จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าเริ่มรู้สึกว่าเวลาแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นตัวเองกำลังย่างเข้าสู่วัย 30 แล้ว...
อย่างสัปดาห์นี้ก็เช่นกัน งานยุ่งมาก พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีวันนี้ก็กลายเป็นวันศุกร์ไปซะแล้ว และก็เป็นวันศุกร์ที่ไม่สุขเอาซะเลย....
เพราะความรู้สึกกังวลมันตีตื้นขึ้นมาสุดขั้วหัวใจ ด้วยเพราะสัปดาห์หน้ามีงานสำคัญรออยู่และกำลังจะมาถึงในไม่ช้า งานแบบที่จริงๆแล้วก็เคยทำมาแล้วหลายครั้ง และก็ทำได้ดีเยี่ยมมาหลายหน เพียงแต่ครั้งนี้ต่างสถานที่ ต่างบริบทแวดล้อมออกไป ความกังวลจึงมีมากคล่ายกับเพิ่งได้ทำเป็นครั้งแรก
แต่การเติบโตเป็นผู้ใหญ่สอนเราว่า ต่อให้เรากังวลมากแค่ไหน ไม่ว่ายังไงเรื่องที่เรากังวลอย่างมากนั้นก็ต้อง 'เกิดขึ้น' เพราะคือหน้าที่ คือความรับผิดชอบ คือสิ่งที่ต้องทำ และเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ การมานั่งกังวลซ้ำๆ ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกของตัวเราเองหรือตัวงาน เราต้องมีสติให้มาก เตรียมตัวให้พร้อม และลงมือทำอย่างดีที่สุดเมื่อถึงเวลาที่ต้องทำ อาจจะเกิดข้อผิดพลาดอยู่บ้าง อาจจะไม่สมบูรณ์แบบทุกสัดส่วน ก็ให้ถือเป็นเรื่องธรรมดาของการทำงาน ซึ่งสุดท้ายมันก็จะ 'ผ่านไป'....
ฉันใดก็ฉันนั้น ไม่ว่าเราจะกังวลล่วงหน้าไว้มากแค่ไหน สุดท้ายมันก็จะ 'ผ่านไป'...
ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะยังไง...
'สิ่งที่ต้องเกิดขึ้น อย่างไรก็ต้องเกิดขึ้น'
'สิ่งที่แย่อย่างที่สุด สุดท้ายก็จะผ่านไป'
อยู่ด้วยใจที่มองความจริง ยอมรับมัน และมีสติอยู่กับมันไปเสมอ
ที่สำคัญ....อย่าลืมที่จะมีความสุข...
Don't worry. Be happy.
Because whatever will be will be. And this too shall pass
บันทึกฉันพูดคนเดียว: วันศุกร์ที่ไม่ค่อยเป็นสุข
อย่างสัปดาห์นี้ก็เช่นกัน งานยุ่งมาก พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีวันนี้ก็กลายเป็นวันศุกร์ไปซะแล้ว และก็เป็นวันศุกร์ที่ไม่สุขเอาซะเลย....
เพราะความรู้สึกกังวลมันตีตื้นขึ้นมาสุดขั้วหัวใจ ด้วยเพราะสัปดาห์หน้ามีงานสำคัญรออยู่และกำลังจะมาถึงในไม่ช้า งานแบบที่จริงๆแล้วก็เคยทำมาแล้วหลายครั้ง และก็ทำได้ดีเยี่ยมมาหลายหน เพียงแต่ครั้งนี้ต่างสถานที่ ต่างบริบทแวดล้อมออกไป ความกังวลจึงมีมากคล่ายกับเพิ่งได้ทำเป็นครั้งแรก
แต่การเติบโตเป็นผู้ใหญ่สอนเราว่า ต่อให้เรากังวลมากแค่ไหน ไม่ว่ายังไงเรื่องที่เรากังวลอย่างมากนั้นก็ต้อง 'เกิดขึ้น' เพราะคือหน้าที่ คือความรับผิดชอบ คือสิ่งที่ต้องทำ และเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ การมานั่งกังวลซ้ำๆ ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกของตัวเราเองหรือตัวงาน เราต้องมีสติให้มาก เตรียมตัวให้พร้อม และลงมือทำอย่างดีที่สุดเมื่อถึงเวลาที่ต้องทำ อาจจะเกิดข้อผิดพลาดอยู่บ้าง อาจจะไม่สมบูรณ์แบบทุกสัดส่วน ก็ให้ถือเป็นเรื่องธรรมดาของการทำงาน ซึ่งสุดท้ายมันก็จะ 'ผ่านไป'....
ฉันใดก็ฉันนั้น ไม่ว่าเราจะกังวลล่วงหน้าไว้มากแค่ไหน สุดท้ายมันก็จะ 'ผ่านไป'...
ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะยังไง...
'สิ่งที่ต้องเกิดขึ้น อย่างไรก็ต้องเกิดขึ้น'
'สิ่งที่แย่อย่างที่สุด สุดท้ายก็จะผ่านไป'
อยู่ด้วยใจที่มองความจริง ยอมรับมัน และมีสติอยู่กับมันไปเสมอ
ที่สำคัญ....อย่าลืมที่จะมีความสุข...
Don't worry. Be happy.
Because whatever will be will be. And this too shall pass