ผมควรทำอย่างไรดี

เนื่องจากผมกะแฟนทะเลาะกัน ผมอายุ30แฟนผม43 ต่างคนต่างมีอารมณ์ที่ร้อนมาก เขาเป็นคนที่มีอิสระในชีวิตมานานเขาเป็นคนที่มีแฟนยากมาก หลังจากเลิกกับแฟนเก่าเขามา 6 ปีผมเดินเข้ามาในชีวิตเขา เขาทำทุกอย่างเพื่อผมเปลี่ยนตัวเองเพื่อผมในหลายๆเรื่องผมรู้เขารักผมมาก และเขาก้อรู้ว่าผมรักเขามากเช่นกัน ผมก้อเปลี่ยนจากเป็นคนที่เจ้าชู้มากกลายเป็นคนที่มีรักเดียวคือเขาไม่คิดข้องเกี่ยวกับหญิงอื่นอีกเลย เขาเป็นคนเก็บทุกอย่างไม่มีแม้จะบ่นสักคำ เหตุเริ่มจากแฟนเก่าเขาที่เขาเลิกกันเขาตกลงกันว่าจะส่งเงินให้ลูกเขาจนเรียนจบ เขาอธิบายให้ฟังหลายรอบผมเข้าใจแต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันผมชอบหยิบขึ้นมาพูดจนเป็นเรื่องในที่สุด รอบแรกผมโมโหจัดจนถามออกไปว่า เขาก้อพยักหน้าตอบ รอบแรกใช้เวลา 1 อาทิตย์ที่ผมง้อเขาเขากลับมา เราใช้ชีวิตมีความสุขดีทุกอย่างจนกระทั่งช่วงหลังๆ เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นจนเขาพูดออกมาว่าเราอยู่ด้วยกันมากไปเราแยกกันอยู่สักพักมั้ย หลังจากนั้นเกือบอาทิตย์เราทะเลาะกันแรงมากผมพูดไม่ดีใส่เขา และก้อพูดคำเดิมออกมา ว่าเลิกกันมั้ย วันที่ 15 เมษายน 2561ที่เราทะเลาะกัน วันที่ 16 ผมถามเขาว่าเลิกกันมั้ยทั้งๆที่เขาไม่เคยพูดมันออกมา แล้วเป็นช่วงเวลาเดียวที่ผมต้องเข้าป่าไปฝึก 2 อาทิต หลังจากนั้นเขาตัดการติดต่อสื่อสารผมทุกทาง อาทิตที่ 2 ที่เลิกกันผมอยากคุยปรับความเข้าใจกับเขามากๆ ผมเลยหาหนทางที่จะคุยกะเขาผมเลยทักไปหารุ่นพี่เขาคนนึงปรึกษาอะไรหลายๆอย่าง จนกระทั่งพี่คนนั้นเขาบอกว่าแฟนผมบอกว่าจะไปคุยก้อคุยเอาพ่อแม่ไปด้วยนะ หลังจากที่ได้ยินเขาบอกมาผมก้อบอกได้คับพี่เด๋วพรุ่งนี้เย็นๆจะไป พอมาอีกวันที่ครอบครัวผมเป็นทหารอ่ะเนอะแฟนผมเลยรู้ว่าเวลาเลิกงานตอนไหน เขาให้หลานเขาส่งข้อความมาว่า จะไปจริงๆหรอถ้าเราคุยกันไม่รู้เรื่องผู้ใหญ่เขาจะทะเลาะกันมั้ย(หมายความว่าอะไรคับ) พอไปถึงผมก้อเริ่มง้อเขาเพราะสิ่งที่ผมทำผมรู้มันทำร้ายจิตใจเขามาก เขาก้อพูดต่อหน้าพ่อแม่ผมว่า ไม่กลับไปแล้ว หมดรักไปแล้วหมดใจไปแล้ว แล้วแม่ผมก้อพูดออกมาว่าหมดใจก้อช่วยกันสร้างขึ้นมาใหม่สิ่ เขาตอบแม่ผมว่า พ่อแม่เวลาลูกทำผิดอะไรมาก้อต้องเป็นกำแพงให้ลูกพิงอยู่ดี (เขาพูดเพราะเขาโตกว่าผมมากพ่อแม่ผมเข้าใจในคำพูดเขาไม่ได้ติดใจอะไร) คือแฟนผมอยากจะให้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผม 2 