คราวก่อนน้องอิจิโกะโดนด่าเละลามปามไปจนถึงนักพากย์และทีมงาน มาคราวนี้โคโคโระกลายเป็นเหยื่ออารมณ์แทน เลยมาตั้งกระทู้อยากเป็นกระบอกเสียงให้มาลองทำความเข้าใจสองคนนี้หน่อย
ฝ่ายหญิง ตัวละครจืดชืด หัวอ่อน ร่านผู้ชาย....ซะที่ไหนล่ะ ส่วนตัวคิดว่าโคโคโระเป็นคนหัวแข็ง ฉลาด มีความคิดลึกซึ้ง(ดูได้จากการทำอะไรระห่ำ ๆ เช่นฝืนเปิดโหมด stampede การเสนอขอเปลี่ยนพาทเนอร์ แอบเก็บหนังสือมาซ่อน ตอนโดนจับได้เรื่องหนังสือก็ไม่ปฏิเสธหรือบ่ายเบี่ยง ยอมรับตรง ๆ เลยว่าตนอยากมีลูก)....แต่ !! เธอเป็นพวกขี้เกรงใจ ทำให้เธอไม่กล้าขัดคอหรือแย้งคนอื่น ไม่แม้แต่จะพูดออกไป ซึ่งจุดนี้ทำให้ลึก ๆ เธอรู้สึกอึดอัด กดดัน เมื่ออยู่กับฟุโตชิที่ไม่เข้าใจเธอและยัดเยียดสิ่งต่าง ๆ ให้เธอและเธอปฏิเสธไม่ได้ ทำให้โคโคโระยิ่งทุกข์หนักขึ้นไปอีก(ซึ่งไม่ใช่ความผิดของฟุโตชิฝ่ายเดียว ตรงจุดนี้ฝ่ายที่ไม่ยอมพูดออกไปอย่างโคโคโระเองก็ผิดเต็มประตู) และเพราะเธอมีความเข้าใจคนอื่นแต่ไม่มีใครเข้าใจเธอ เธอจึงมักปลีกตัวออกมาคนเดียวเพื่อตามหา "พื้นที่" ของตัวเอง
ฝ่ายชาย เด็กหัวอ่อนตัวจริง ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง อ่อนแอและเปราะบาง จึงเชื่อใจและชื่นชมคนที่มีภาวะเป็นผู้นำก่อนจะโดนหักอก
มิซึรุจึงสร้างกำแพงที่มองไม่เห็น คอยกีดกันวัดระยะห่างจากคนอื่นเพื่อซ่อนเร้นและปกปิดความอ่อนแอที่อยู่ภายใน ทั้งหมดเกิดจากความ "กลัว" ที่ฝังอยู่ในใจและแสดงออกด้วยกิริยาที่ตรงกันข้าม(หยิ่ง วางมาด หรือตอนที่ขอขับ 02 ก็เพื่อพยายามจะแสดงตนว่าตัวเองเหนือกว่าชนะฮิโระ คนที่เขาเคยเคารพ)
เพราะไม่อยากให้ใครมาเข้าใจหรือรับรู้สิ่งที่อยู่ภายในจึงทิ้งระยะเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาใน "พื้นที่" ของตนเอง
แต่แล้วความเหงาเป็นขั้วบวกขั้วลบ หนุ่มสาวได้มาพบกันในเรือนกระจก คนเหงาย่อมเข้าใจคนเหงา สายตาเศร้า ๆ ส่งมาทักทายกัน
มิซึรุสร้าง"พื้นที่"ให้โคโคโระได้พูด ได้ปลดปล่อยความเป็นตัวของตัวเองออกมา ฝ่ายโคโคโระก็เข้าไปคอยประคอง ไม่ได้พลักดันหรือชักจูง แต่แค่อยู่เคียงข้างและก้าวเดินไปด้วยกัน เคมีที่ค่อย ๆ จูนเข้ามา ทำให้รอบตัวของอีกฝ่ายกลายเป็น "พื้นที่" ที่อยู่แล้วตนเองมีความสุข...แล้วแบบนี้จะไม่ให้เกิดเป็นความรักได้ยังไงล่ะ ?
