ใช้ชวิตบนความเครียด กดดัน

สวัสดีค่ะ คือเรามีปัญหาชีวิตค่ะ เราอาศัยอยู่กับป้าค่ะ เพราะพ่อกับแม่เราเสียประมาณ7-8ขวบเราเลยต้องมาอยู่กับป้าที่จังหวัดหนึ่ง ป้าเป็นคนดีอายุยังไม่แก่มากเลี้ยงดูเราดีให้เราได้กินของดีอยู่ที่ดีๆ ป้ามีลูกสองคนตอนนี้ลูกป้ามีหลานแล้วค่ะ จริงๆเราไม่ได้เป็นคนเงียบๆนะคะแต่เรามาอยู่นี่กลายเป็นว่าเราเกรงใจทุกอย่าง ไม่กล้าแสดงออก ไม่กล้านอนตื่นสายเกินแปดโมง เราต้องคอยคิดเสมอว่าตื่นเช้ามาทำไรดีล้างจาน เราจะอาบน้ำนานนะเพราะว่าอยู่ในห้องน้ำรู้สึกสบายใจ เวลาอยู่คนเดียวเหมือนกัน เราชอบไปโรงเรียนมากกว่าอยู่บ้านไปโรงเรียนเราได้เจอเพื่อน แต่อยู่บ้านเราไม่เป็นตัวของตัวเองอึดอัดอารมณ์แบบมาอยู่บ้านคนอื่นอะ เวลาเราอยู่กับเพื่อนหรืออยู่ที่อื่นไม่ใช่บ้านเราสบายใจมาก บางครั้งเวลาอยู่บ้านเราจะเหงาๆมากๆเหมือนเด็กเก็บกด เราอยากให้ทุกคนพูดกับเรา คือเราพูดไม่เก่ง น้าคือคนที่ชวนเราคุยก็ไม่เชิงเพราะเป็นแค่บางครั้งเราชอบให้น้าชวนคุยนะ เราเหงามากๆเรากลัวเราจะเป็นเด็กเก็บกดหรือซึมเศร้า ชีวิตประจำวันเวลาน้าทะเลากะคนในบ้านเราอยากจะหายไปมาก เพราะมันทำให้บ้านอึดอัด บางครั้งเราก็ยอมออกไปนั่งเล่นคนเดียวที่นอกบ้านไปออกกำลังกายดีกว่าอยู่บ้าน แล้วปัญหาตอนนี้คือเราจะขึ้นมมหาลัยปีนี้แล้วปิดเทอมห้าเดือนเหลืออีกสองเดือนจะว่าเร็วก็เร็ว แต่สำหรับเราช้ามาก ปกติยังได้ไปโรงเรียนหยึดแค่เสาอาทิต แต่นี้ให้อยู่บ้านตั้งสองเดือนเราพยายามจะหางานทำก็ไม่มีเลย เพราะอายุเรายังไม่ครบสิปเเปดเลย ใช้ชีวิตแบบตื่นเช้าตอนคิดว่าเราควรยืนอยู่ตรงไหนของบ้านทำไรดีวันนี้ คือเราเล่นโทสัพเยอะก็โดนด่าเราเลยพยายามไม่เล่นเพราะป้าเราชอบว่าลูกเค้าแล้วมันกระทบมาถึงเรา แต่เราก็ยังเล่นต่อหน้านะ เราไม่ใช่พวกทำไรลับหลัง แต่แค่เล่นน้อยลงเราอยากอ่านหนังสือก็กลัวคนอื่นมองเราแบบยังงั้น ปกคิปิดเทอมเราจะกลับบ้านต่างจังหวัด แต่ตอนนี้เรากชับมาแล้วสองเดือนนี่เราจะทำอะไรเราเหนื่อย เวลานั่งกินข้าวก็กินคนเดียว (เดี๋ยวมาระบายต่อถึงแม้จะไม่มีคนเข้ามาอ่าน)