ผมเป็นเด็กที่ไม่มีทางเลือกอะไรเลย เรียนก็แม่เลือก การใช้ชีวิตก็แม่เลือก แล้วแม่ไปพูดกะคนอื่นว่าลูกอยากเรียนอะไรก็ให้เขาเรียนไปเหอะ(เป็นคำพูดแม่ที่ใช้กับคนอื่น) แล้วมาบอกเราตอนแรกว่าอยากเรียนอะไรก็เรียนเลย เพราะมันคืออนาคตลูก พอวันจริงได้เรียนสิ่งที่เราไม่ชอบ และไม่ถนัดเลยแล้วเกรดสายนี้ผมไม่ค่อยดีด้วยก็โดนว่าไปใหญ่จนบางทีก็รู้สึกอยากถามคำถามในใจที่ไม่เคยพูดมัยออกมา และอ้างว่าไม่มีไครเรียนที่ตนเองชอบหรอก คืออะไรอะทั่งๆที่เรารู้ตัวตนตนเองแล้วว่าชอบสายนึงอยู่ และแม่บังคับให้เรียนอะ เรื่องในใจผมมันสะสมมาเรื่อยๆทุกวัน เหมือนเป็นที่เก็บความคิดของแม่ และมันก็จะทุกใจไปเลื่อยๆ วันๆนึงผมไม่รู้ว่าผมจะคนเป็นยังงัย.
ผมเป็นเด็กไม่มีทางเลือกอะไรเลย.