สิ่งที่เกิดตามมา ส่วนตัวมองว่ามันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ บริสุทธิ์จนไร้เดียงสา
หากบอกว่าโคโคโระร่านผู้ชาย ผมว่าไม่น่าใช่ เพราะพวกเธอยังไม่รู้จักความสุขทางเพศ ไม่รู้จักวิธีการหรือแม้แต่ผลกระทบที่ตามมาด้วยซ้ำ(หนังสือ ดูจากปกเนื้อหาน่าจะเป็นการเลี้ยงลูก คงไม่ใช่หนังสือปลุกใจเสือป่าแน่นอน)
ส่วนเรื่องอายุมันขึ้นอยู่กับขนบ ประเพณีของแต่ละพื้นที่และในเรื่องนี้ ไม่มีทั้งขนบทั้งประเพณี ไม่มีความรู้กันด้วยซ้ำ แต่วัยเจริญพันธุ์ของมนุษย์ก็คืออายุราว ๆ นี้แหละนะ
เพราะการกระทำของโคโคโระเกิดจากเพียงสองสิ่งคือ อารมณ์ความรู้สึกต่อมิซึรุและสัณชาตญาตพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตเท่านั้น
ปัญหาของคู่นี้คือพวกเขาไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ความรัก รู้แต่ว่ามันมีบางอย่างเกิดขึ้นในใจ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมันดี จนฝ่ายชายต้องไปปรึกษารุ่นพี่ที่มีแฟนแล้ว ถึงได้เข้าใจเสียทีและการตัดสินใจรั้งมือของโคโคโระเอาไว้ก็เป็นการเติบโตที่แท้จริงของมิซึรุ
ผมจึงมองว่าสองคนนี้ไม่ได้ทำผิดอะไร สิ่งที่ผิดคือการรับปากส่ง ๆ ของโคโคโระที่มัวแต่เกรงใจฟุโตชิ แค่เรื่องนี้เท่านั้น
ส่วนใครคิดเห็นต่างออกไปก็ร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ
[Darling in the franxx] วิเคราะห์ตัวละคร"ชู้รักเรือนกระจก"
ฝ่ายหญิง ตัวละครจืดชืด หัวอ่อน ร่านผู้ชาย....ซะที่ไหนล่ะ ส่วนตัวคิดว่าโคโคโระเป็นคนหัวแข็ง ฉลาด มีความคิดลึกซึ้ง(ดูได้จากการทำอะไรระห่ำ ๆ เช่นฝืนเปิดโหมด stampede การเสนอขอเปลี่ยนพาทเนอร์ แอบเก็บหนังสือมาซ่อน ตอนโดนจับได้เรื่องหนังสือก็ไม่ปฏิเสธหรือบ่ายเบี่ยง ยอมรับตรง ๆ เลยว่าตนอยากมีลูก)....แต่ !! เธอเป็นพวกขี้เกรงใจ ทำให้เธอไม่กล้าขัดคอหรือแย้งคนอื่น ไม่แม้แต่จะพูดออกไป ซึ่งจุดนี้ทำให้ลึก ๆ เธอรู้สึกอึดอัด กดดัน เมื่ออยู่กับฟุโตชิที่ไม่เข้าใจเธอและยัดเยียดสิ่งต่าง ๆ ให้เธอและเธอปฏิเสธไม่ได้ ทำให้โคโคโระยิ่งทุกข์หนักขึ้นไปอีก(ซึ่งไม่ใช่ความผิดของฟุโตชิฝ่ายเดียว ตรงจุดนี้ฝ่ายที่ไม่ยอมพูดออกไปอย่างโคโคโระเองก็ผิดเต็มประตู) และเพราะเธอมีความเข้าใจคนอื่นแต่ไม่มีใครเข้าใจเธอ เธอจึงมักปลีกตัวออกมาคนเดียวเพื่อตามหา "พื้นที่" ของตัวเอง
ฝ่ายชาย เด็กหัวอ่อนตัวจริง ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง อ่อนแอและเปราะบาง จึงเชื่อใจและชื่นชมคนที่มีภาวะเป็นผู้นำก่อนจะโดนหักอก
