เสพติดความเหงา

มีใครบ้างคะ ที่ทนกับความเหงาจนชินจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ของเรามันเริ่มจากการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในต่างประเทศ
แรกๆแทบทนไม่ได้เพราะเป็นคนติดเพื่อน
แต่พอต้องอยู่คนเดียวมันก็โหวงๆแต่ก็โล่งอย่างแปลกๆ
ถ้ามีใครมาถามว่าไม่เหงาหรอ คำตอบคือเหงา
แต่เหมือนกับเหงามานานเกินไป
จนรู้สึกว่าไม่ได้อยากทำอะไรให้หายแล้ว
เพราะให้กลับไปใช้ชีวิตวุ่นวายเหมือนแต่ก่อนก็ไม่อยาก
แต่พอมีความเหงาเป็นเพื่อนก็ไม่ได้มีความสุข
เหมือนมันตีกันว่าเราต้องการอะไรกันแน่

มีใครมีความรู้สึกแบบนี้บ้างคะ
และเราควรจะทำยังไงดี