ผมแอบชอบเพื่อนสนิทครับ

ขอเล่าเลยนะครับ ผมกับเพื่อนคนนี้รู้จักกันเพราะเพื่อนขอฃผมครับ จนเมื่อปีที่แล้วผมสอบเข้าทำงานได้ที่เดียวกันกับคนที่ผมชอบครับ ก่อนหน้าที่จะมาทำงานที่นี่ก็รู้จักกันบ้าง เคยไปกินดื่มกันบ้าง จนมาทำงานที่เดียวกันก็ได้พูดคุยไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างครับ เราทั้งสองคนมีชื่อเล่นเดียวกันครับ ผมแก่กว่าเขา 2-3 ปี เขาเป็นผู้ชายนะครับ ส่วนผมเป็นเกย์ เขาก็ไม่ได้มีท่าที่ที่ลังเกลียดอะไรผมนะครับ จนช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาผมว่ามันมีอะไรแปลกๆระหว่างผมกับเขา คือเพื่อนในกลุ่มก็แซวแบบว่าผมกับเขาเป็นแฟนกันบ้าง มีไรกันเลยบ้าง แต่ผมไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่เขากลับเก็บไปคิดและก็ลากผมกลับบ้านครับ ระหว่างทางที่เขาขับรถไปติดแยกไฟแดง เขาบอกกับผมว่าคิดกับผมแค่เพื่อน แค่พี่น้องถ้าพี่เป็นผู้หญิงผมคบพี่ไปแล้ว ตอนนั้นผมก็โอเคเพราะก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางมาชอบผมแน่นอน จนพอถึงบ้านเขาก็จะพาผมไปหาแม่ แต่แม่เขาไม่อยู่ ผมเลยขอตัวไปหาเพื่อนผมต่อที่ข้าวสารตอนนั้นเขาขอผมไปต่อด้วย ผมก็ให้ไปครับตลอดทางบนรถแท็กซี่เขาก็มาหยิกแก้มผม ทำจะหอมผมจนผมบอกแกเล่นเยอะไปแล้วนะจะไม่ให้เราคิดกับแกได้ไง พอถึงข้าวสารก็กินดื่มเพื่อนๆผมก็ถามว่าใคร (คนญี่ปุ่น) ผมก็ตอบว่าเพื่อนแต่หลายคนน่าจะมองออกว่าคนที่ผมพามามันมากกว่าเพื่อนแน่นอน วันนั้นเราก็เมาจนเกือบจะเผลอจูบกันครับ ตอนนั้นผมรู้สึกว่าจมูกผมกับเขามันชนกันแล้วเขาก็คงรุ้สึกตัวเลยบอกผมว่าขอตัวกลับก่อนผมก็ได้แต่ลงไปส่งเขา นั้นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับเขา หลังจากนั้นจนถึงทุกวันนี้ ก็พาผมมาส่งบ้านเวลาไปกินดื่ม (บ้านผมกับเขาคนละทางเลยครับ) ปกติผมกลับเองได้ ไปเจอใครไปที่เป็นเพื่อนเขา เขาก็ชอบแนะนำแบบติดตลกว่าผมแฟนเขา ชอบแกล้งกอดหอมผม ทุกวันนี้ที่ทำอยู่มันเกินเพื่อนไปหน่อย แต่ผมก็มีความสุขดีนะครับ ไปกินข้าวซื้อกาแฟช่วยเหลือที่บ้านเขา แต่ใจก้อยากได้ความชัดเจน อีกใจก็กลัวเสียเพื่อน ผมไม่รู้จะไปทางไหนต่อแล้ว เคยมีคนเข้ามาหาผมแต่ผมก็เลือกที่จะอยู่กับเพื่อนคนนี้มากกว่า ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างครับ ผมคิดว่าความดีมันน่าจะช่วยให้เขาใจอ่อน หรือสนใจผมบ้าง แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้กับชายแท้แบบเขา วันไหนผมไม่ไหวผมคงเดินออกมาเองครับ