คนเท่านั้นที่จะคุยกันไม่อยากให้ใครมารับรู้เพราะแฟนผมเป็นคนที่มีปัญหาไม่เคยบอกใคร ขนาดพ่อแม่เขาคนในครอบครัวเขาเคยกีดกันไม่ให้คบกับผมเขายังมาคบกับผมเลย แล้วเขาพูดต่อว่าเวลาหนูเจ็บหนูเสียใจก้อไม่มีใครมาเสียใจกับหนู พอเขาหยุดพูดผมเริ่มรู้สึกว่าไม่ดีละถ้าคุยต่อเรื่องมันจะใหญ่กว่านี้ แม่เขาพูดขึ้นมาคำนึงว่า ระยะเวลา 1-2 อาทิตย์ไม่มีใครที่เสียใจจะทำใจได้หรอกอย่างเพิ่งไปคุยกับมันเลยมันกำลังบ้าคบกันมาปีกว่าแล้วไม่รู้นิสัยมันหรอรอมันอารมณ์ดีแล้วค่อยคุยกับมัน ผมเลยบอกแม่เขาไปว่าข้อนี้ผมรู้ดีคับ ( แฟนผมเป็นคนที่ถ้าคิดจะตัดแล้วคือตัดเลยยิ่งตามยิ่งหนีเคยทำมาแล้ว 6-7 เดือนเที่ยวอย่างเดียวเลยไม่กลับบ้านเพราะเขามีเพื่อนพี่น้องที่อยู่ต่างประเทศเยอะเพื่อจะหนีอีกคนนึง หลังจากที่ผมตอบแม่เขาเสร็จผมเข้าใจแล้วว่าตอนนี้คุยไปไม่มีผลดีแน่ๆ ผมเลยหันไปบอกกับเขาว่าช่วงที่เราทะเลาะกันอย่าให้มีใครเข้ามาได้มั้ย เขาสวนมาทันควันเลยค้าบว่าไม่รู้ดิ่แล้วแต่เวลาใครมาทำดีด้วยก้อคนนั้นแหละเขาพูดจบเขาหยุดไปประมาน 2 นาทีเขาก้อพูดใหม่ เขาบอกว่าไม่มีใครแล้วทำกูเข็ด พ่อแม่ผมและแม่เขานั่งอยู่ด้วยตลอดเวลาได้ยินทุกคำพูด แม่เขาพูดต่อมาว่ามีเอ้คนเดียวนะที่เขาให้เข้ามาอยู่ในบ้านนี้นอกจากนี้ไม่เคยเห็นเลย เขาพูโต่อแม่เขามาว่า มีคนเดียวนะที่ด่ากูได้แสดงถึงอารมณ์เขาตอนนั้นชัดเจนมาก พอพูดจบเขาก้อบอกว่าอึดอัดไม่คุยละเขาก้อลุกเดินเข้าห้องเขาแล้วล็อคเลย ผมก้อบอกพ่อกับแม่ว่ากลับได้ละแล้วผมก้อไปเคาะประตูห้องเขาแล้วพูดว่ากลับละนะเขายอมเดินออกมาจากห้องเพื่อมาส่งพ่อแม่ผม ผมกำลังจะก้าวลงบันใดเขาถามผมว่ารถมอไซจะเอาไปมั้ย(มันเป็นของที่ผมกับเขาช่วยกันส่ง) ผมตอบเขากลับไปว่าของที่เราสร้างมาด้วยกันถ้าเป็นแบบนี้แล้วก้อเอาไปคืนเถอะ เขาตอบสวนผมมาว่าถ้าไม่เอาไปวันที่ 1 รถจะไปอยู่ร้านแล้วนะ ผมก้อตอบไปว่าไม่เอาหรอก แล้วเขาก้อเดินไปส่งพ่อแม่ผมที่รถ เขาก้อรอปิดประตูที่หน้าบ้าน เขาถามผมอีก1 ครั้งว่า จะเอาไปมั้ยรถถ้าไม่เอาพรุ่งนี้จะได้เอารถไปคืนร้าน(หมายความว่าอะไรคับกว่าจะวันที่1ก้ออีกหลายวัน) ผมคิดว่าเขาคงอยากให้ผมเอาไปจริงๆผมเลยตัดสินใจบอกว่าเอามาก้อได้ หลังจากนั้นผมก้อไปเอารถมาเตรียมตัวขี่กลับ แต่ไม่มีใครให้ผมขี่กลับเพราะว่ามันมืดแล้ว เวลา 3 ทุ่ม ผมบอกไม่เป็นไรคับเดี๋ยวขี่กลับได้ ระยะทางจากบ้านผมไปหาเขา 80 กิโลผมขี่ไปกลับทำงานทุกวันจากค่ายไปบ้านจากบ้านไปค่าย รอบ2ก้อไม่ใครยอมให้ผมขี่ จนกระทั่งแม่เขาพูดออกมาว่า