ทำไมน้องเลี้ยงยากจังคะ?

ตอนนี้หนูอยู่ ม.2 ค่ะ ส่วนน้องหนูอยู่ ป.2เป็นผช.นคะ คือ เเม่กับพ่อหนูไม่ค่อยอยู่บ้าน ดังนั้นหน้าที่ในการเลี้ยงดูน้องจึงตกอยู่กับหนู ตลอดเวลาที่หนูอยู่กับน้องถ้าไม่มีงาน ไม่มีอะไร มันจะเป็นช่วงเวลาที่สนุก เเละเเฮปปี้มากเลยค่ะ เเต่ถ้าน้องมีงานมีการบ้านเมื่อไหร่ หนูก็มีหน้าที่ที่ต้องสอนน้อง  เช่น วิชาคณิต หนูต้องสอนน้องคูณเลข หารเลข เเต่พอหนูสอนน้องก็ได้เเต่บอกว่าไม่เข้าใจๆ เเละก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ บ่น พร่ำเพ้อคนเดียว น้องไม่เก่ง น้องไม่ฉลาด น้องทำไม่ได้ เพื่อนน้องเขาเรียนพิเศษกันหมดทำไมน้องไม่ได้เรียน (ซึ่งตัวหนูที่โตมาจนป่านนี้เเล้วก็ไม่เคยเรียนพิเศษ ตอนนี้โตมาหน่อยอาจจะมีบ้างเช่นภาษาอังกฤษ เเต่ก็ไม่ได้เยอะพ พอตอนน้องเเม่จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเรียนเหมือนกัน) หนูก็ด้วยความที่เป็นคนขี้หงุดหงิด โมโหง่าย ก็พยายามระงับสติอารมณ์ทุกครั้ง เเต่เหมือนเเบบว่าตัวน้องคือจะไม่ทำเเล้ว ไม่เอาเเล้ว ทำไม่ได้ เเล้วก็ร้องไห้ ซึ่งถ้าหนูไม่สอนน้องเเม่กับมาบ้านก็จะเป็นหนูที่โดนดุ ว่าทำไมไม่ดูเเลน้อง มันเป็นอะไรที่เฟลมากเลยค่ะ ส่วนเรื่องการบ้านน้องหนูเป็นคนที่กลัวครูมากก ทำอะไรผิดนิดผิดหน่อยไม่ได้ ระเบียบเคร่งครัด เเต่ตัวน้องเองไม่เคยจะเเก้ปัญหาเองได้เลย เช่นครูให้วาดรูปน้องก็จะบ่นว่าน้องทำไม่เป็น น้องทำไม่ได้ เดี๋ยวทำไม่สวยครูดุ ซึ่งงานก็ตกมาอยู่กับหนูเเต่ด้วยตัวหนูที่เกียดศิลปะเข้าไส้ จึงขอบายเเต่ประโยคที่ตามมาจากปากของน้องนั้นคือ 'พี่ไม่เคยช่วยน้องเลย ทำเเต่งานของตัวเอง น้องทำไม่ได้ก็ไม่เคยดูเเลน้องเลย' เเละด้วยนิสัยหนูเเหละค่ะในใจหนูปี๊ดเเตกตั้งเเเต่เดี๋ยวนั้น เเต่ก็ด้วยอีกนิสัยที่เป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง จึงต้องหันกลับไปบอกน้องว่า  'พี่ขอโทษ เดี๋ยวพี่ทำให้นะ'  ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากทำนะคะเเต่หนูกลัวว่าโตขึ้นน้องจะทำเองไม่เป็นหน่ะสิคะ เฮ้อ!!

สุดท้ายหนูอยากจะถามว่าหนูควรทำยังไงดี ควรจะพูดกับน้องเเบบไหน ควรสอนน้องให้ทำอะไร ทำอย่างไรน้องถึงจะเข้าใจเพราะน้องอายุก็เเค่  7 ขวบ ส่วนพ่อเเม่หนูก็ 40 กว่าๆกันหมดเเล้ว ในอนาคตก็คงเป็นหนูนี่เเหละค่ะที่ต้องดูเเละน้องคนนี้ให้ดีที่สุด

ปล.โพสต์อาจจะยาวนะคะ เพราะระบายเยอะไปหน่อย เเฮร่ๆ