สวัสดีค่ะ พอดีเรามีปัญหาอยากมาถามเพื่อนๆ พี่ๆ คือ
- พ่อแม่เราค่อนข้างหัวโบราณมากๆ แบบตั้งกลับบ้านตรงเวลา เลิกเรียนแล้วห้ามไปเที่ยว (เปลืองตัง)
ตั้งแต่สมัย ม.1-6 เราไม่เคยกลับบ้านดึกเลย เกิน 6 โมง วันไหนมีรายงานกลุ่มโทรบอกเขาก็หาว่าเราหาเรื่องเที่ยว จนเราร้องไห้ แบบทำไมไม่เคยเข้าใจอะไรเราเลย ขอไปทำงานกลุ่มกลับ2ทุ่ม ขับรถออกไปตามหาเรา (พกปืนไปด้วย) พอถึงบ้านก็ทะเลาะกัน จนอยากจะหนีออกจากบ้านแต่ไม่กล้า เพราะเรายังเรียนอยู่แล้วเขาก็หวังกับเราไว้มาก เราก็ตั้งใจเรียนมาโดยตลอด
เรียนมัธยมก็โดนคำพูดของแม่ด่าตลอดว่า มันเรียนไม่จบหรอก มีผัวก่อนมั้ง ดูสิจะเรียนจบมั๊ย ซึ่งเราแบบเสียใจมากที่เราพยายามทำเพื่อเขา แต่เขากลับไม่เคยให้กำลังใจเราเลย โดนแบบนี้มาตลอดจนจบ ม.6
- ขึ้นมหาลัยก็ไม่ได้อยู่หอนะคะ ไป-กลับ เดินทางไปมหาลัยก็2 ชั่วโมงโดยประมาณ ตอนเรียนก็มีความสุขดี แต่ก็มีบ้างที่ยังโดนด่าแบบเดิมๆ วันหยุดก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ อึดอัดมากๆ ทั้งๆที่เวลาเราออกไปข้างนอก เราใช้เงินเก็บของเราออก ไม่เคยขอเงินเพิ่ม ไม่เคยอยากให้เดือดร้อนเขา จนปัจจุบันยังทะเลาะกันไม่หยุด ทั้งๆที่เราเองก็พยายามทำเพื่อเขา แต่ก็ยังโดนด่า โดนว่าแต่คำแรงๆ ไม่เคยพูดดีๆกันได้เลย
จนเราคิดอยากจะออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวน่าจะสบายใจกว่า แต่ก็กลัวเขาเสียใจ แต่อยู่บ้านก็อึดอัดมากๆ
- จนบางครั้งเคยคิดว่า ด่านักใช่มั๊ย เดี๋ยวจะเป็นอย่างที่ด่าให้หมดเลย ชอบด่าว่า ท้องก่อนจบมั้ง มีผัวมั้ง ซึ่งเราก็มีแฟนนะ แต่เราก็อยากเปิดเผยแบบสังคมทั่วไปที่พ่อแม่เขาเข้าใจ แต่ครอบครัวเราทำไม่ได้
- มีวิธีรับมือยังไงบ้างหรอคะ ?
ปล. ปัจจุบันพยายามเก็บทุกอย่างไว้ในใจแล้วสะท้อนแง่ดีออกมาว่าไม่คิดอะไร จนเป็นคนจิตใจบอบบาง โดนว่านิดๆหน่อยๆก็ร้องไห้ เพราะเรารู้สึกเหนื่อยตลอดเวลา ทำให้เรารู้สึกโหยหาความรักจากที่อื่นมากกว่าที่บ้าน อยากแต่งงานให้มันจบๆไป อยากไปอยู่ข้างนอกดีกว่า แต่ก็ยังไม่ถึงวัย
ปล. เรียนปีนี้ก็จบแล้วค่ะ มีแฟนค่ะ แฟนก็พยายามเก็บตังมาขอแต่ก็คงไม่ใช่เร็วๆนี้
ใครเคยคิดที่จะออกมาอยู่นอกบ้านบ้าง ?
