รู้สึกว่าาการมันก็เริ่มแสดงออกมาบ่อยขึ้น คือเรามีความรู้สึกว่า มีคนเรียกชื่อเรา วันก่อนผมอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเรา เป็นเสียงเหมือนแม่ที่ห้องครัว พอเราตะโกนบอกว่าแป๊ป อ่านหนังสืออยู่ แล้วรีบวิ่งไปห้องครัว ประตูก็ปิดไม่มีใคร มานึกออกว่าแม่ไปทำงานแต่เช้าแล้ว เราก็คิดในใจว่าโดนผีหลอกแล้วววววว แล้วเราก็กลับมานั่งโต๊ะอ่านหนังสือต่อ อ่านไปเรื่อยๆจนถึง ณ เวลาหนึ่ง เรารู้สึกว่ามีคนมาเดินผ่านเก้าอี้ที่เรานั่ง เราหันหลังไปก็ไม่มีใคร เราก็อ่านต่อไป อ่านไปสักพักก็รู้สึกอีก หันหลังไปก็ไม่มีอะไรอีก ทีนี้ย้ายที่อ่านเลยคร้าบ (กลัวมาก)
วันนี้ผมตื่นสาย แม่ไปทำงานแล้ว ผมเลยต้องไปอุ่นแกงที่แม่ทำไว้ พอไปอุ่นระหว่างรอแกงอุ่น เราก็มานั่งเช็คเฟส ผ่านไปกี่นาทีไม่รู้ รู้สึกว่ามีคนเรียกชื่อเรา 2 เสียงพร้อมกัน คือพ่อกับแม่ เรานึกออกว่าอุ่นแกงไว้เราจึงรีบวิ่งไปห้องครัว (ปกติเราเป็นคนขี้ลืมตอนอุ่นแกงเองไรงี้จะไหม้ตลอด แม่ก็จะด่าตลอด) พอมาถึงก็ไม่มีใครนิ มาดูที่หม้อแกง โอโฮ แกงเกือบไหม้ เกือบไม่ได้กินซะละ เราก็กินไปคิดไป ใครเรียกชื่อเรา เสียงเหมือนพ่อแม่ แต่ไม่ใช่เสียง มันเป็นความรู้สึก ถ้าเป็นเสียงมันต้องได้ยิน แต่อยู่ดีๆมันก็ทะลุผ่านมาที่สมอง
มันไม่ใช้แค่ 2 วัน แต่มันรูสึกมานานละ แต่นานๆรู้สึกที บางทีขับรถอยู่กำลังจอดรอตรงทาง3แยก เราเห็นรถที่ขับผ่านมาข้างหน้า ก็รู้สึกว่าเราโดนรถคันนั้นชนมันเจ็บมากจนผมสะดุ้งขึ้น แล้วมองเห็นรถคันนั้นพึ่งผ่านไปทั้งที่ผมรู้สึกว่ามันเกินนานแล้ว ไอ้เรื่องขับรถนี้จะเกิดขึ้นบ่อยมาก จนเราชิน คิดว่ามันเป็นการจินตนาการของสมองเรา เราเลยหัดควบคุมสมองเราว่าตอนนี้เราขับรถบนถนนโดยใช้ความจำมาปะติดปะต่อกันจนเป็นถนนกับรถ เราเคยนึกถึงตอนโดนรถพ่วงทับตัวด้วย มันรู้สึกถึงกระดูกตรงที่ล้อทับแตกหมด มันหายใจไม่ออก รู้สึกคับแน่นไปหมด แล้วเราก็สะดุ้งขึ้นมา ชอบทำแบบนี้ตอนรู้สึกเบื่อๆ
ผมเป็นโรคจิตหรือเปล่า
วันนี้ผมตื่นสาย แม่ไปทำงานแล้ว ผมเลยต้องไปอุ่นแกงที่แม่ทำไว้ พอไปอุ่นระหว่างรอแกงอุ่น เราก็มานั่งเช็คเฟส ผ่านไปกี่นาทีไม่รู้ รู้สึกว่ามีคนเรียกชื่อเรา 2 เสียงพร้อมกัน คือพ่อกับแม่ เรานึกออกว่าอุ่นแกงไว้เราจึงรีบวิ่งไปห้องครัว (ปกติเราเป็นคนขี้ลืมตอนอุ่นแกงเองไรงี้จะไหม้ตลอด แม่ก็จะด่าตลอด) พอมาถึงก็ไม่มีใครนิ มาดูที่หม้อแกง โอโฮ แกงเกือบไหม้ เกือบไม่ได้กินซะละ เราก็กินไปคิดไป ใครเรียกชื่อเรา เสียงเหมือนพ่อแม่ แต่ไม่ใช่เสียง มันเป็นความรู้สึก ถ้าเป็นเสียงมันต้องได้ยิน แต่อยู่ดีๆมันก็ทะลุผ่านมาที่สมอง
มันไม่ใช้แค่ 2 วัน แต่มันรูสึกมานานละ แต่นานๆรู้สึกที บางทีขับรถอยู่กำลังจอดรอตรงทาง3แยก เราเห็นรถที่ขับผ่านมาข้างหน้า ก็รู้สึกว่าเราโดนรถคันนั้นชนมันเจ็บมากจนผมสะดุ้งขึ้น แล้วมองเห็นรถคันนั้นพึ่งผ่านไปทั้งที่ผมรู้สึกว่ามันเกินนานแล้ว ไอ้เรื่องขับรถนี้จะเกิดขึ้นบ่อยมาก จนเราชิน คิดว่ามันเป็นการจินตนาการของสมองเรา เราเลยหัดควบคุมสมองเราว่าตอนนี้เราขับรถบนถนนโดยใช้ความจำมาปะติดปะต่อกันจนเป็นถนนกับรถ เราเคยนึกถึงตอนโดนรถพ่วงทับตัวด้วย มันรู้สึกถึงกระดูกตรงที่ล้อทับแตกหมด มันหายใจไม่ออก รู้สึกคับแน่นไปหมด แล้วเราก็สะดุ้งขึ้นมา ชอบทำแบบนี้ตอนรู้สึกเบื่อๆ