เจ็บที่สุดตอนนี้ล่ะ

ผมเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งเราสองคนคบกันมาตั้งเเต่เรียนหนังสือจนตอนนี้ทำงานกันหมดแล้วครับ เป็นระยะเวลา8ปีที่คบมา เขาเป็นผู้หญิงคนแรกคนผมหลายๆอย่าง เเต่ผมกับทำสิ่งที่ไม่ดีกับเธอมากมาย หนีเที่ยวบ้าง กินเหล้าบ้าง ติดเพื่อน เเต่ผมก็รักเธอคนเดียวมาตลอดระยะเวลานั้นไม่เคยนอกใจ เเต่ผมไม่ค่อยเอาใจใส่เธอ เธอเป็นคนเอาเเต่ใจครับมากด้วย เเต่ผมก็ทน เหมือนที่ทนกับผม เราสองคนทะเลาะบ้างเเต่ไม่เคยหนีไปไหนที บอกเลิกกันผมเป็นฝ่ายงอนตลอดมาเราอยู่กับอย่างมีความสูขครับ ความทุกข์มาบ้าง เเต่เรื่องมันหลังจากนี้ ผมอยู่วัยที่จะทำงานอายุผมก็22แล้ว ผมจำต้องมาหาทำงานในเมือง เราห่างกันครับผมอยู่จังหวัดหนึ่ง ส่วนก็อยู่จังหวัด เราคุยโทรศัพท์ทุกคืนก่อนนอนครับ เรื่องราวเริ่มที่ว่าเมื่อผมได้ทำงาน ผมเอาเวลาทั้งหมดให้กับงาน ไปทำงาน9โมงเช้า เลิกอีกที2ทุ้มเเล้ว กว่าผมจะกลับถึงบ้าน กินข้าว อาบน้ำ ทำธุระส่วนก็ยาวไปถึง5ทุ้มแล้ว เราเริ่มทะเลาะกันหนักเรื่องไม่มีเวลา เพราะยังไม่ได้งานมีเวลาว่างเยอะ เธอเหงามาก เธอบอกกับว่า”มีแฟนทำไมรู้สึกยังเหงาอยู่” ตอนนั้นผมยังไม่สนใจอะไรมากครับ เพราะผมคิดมาตลอดว่าสักผมจะมีตัง มีรถ มีบ้าน มีทุกอย่าง เเต่สำหรับเธอกับไม่ครับ เธอบอกเลิกผมไป ก็ลองใช้เวลาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกทีที่เธอบอกเลิกครับ ผมงอง ผมตามอย่างไง เธอไม่กลับเเล้วครับ ผมใช้เวลา3ปีที่มีทุกอย่าง เเต่ตอนนี้ผมไม่มีเธออีกเเล้ว เธอไปจากผมเป็นเวลา1เดือนเต็ม ในเวลา1เดือนผมถามเธอจะกลับมาไหม คำตอบเดียวที่เธอให้คือ “ไม่กลับเเล้ว” เเย่มากตอนนี้ ผมไม่รู้จะทำอย่างไงต่อไป ผมรู้ว่าเหตุผลที่ไปเพราะอะไร เเต่ทำไมผมไม่ยอมรับมัน ที่ผมทำไปทุกก็เพื่อเธอนะ หนักเบาผมสู้เพื่ออนาคตสองคนเรา เเต่ไม่มีเเล้วครับ ผมจะทำอย่างไรต่อดี ผมใช้เวลา8ปีที่รักกับเธอ หรือผมต้องใช้เวลาอีก8ปีข้างหน้าเพื่อลืมเธอ