มิซึรุจึงสร้างกำแพงที่มองไม่เห็น คอยกีดกันวัดระยะห่างจากคนอื่นเพื่อซ่อนเร้นและปกปิดความอ่อนแอที่อยู่ภายใน ทั้งหมดเกิดจากความ "กลัว" ที่ฝังอยู่ในใจและแสดงออกด้วยกิริยาที่ตรงกันข้าม(หยิ่ง วางมาด หรือตอนที่ขอขับ 02 ก็เพื่อพยายามจะแสดงตนว่าตัวเองเหนือกว่าชนะฮิโระ คนที่เขาเคยเคารพ)
เพราะไม่อยากให้ใครมาเข้าใจหรือรับรู้สิ่งที่อยู่ภายในจึงทิ้งระยะเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาใน "พื้นที่" ของตนเอง
แต่แล้วความเหงาเป็นขั้วบวกขั้วลบ หนุ่มสาวได้มาพบกันในเรือนกระจก คนเหงาย่อมเข้าใจคนเหงา สายตาเศร้า ๆ ส่งมาทักทายกัน
มิซึรุสร้าง"พื้นที่"ให้โคโคโระได้พูด ได้ปลดปล่อยความเป็นตัวของตัวเองออกมา ฝ่ายโคโคโระก็เข้าไปคอยประคอง ไม่ได้พลักดันหรือชักจูง แต่แค่อยู่เคียงข้างและก้าวเดินไปด้วยกัน เคมีที่ค่อย ๆ จูนเข้ามา ทำให้รอบตัวของอีกฝ่ายกลายเป็น "พื้นที่" ที่อยู่แล้วตนเองมีความสุข...แล้วแบบนี้จะไม่ให้เกิดเป็นความรักได้ยังไงล่ะ ?
สิ่งที่เกิดตามมา ส่วนตัวมองว่ามันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ บริสุทธิ์จนไร้เดียงสา
หากบอกว่าโคโคโระร่านผู้ชาย ผมว่าไม่น่าใช่ เพราะพวกเธอยังไม่รู้จักความสุขทางเพศ ไม่รู้จักวิธีการหรือแม้แต่ผลกระทบที่ตามมาด้วยซ้ำ(หนังสือ ดูจากปกเนื้อหาน่าจะเป็นการเลี้ยงลูก คงไม่ใช่หนังสือปลุกใจเสือป่าแน่นอน)
ส่วนเรื่องอายุมันขึ้นอยู่กับขนบ ประเพณีของแต่ละพื้นที่และในเรื่องนี้ ไม่มีทั้งขนบทั้งประเพณี ไม่มีความรู้กันด้วยซ้ำ แต่วัยเจริญพันธุ์ของมนุษย์ก็คืออายุราว ๆ นี้แหละนะ
เพราะการกระทำของโคโคโระเกิดจากเพียงสองสิ่งคือ อารมณ์ความรู้สึกต่อมิซึรุและสัณชาตญาตพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตเท่านั้น
ปัญหาของคู่นี้คือพวกเขาไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ความรัก รู้แต่ว่ามันมีบางอย่างเกิดขึ้นในใจ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมันดี จนฝ่ายชายต้องไปปรึกษารุ่นพี่ที่มีแฟนแล้ว ถึงได้เข้าใจเสียทีและการตัดสินใจรั้งมือของโคโคโระเอาไว้ก็เป็นการเติบโตที่แท้จริงของมิซึรุ
ผมจึงมองว่าสองคนนี้ไม่ได้ทำผิดอะไร สิ่งที่ผิดคือการรับปากส่ง ๆ ของโคโคโระที่มัวแต่เกรงใจฟุโตชิ แค่เรื่องนี้เท่านั้น
ส่วนใครคิดเห็นต่างออกไปก็ร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