Goodbye Lido อำลาลิโด โรงหนังที่รัก

เนื่องจากโรงหนังลิโด จะปิดตัว31พค.นี้
หลังจากเปิดมากว่า50ปี เลยอยากเขียนอะไรไว้เป็นการอำลา
คงต้องมาเขียนไว้ในนี้ด้วย เพราะทั้งลิโดและพันทิปเป็น2อย่าง
ที่เรามีความทรงจำด้วยมากมาย นับเป็นระยะเวลาเท่าๆกันอีกต่างหาก
ที่หนึ่งเป็นสถานที่จริง on the ground อีกที่หนึ่งเป็น online

ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา สิ้นเดือนนี้แล้ว นับถอยหลังอีกไม่กี่วัน
พอคิดว่าจะไม่มีโรงหนังที่เราผูกพันมานานก็ใจโหวงๆ
เศร้า แต่ก็เข้าใจความเป็นไป
ถ้ารวยล้นฟ้าจะใช้เงินแก้ปัญหา จะออกเงินให้ทำต่อไปฟรีๆเลย
แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ก็ได้แค่เก็บทุกอย่างไว้เป็นความทรงจำ

แม้จะรู้ว่าทุกอย่างต้องมีจุดจบ
และการเปลี่ยนแปลงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ก็ยังยากที่จะทำใจว่าต่อไปจะไม่ได้ดูหนังที่นี่อีกแล้ว

โรงหนังเครือ Apex มีความหมายกับเรามาก
เราย้ายเข้ามาอยู่กทม.ตอนปี 2001
ก่อนหน้านั้นอยู่เชียงใหม่ก็ดูโรงวิสต้า
เราชอบดูหนังมากๆ ดูได้หมดทุกแนว
ไม่เกี่ยงเนื้อหาและไม่เกี่ยวว่าฟอร์มเล็กฟอร์มใหญ่
แต่จะชอบดูในโรง ถ้าดูที่บ้านมักจะดูไม่จบเรื่องในครั้งเดียว
(ทุกวันนี้ยังใช้เมมเบอร์Netflixไม่คุ้มเลย)

เราชอบบรรยากาศการดูหนังในโรง
ซึ่งคือการที่เราเข้าไปใช้พื้นที่มืดสลัวร่วมกับคนกลุ่มหนึ่งที่เราไม่รู้จัก
ทุกคนนั่งเงียบไม่ส่งเสียง โฟกัสไปที่ภาพที่ฉายบนจอใหญ่
และในช่วงเวลานั้นทุกคนหลุดจากโลกความจริงชั่วขณะ
ท่องไปในเรื่องราวที่เห็นบนจอ
ต่างคนต่างเก็บเกี่ยวอารมณ์ความรู้สึกที่ได้จากการชม
ไปตามแบบของตัวเอง
ตอนฉากบนจอตลกขบขัน เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นพร้อมกัน
ตอนฉากรันทด จะได้ยินเสียงสูดน้ำมูกฟุดฟิดทั้งของตัวเองและคนอื่น
หนังสยองขวัญมีพวกฉากที่ทำให้ตกใจ จะได้ยินเสียงอุทานพร้อมกัน
ทำให้รู้ว่าไม่ได้มีเราจิตอ่อนอยู่คนเดียว
บางครั้งหนังทำให้เกิดความรู้สึกหนักอึ้งหลังดูจบ
เราก็มีคนแปลกหน้านั่งตกตะกอนความคิดเป็นเพื่อนกัน
และหลายครั้งที่หนังได้เปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเราไปตลอดกาล
เรามักจะอยากรู้ว่าคนอื่นๆ เป็นเหมือนกันไหม
ช่วงเวลากว่า 2 ชั่วโมงในที่มืดนั้น
คนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งแชร์ประสบการณ์ในการรับชม
และหลุดเข้าไปในโลกของหนังเรื่องนั้นร่วมกัน
พอแสงไฟสว่างขึ้นหลังหนังจบ ทุกคนก็แยกย้าย
สำหรับเราแล้วนี่คือความงามของการดูหนังในโรง

ช่วงที่เครือ Apex มี 3 โรงคือ สยาม ลิโด สกาลา
ถ้าไม่ติดธุระ เสาร์-อาทิตย์เราจะสิงอยู่แถวนั้น
ดูหนังให้เยอะที่สุดเท่าที่ทำได้ใน 1 วัน
เท่าที่จำได้ เคยดูสูงสุด 6 เรื่องในวันเดียว
วิ่งรอกไปมา เข้าโรงนู้นออกโรงนี้
สมัยยังสาวๆแข็งแรง ไม่ต้องพักกินข้าวก็ยังได้เลย
กินนมกินขนมที่เอาเข้าโรงได้ก็อยู่ได้ทั้งวัน
บางทีหนังที่จะดูรอบไม่ตรงกับที่ต้องการ
ก็จะข้ามไปดูฝั่ง EGV (สมัยนั้นอยู่ Siam Discovery)
แล้วก็กลับมาดูต่อที่ลิโด บางทีก็ไป World Trade (CTW)
แล้วก็รีบจ้ำกลับมาดูต่อที่สยาม

ที่นี่บางรอบมีคนดูคนเดียวเค้าก็ฉายนะ
เราไม่แปลกใจที่ต้องปิดตัว รู้ว่าเค้าก็ขาดทุนตลอดมานานแล้ว
ราคาตั๋วคูณด้วยจำนวนคนดูต่อให้เต็มเกือบทุกรอบ(ซึ่งไม่มีทาง)
ก็คงได้ไม่คุ้มค่าเช่า ค่าoperationทั้งหมดอยู่แล้ว
นับถือน้ำใจเจ้าของจริงๆที่ยืนหยัดเพื่อคนดูมานานขนาดนี้
ขอบคุณมากๆนะคะ ที่ยื้อธุรกิจนี้ไว้จนหยดสุดท้าย เราจะไม่ลืมเลย

#อำลาลิโด #FarewellLido #CinemaParadiso
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่