ยังไม่ทันไรเลยบอกว่าจะเลิกเถียงไง ผมจึงยอมให้ยกรถขึ้นรถใหญ่ หลังจากนั้นผมก้อพยายามติดต่อเขาแต่เขาไม่รับสายผมทุกสาย เขาบล็อคเบอร์ผมไลน์ผม แต่พ่อแม่ผมเขาไม่ได้บล็อคหลังจากกลับมาผมนั่งคิดทบทงนทุกวันคือคิดถึงเค้าตลอดเวลาห่วงเค้าตลอดเวลา จนตัดสินใจปล่อยไว้ 1 อาทิตย์แล้วผมก้อไปหาเค้าด้วยความคิดถึงพอไปถึงเขาขี่รถกลับมาจากไร่พอดีผมกำลังยืนรอเขาอยู่มีแม่เขาพี่สาวเขาแล้วก้อหลานเขาอยู่ เขามาั่งที่เก้าอี้ที่ห่างกันไม่มากนักเขาถามว่ามาทำไมผมเงยหน้าไปมองแล้วเห็นเขาแอบยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วอยู่ๆเขาหุบยิ้มเฉย ผมบอกขอคุยด้วยหน่อย เขาคิดอยู่พักนึงแล้วเขาก้อลุกเดินไปเขาบอกว่าจะคุยก้อตามมา เราเดินไปคุยกันที่หน้าร้านเขา พอเริ่มต้นผมก้อบอกเขาว่าวันนี้ที่มามาด้วยใจจริงๆไม่ได้มีคำพูดใดๆที่จะแต่งเติมมาเพื่อจะง้อตะเองเลยนะเขาเงียบแล้วผมก้อพูดง้อเขาประมาน 10 นาทีเขาให้คำแทนตัวเองว่านี่ หลังจากนั้นไม่นานเขาก้อพูดต่อมาว่า เขาไม่กลับไปคบกะตะเองละนะ คำแทนตัวเริ่มเปลี่ยนไป แล้วเขาก้อพูดสิ่งที่เราไม่ได้คุยกันออกมาว่า แม่ไม่ให้ไปบ้านนั้นแล้วคือบ้านผมน่ะ เขากลัวทะเลาะกันและจะตีกัน  หลังจากห่างกันก้อรู้สึกดีจะไปไหนก้อได้ไป จะทำอะไรก้อได้ทำ  ( ผมไม่เชื่อหรอกแต่ผมไม่พูดเพราะคนๆนี้ใจหินมากถึงขึ้นใจดำเลยล่ะเขาไม่เล่าเรื่องนี้ให้ญาติพี่น้องเขารู้แน่นอนว่าทะเลาะกันเรื่องไหนอย่างไง แล้วไม่มีใครกล้าถามเขากลัวเขาโกรธเวลาเขาโกรธเขาก้อไม่เอาใครเลย ) หลังจากเขาพูดเสร็จเขาก้อบอกว่าอึดอัดแล้วก้อลุกเดินหนีผมแล้วบอกผมว่าไม่ต้องมาแล้วนะ ผมเลยบอกเค้าว่าอย่าไล่เลยนะเขาสวนกลับมาว่าไล่ ผมเลยต้องกลับ แล้วทิ้งเวลาอีกไม่นาน ผมไปหาเขาวันพุทธที่ 9 พ.ค.61ที่ผ่านมา คืนวันอังคารผมคิดถึงเขามากจนผมนอนไม่หลับผมเลยไปตั้งแต่6โมงเช้าวันพุทธ พอไปถึงผมเห็นประตูบ้านไม่ได้ล็อคเลยขี่รถไปที่ไร่เห็นแม่เขาดูไร่อยู่แม่เขาถามผมว่าเข้าไปที่บ้านแล้วหรอผมก้อตอบว่ายังคับ ผมมองไปที่บ้านเห็นเขาเดินออกบ้านไปพอดี ผมเลยขี่รถไปหาเขาที่ร้านแม่เขา ห่างกับบ้านเขาแค่ 50 เมตร เขารู้จากเด็กๆที่ร้านว่าผมมาเขา เลยจะวิ่งหนีผมผมเห็นพอดี ผมเลยขี่ไปข้างเขาๆแล้วถามว่าจะไปไหนเด๋วไปส่ง ( พอดีวันนั้นเขาต้องไปช่วยคนแถวบ้านเขาจัดผ้างานแต่งพอดี ผมก้อไปนั่งคุยกันที่ศาลาริมถนน พอคุยกันได้สักพักเขาบอกว่าจากรักกลายเป็นเกลียดไปแล้ว ผมก้อบอกเขาว่าความรู้สึกที่เสียไปผมขอเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองได้มั้ยให้ผมเป็นคนรับความรู้สึกไว้เอง