่จะเดินตามความฝันในวัยเด็ก คือการเป็นนักเขียนที่มีนามปากกาของตัวเองบนหน้าปกหนังสือ

    เรามีนักเขียนในดวงใจ ที่ทำให้เรารักและชอบการอ่านเขียน มาเกินสิบปีอยู่คนหนึ่ง คือนามปากกาธัญวลัย เราตามผลงานนักเขียนท่านนี้ตั้งแต่เราอยู่มัธยมต้น จนตอนนี้เรามีงานทำแล้ว ก็ยังคงเป็นนักเขียนในดวงใจอยู่ และนอกจากนี้ก็มีอีกหลายนามปากกาที่ทำให้เรารักการอ่าน และชื่นชอบการเขียนมากขึ้น ทั้งภาวิน สิริณ อสิตา แพรณัฐ ซ่อนกลิ่น เก้าแต้ม ณารา ร่มแก้ว และจุฬามณี

    นักเขียนทุกคนที่ได้กล่าวไว้ ทำให้เราอยากไปเจอเขา อยากถ่ายรูปด้วย อยากรู้จัก และอยากทำงานด้วย...เพราะพวกเขาคือส่วนหนึ่งที่สร้างความฝันของฉันให้ชัดเจนขึ้น...ฉันยกให้พวกเขาเป็นครูด้านงานเขียน แม้ว่าฉันจะไม่เคยคุยกับพวกเขาเลยสักครั้ง ฉันอยากเก่งเหมือนพวกเขา ที่สามารถสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ออกมาให้นักอ่านได้มีส่วนร่วมอย่างสนุกสนาน

    แต่ความฝันของฉันยิ่งมองก็เหมือนยิ่งเลือนราง ฉันไม่มีใครที่จะให้คำปรึกษาได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ครอบครัว หรือแม้แต่คนที่ฉันเคารพ เพราะเขามองว่า สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่มันคือการเสียเวลา ฉันไม่มีวันทำสำเร็จ...เพราะนักเขียนที่เขาประสบความสำเร็จ เขาต้องเคยออกเดินทางไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ แล้วถึงเอามาต่อยอดเป็นจินตนาการ...แต่ฉัน ไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนเลยนอกจากแถวบ้าน แล้วฉันจะจินตนาการได้อย่างไร

    มันคือข้อขัดแย้งที่น่าคิดเช่นกัน ฉันไม่มีใครให้เป็นที่ปรึกษา ไม่มีใครคอยสนับสนุน บางครั้งฉันอยากจะทักทายเข้าไปพูดคุยกันนักเขียนที่ฉันชื่นชอบ แต่ฉันก็ไม่กล้า...บางครั้งก็อยากได้รับคำแนะนำจากพวกเขา แต่ฉันก็กลัว...กลัวว่าสิ่งที่ได้รับตอบกลับมาจะกลายเป็นว่าเราไปวุ่นวายกับเขา

    จะมีนักเขียนฝึกหัดท่านไหนเป็นแบบนี้กันบ้างไหม และมีวิธีแก้อย่างไรกัน เราก็อยากมีคนคอยให้คำแนะนำนะ แต่ไม่ค่อยมีนี่สิ 555 แต่ไม่เป็นไร เราจะยังคงทำตามความฝันต่อไป เพราะจุดหมายของเราคือการได้ไปเจอนักเขียนในดวงใจสักครั้ง เพราะหากเราไม่เดินอาชีพนี้ เราคิดว่า เราคงไม่มีโอกาสได้เจอคนที่เราชื่นชมและชื่นชอบแน่นอน