- พ่อแม่เราค่อนข้างหัวโบราณมากๆ แบบตั้งกลับบ้านตรงเวลา เลิกเรียนแล้วห้ามไปเที่ยว (เปลืองตัง)
ตั้งแต่สมัย ม.1-6 เราไม่เคยกลับบ้านดึกเลย เกิน 6 โมง วันไหนมีรายงานกลุ่มโทรบอกเขาก็หาว่าเราหาเรื่องเที่ยว จนเราร้องไห้ แบบทำไมไม่เคยเข้าใจอะไรเราเลย ขอไปทำงานกลุ่มกลับ2ทุ่ม ขับรถออกไปตามหาเรา (พกปืนไปด้วย) พอถึงบ้านก็ทะเลาะกัน จนอยากจะหนีออกจากบ้านแต่ไม่กล้า เพราะเรายังเรียนอยู่แล้วเขาก็หวังกับเราไว้มาก เราก็ตั้งใจเรียนมาโดยตลอด
เรียนมัธยมก็โดนคำพูดของแม่ด่าตลอดว่า มันเรียนไม่จบหรอก มีผัวก่อนมั้ง ดูสิจะเรียนจบมั๊ย ซึ่งเราแบบเสียใจมากที่เราพยายามทำเพื่อเขา แต่เขากลับไม่เคยให้กำลังใจเราเลย โดนแบบนี้มาตลอดจนจบ ม.6
- ขึ้นมหาลัยก็ไม่ได้อยู่หอนะคะ ไป-กลับ เดินทางไปมหาลัยก็2 ชั่วโมงโดยประมาณ ตอนเรียนก็มีความสุขดี แต่ก็มีบ้างที่ยังโดนด่าแบบเดิมๆ วันหยุดก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ อึดอัดมากๆ ทั้งๆที่เวลาเราออกไปข้างนอก เราใช้เงินเก็บของเราออก ไม่เคยขอเงินเพิ่ม ไม่เคยอยากให้เดือดร้อนเขา จนปัจจุบันยังทะเลาะกันไม่หยุด ทั้งๆที่เราเองก็พยายามทำเพื่อเขา แต่ก็ยังโดนด่า โดนว่าแต่คำแรงๆ ไม่เคยพูดดีๆกันได้เลย
จนเราคิดอยากจะออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวน่าจะสบายใจกว่า แต่ก็กลัวเขาเสียใจ แต่อยู่บ้านก็อึดอัดมากๆ
- จนบางครั้งเคยคิดว่า ด่านักใช่มั๊ย เดี๋ยวจะเป็นอย่างที่ด่าให้หมดเลย ชอบด่าว่า ท้องก่อนจบมั้ง มีผัวมั้ง ซึ่งเราก็มีแฟนนะ แต่เราก็อยากเปิดเผยแบบสังคมทั่วไปที่พ่อแม่เขาเข้าใจ แต่ครอบครัวเราทำไม่ได้
- มีวิธีรับมือยังไงบ้างหรอคะ ?
ปล. ปัจจุบันพยายามเก็บทุกอย่างไว้ในใจแล้วสะท้อนแง่ดีออกมาว่าไม่คิดอะไร จนเป็นคนจิตใจบอบบาง โดนว่านิดๆหน่อยๆก็ร้องไห้ เพราะเรารู้สึกเหนื่อยตลอดเวลา ทำให้เรารู้สึกโหยหาความรักจากที่อื่นมากกว่าที่บ้าน อยากแต่งงานให้มันจบๆไป อยากไปอยู่ข้างนอกดีกว่า แต่ก็ยังไม่ถึงวัย
ปล. เรียนปีนี้ก็จบแล้วค่ะ มีแฟนค่ะ แฟนก็พยายามเก็บตังมาขอแต่ก็คงไม่ใช่เร็วๆนี้