ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่หกสิบสี่

ยี่สิบสอง เดือนห้า ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

เราทุกคนเกิดมามีหน้าที่ต้องทำ ทำมากทำน้อยต่างกัน
บางคนมีหน้าที่เพื่อคนที่เรารัก บางคนก็ต้องทำเพื่อคนอื่น

ฉันเคยรู้สึกด้อยค่า ไร้ราคาตอนตกงานแล้วไม่รู้จะไปหาอะไรทำดี
แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้มีงานประจำทำนะ แต่ทำไมรู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น
อ๋อ!! คงเพราะฉันรู้ว่าหน้าที่ของฉันคืออะไร และต้องทำเพื่อใคร

ฉันขยันขึ้น อดทนขึ้น แต่รายได้ก็ยังไม่ได้มากขึ้นเท่าไหร่หรอก
ทว่าฉันรู้สึก รวย ขึ้น
เวลาทำงานจนเหงื่อไหล ทำงานตัวเป็นเกลียว แล้วรู้สึกเงินมีค่า ไม่ใช้เงินกับของอะไรที่เคยซื้อเพื่อดับกิเลสอีกต่อไป

แต่สิ่งที่ยังคาใจตอนนี้ ...ใบขับขี่...มันตามหลอกหลอนฉันมาก
สารภาพว่ายังไม่ได้ฝึกขับเลย โอ้ยจะสอบผ่านเหรอนั่น
แต่ช่วงนี้ก็ขับไปตลาดไกลอยู่พอตัว ไกลขนาดไหน
ขนาดที่ว่า บอกป้าแม่ค้าว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหน แล้วป้าไม่รู้จักนั่นแหละ

ก็คงทดแทนการซ้อมได้มั้ง
เดี๋ยวใกล้จะหมดเวลาที่คำขอจะหมดอายุ ค่อยไปสอบอีกที
รอบนี้อีก สอง ครั้งสุดท้าย ไม่ผ่านก็ไม่เอาล่ะ ใบขับขี่รถยนต์ก็พอ มอไซค์ช่าง....
อะไรจะสอบยากสอบเย็น คิดแล้วก็เครียดนะเนี่ย
ขนาดว่าปลงแล้วนะ
ฉันอยากสอบให้ผ่านๆซะที เวลาทำอะไรค้างคาแล้วมันรู้สึกแย่
อะไรยากเท่าไหร่ฉันก็ผ่านมา ก็ทำได้ แต่แค่ใบขับขี่ทำไมไม่ได้ งงตัวเอง
เอาล่ะพอดีกว่า ยิ่งเขียนยิ่งคิด ยิ่งเครียด

เอาเป็นว่า ความจริงแล้ว คนเรามีทั้งเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ กับเรื่องที่ยากมากกว่าจะทำได้ทั้งนั่นแหละ