เขาพูดออกมาพร้อมแสดงท่าทางเชิงน้อยใจว่า นี่ความรู้สึกคนนะเว้ยคิดจะทำกะมันอย่างไงก้อได้หรอ แล้วเขาก้อพูดคำเดิมว่าอึดอัด ตะเองจะมาทำไมให้เสียความรู้สึก ( หมายถึงผมน่ะเสียความรู้สึก ) ก่อนกลับเขาบอกผมว่าไม่ต้องมาแล้วมารอบหน้าก้อไม่เจอแล้ว ผมถามเขาว่าจะไปไหนหรอเขาตอบผมว่าไม่ได้ไปไหนหรอก ผมก้อเลยต้องกลับหลังจากคุยกันเกือบครึ่งชั่วโมง แล้วผมก้อขี่รถกลับขากลับผมแวะไปที่ร้านของรุ่นพี่ที่เขาสนิทแต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาได้บอกกับรุ่นพี่คนนั้นไว้ว่าพูดอะไรก้อได้พี่พูดไปเลยผมจะได้ไม่ต้องไปปรึกษาพี่คนนั้นอีกไม่ต้องรักษาน้ำใจ แต่พวกคุณรู้มั้ยพี่คนนั้นเขาบอกว่าแฟนผมกลับไปคุยกะแฟนเก่าเค้าคนที่แฟนผมบอกทิ้งเขาไป 6 เดือน พอผมถึงบ้านผมร้อนใจเลยส่งข้อความไปถามเขาว่ากลับไปคุยกะแฟนเก่าหรอพอดีมีคนบอกมา แล้วผมก้อกดโทรไปหาเขาให้เบอแม่ผมโทรไป จากที่โทรเป็น 1000 สายไม่รับ แต่ววันนั้นหลังจากที่ส่งข้อความไปเขารับแล้วเขาถามว่าใครบอกมาเขาพูดต่อว่าคนมีปากพูดก้อพูดไปแล้วเขาก้อบอกว่าแค่นี้ก่อนนะจะประชุม วันนั้นเป็นวันที่เขาไปประชุมที่อำเภอจริง ( แฟนผมน่ะผมรู้จักเขาดีมากในเรื่องนี้เขาอธิบายหลายรอบทุกรอบที่ผมพูดขึ้นมาว่า แฟนเก่าที่เป็นฝรั่งคนที่เขาอย่ากัน กับ อีกคนคนนี้ คือเพื่อนไม่มีอะไรเลย ) เขาทำให้ผมเชื่อใจมาตลอด แต่เขาไม่รู้หรอกผมมีเบอร์คนนั้นด้วยอีกวันนึงผมได้โทรไปคุยกับผู้ชายคนที่รุ่นพี่เขากล่าวหาว่าคบกัน เปิดอกคุยกันแบบลูกผุ้ชายทั้งคู่ไม่มีใครเกลียดขี้หน้าใคร บอกว่าแฟนผมทักไปจริง แต่ทักไปถามว่าร้านยาแถว........เปิดมั้ย ( ผมรู้ว่าเขาไม่รู้จะพึ่งใครละนอกจากเพื่อนเขาเขาเป็นโรคแพ้สารเคมีที่ผิวหนังชัดเจนมาก ) แล้วเขาก้อพูต่อมาว่าพี่มีลูกเมียแล้วนะพี่กับเมียเราน่ะเป็นได้แค่เพื่อนกัน เราน่ะได้เข้าไปอยู่กับเขารู้จักทุกๆที่เป็นครอบครัวเขาแล้วเราจะยอมแพ้หรอ ผมก้อเลยบอกไปว่ามีคนเขาบอกมาแล้วพี่ชายคนนั้นก้อแค็ปหน้าจอที่คุยกันส่งมาให้ผม มันมีหลายคำที่บ่งบอกว่าเขาไม่อยากยุ่งให้ไปคุยกันแค่ 2 คน แต่ผมดันเอาที่เขาส่งมาไปส่งให้หลานแฟนผม ทีนี้แฟนผมรู้ก้อโทรไปว่าทางรุ่นพี่คนนี้ว่าทำไมต้องยุ่งเรื่องส่วนตัวด้วย ผู้ชายคนนั้นเขาเลยตัดสินใจบอกผมว่าพี่ไม่ยุ่งแล้วนะพี่โดนเมียเราโทรมาด่าเรื่องที่พี่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียด้วยพี่เหมือนหมาเลยนะ แล้วเขาก้อบล็อคไลน์ผมไปเลย