แบบนี้เรียกว่าโรคซึมเศร้าหรือเปล่า

ทางบ้านเรามีปัญหาทางบ้านมาตั้งแต่เรายังเด็กๆ พ่อกับแม่เราทะเลาะกันตลอด ตอนเด็กๆคือพ่อกับแม่ทะเลาะกันรุนแรงมาก เคยถึงขั้นเอามีดมาไล่ฟัน เมื่อก่อนพ่อเราเป็นคนที่ติดการพนันและติดเหล้าหนักมาก รถมีกี่คันพ่อเอาไปจำนำหมด สร้อยทองที่แม่ซื้อให้ตอนเรา2-3 ขวบ พ่อเราก็เอาไปจำนำเพื่อจะบำเรอความสุขของตัวเอง แลกกับน้ำตาของลูกและเมีย เรากับแม่และพี่สาวต้องนั่งกอดคอกันร้องไห้ทุกวัน พ่อเราก็เคยไปมั่วยาเสพติดตอนเราเด็กๆ  แต่พ่อไม่รู้ว่าเรารู้ เรารู้ทุกอย่างแต่เราไม่พูด กลับกีนจะเป็นพี่สาวที่พูดอยู่เสมอ ให้พ่อตระหนักได้ว่าเราคือลูก สิ่งไหนควรทำทำไมไม่ทำ พ่อเราติดเหล้าจนพูดกูกับเรา ทั้งที่ไม่เคยพูด พ่อเราจะเป็นคนที่ให้เพื่อนเต็มร้อย เพื่อนมีปัญหาที่โคตร ตำรวจจับบุหรี่หนีภาษาได้ปรับเป็นเงินประมาณ 20,000 บาท พ่อเอาเงินที่มีทั้งหมดไปให้เพื่อนคนนั้น ที่รู้จักกันไม่ถึงสัปดาห์ ทั้งๆที่บ้านก็ไม่มีกับข้าว ไม่มีเงินไปโรงเรียน พ่อไม่นึกถึงครอบครัวที่มีอยู่ จนพ่อกับแม่เราเลิกกันไปสักพัก แม่พาเราและพี่สาวมาอยู่บ้านเช่าที่ต่างจังหวัด ย่าก็โทรมาขอร้อง ให้พ่อกลับมาอยู่ด้วย แม่ก็ยอมเพราะไม่อยากให้เราเป็นลูกที่ไม่มีพ่อ พ่อมาอยู่ด้วยที่นี่ก็บอกว่าจะปรับตัว แต่ไม่เลย  ช่วงแรกพ่อก็เอาแต่เมา อารมณ์ร้อน ไม่ฟังใคร ยังใช้นิสัยรักเพื่อนอยู่อีก โดยการให้ยืมเงิน ทั้งๆที่ที่บ้านก็หาเช้ากินค่ำ แม่เราก็ทำงานเป็นแม่บ้านได้วัน300 บ. ล่าสุดเมื่อกี้ตอนตี1 พ่อเรากลับมาบ้าน โดยที่ไม่มีรถกลับมาด้วย เราก็ถามว่ารถไปไหน พ่อบอกว่า เพื่อนเอารถไปยืมเดี๋ยวเอามาให้ จนกระทั่งตี2. ครึ่ง ยังไม่มีวี่แววรถ. เราก็เลยปลุกแม่ ว่ารถยังไม่ได้กลับ แม่เลยไปคุยกับพ่อ เราแอบยืนฟัง ได้ยินเต็มสองหู ว่าพ่อเอาไปจำนำ เพราะแพ้พนันมา เราเจอปัญหาแบบนี้มา 15 ปี ตอนนี้เราอยู่ม.5. แต่อายุ15 เพราะเรียนก่อนเกณฑ เราเจอปัญหานี้มาหนักมาก ทั้งๆที่เราอายุเพียงแค่นี้ เรากลับต้องมาเจออะไรที่มันหนักหนาแบบนี้ พักหลัง2-3. เดือนที่ผ่านมา เราเริ่มมีอาการขี้ระแวงขึ้นบ่อยมาก กลัวว่าใครจะมาทำร้ายตัวเอง กลัวว่าจะมีใครมาทำร้าย แม่ไม่รับโทรศัพท์ เราก็ร้อนรน อยู่ไม่นิ่ง นั่งสั่นขา เดินไปเดินมาอยู่แบบนี้ ท้องเสียท้องผูกก็บ่อย เริ่มมีอาการไม่อยากทำอะไร บ้านก็ไม่อยากอยู่ ออกไปไหนก็ไม่อยากออกไป พักหลังเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เพราะมีความคิดจะฆ่าตัวตาย คิดว่าถ้าไม่มีเราจะดีกว่านี้ คิดว่าถ้าหายไปอาจจะไม่ต้องเครียด และร้องง่ายมาก มีอาการเหม่อลอย ตอนร้องก็ร้องได้ไม่สุด อยู่ดีๆก็เหม่อ ทำอะไรไม่ถูก จิตตก มือไม้อ่อน ร้องอยู่ดีๆก็หยุดกึบแบบไม่มีสาเหตุ เรากลัวว่าวันนึงเราจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก เป็นแผลอะไรก็รู้สึกตัวช้า เพื่อนเรียกก็ไม่ค่อยจะได้ยิน ต้องเรียกซ้ำสองรอบ ขณะนี้ ตอนนี้ ความคิดที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ มันก็ยังวนเวียนอยู่เสมอ ทุกวัน เหมือนเป็นคนสองบุคลิก อยู่ที่โรงเรียนเป็นอีกแบบ ที่บ้านเป็นอีกแบบ เวลาคิดอะไรจะพูดอะไรออกมา ก็มีเสียงข้างในใจ มันโต้แย้งเสมอ มันขั้วบวกกับขั้วลบมาเจอกัน เรามีอาการแบบนี้ทำไงดี โทรไปหาสุขภาพจิตก็ต้องต่อสายนาน ช่วยมาตอบกระทู้เราหน่อยนะคะ ในขณะที่เรายังปกติอยู่