แล้วเมื่อวันที่ 11 ที่ผ่านมา ผมนั่งคิดมาหลายวันแล้วว่าถ้านั่งคิดแบบนี้ความสุขตัวกุเองล่ะอยู่ตรงไหน ผมเลยตัดสินใจส่งข้อความไปหาแฟนผมว่า ถ้ากลับไปคุยกะแฟนเก่าก้อยินดีด้วยนะดูแลกันและรักกันให้มากๆนะ โชคดีและลาก่อน  (คำว่าลาก่อนเขาเคยให้กับผมวันแรกที่เลิกกัน) แล้วมาวันที่ 12 ผมเลยโทรไปหาผู้ชายคนนั้นแค่จะขอบคุณที่ให้คำปรึกษานะ แต่เขาบอกมาว่าเมื่อคืนแฟนเราโทรหาพี่แล้วถามว่าพี่คุยอะไรกะเรา จากนี้ไปพี่ไม่ยุ่งละนะเอางี้นะถ้าจะคุยเอาพ่อแม่เรา และแม่แฟนเรา และพี่เนี่ยจะไปด้วยมานั่งคุยกันเลยว่าเกิดอะไรขึ้นพี่ลบไลน์ทั้งแฟนเราและเมียเราทิ้งนะพี่ไม่ขอยุ่ง มันเป็นเรื่องของเรากะเมียเรา ( แสดงว่าแฟนโทรมาถามเพราะเห็นข้อความที่ผมส่งไปบอกเขาว่าลาก่อนเพราะเขารู้อยู่เต็มออกว่าผมบอกจะรอเค้าแล้วผมไม่มีทางพิมแบบนี้แน่ถ้าไม่เข้าใจผิดอะไรแต่เขาไม่กล้าที่จะมาถามผมกลัวผมรู้ว่าเขาอยากรู้ ) สรุปล่ะน่ะคับว่า แฟนผมเป็นคนใจเด็ดใจถึงคำไหนคำนั้นบอกเลิกคือเลิก แต่ถ้าเขาโกรธหรือน้อยใจก้อนานอยู่หลายๆคนที่สนิทกะเขาบอกมาว่านานมากหรือไม่เลย แต่อาการที่แสดงออกมาว่าเขาไม่ได้ตัดผมเลยมันมีหลายอย่างที่ผมได้พิมไว้ ใครหลายคนบอกให้ผมง้อต่อไป ไม่ว่านานแค่ไหน แต่รับรองว่านาน ผมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่ไม่สนใจในสิ่งที่เขาให้มาตลอด เขาเป็นคนที่เก็บอาการเก่งแสดงออกว่าตัวเองสตรอง ว่าไม่มีใจแล้ว ไม่แสดงความอ่อนแอออกมาด้วยการโพสต่างๆว่า ฝังลงให้จมดินบ้างให้เวลาที่จะให้โอกาศกับตัวเองดีกว่าบ้าง จนมาวันนี้วันที่ 13 พ.ค.61เกือบเดือนละ มีพี่สาวเขาคนนึงที่คอยให้คำปรึกษาผมพูดออกมาว่า วันงานแต่งน่ะพี่ไม่ได้ไปพี่ฝากซองเพื่อนไปคนที่รู้จักแฟนเราน่ะทำงานที่เดียวกับพี่เขาไม่รู้เรื่องผมทะเลาะกับแฟนผมแรงมากเขาเลยมาถามพี่ว่าวันงาน่ะแฟนผมน่ะเป็นอะไรทำไมไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อนเลยทำไมนั่งซึมทั้งๆที่คนอื่นเขาสนุกกัน คุยกันก้อยิ้มบ้างและก้อดูเศร้าๆไป นี่แหละคับเหตุผลที่ต้องผมมานั่งเล่าให้ฟังและขอความคิดเห็นจากพวกคุณทุกคนว่า ทำไมเขาบอกว่าเกลียดผมแล้วต้องอยากรู้ว่าผมบอกลาเขาทำไม แล้วทำไมหลังจากที่ผมบอกลาเขาแล้วเขาดูซึมไปเลยไม่มีความร่าเริงเลยจนคนอื่นเขามองออก สิ่งที่เขาขอผมไว้คือเวลาและอิสระ แต่ผมรู้ว่าเขาเป็นคนที่ชอบความห่างพอประมานไม่จี้เกินไปไม่ห่างเกินไป ผมจะทำต่อไปคือส่งข้อความหาเขาวันละฉบับเพราะรู้ว่าเขาอ่าน หรืออย่างไรดีคับ