เราอยู่กับแม่ น้าและป้า เปิดร้านอาหารเล็กๆ อยู่กัน4คน ตัวเราทำงานบริษัท พ่อกับแม่เราแยกทางกัน
ปัญหาคือแม่เป็นคนที่หน้าตาถือว่าดี ชอบแต่งตัว ดูเด็กกว่าอายุ แม่อายุ53 แล้วก็จะมีลูกค้าผู้ชายมานั่งกินข้าว กินไปแซวไปตลอด แม่ก็เป็นคนอัธยาศัยดี คุยเล่นกับลูกค้าทุกคน แม่บอกเราขายของต้องยิ้มแย้ม
เรามีปัญหากับแม่เรื่องนี้ตลอด เพราะส่วนตัวเป็นคนเงียบๆไม่ชอบวุ่นวาย และไม่ชอบที่เห็นแม่ไปคุยเจ๊าะแจ๊ะกับทุกคน
ขอย้อนนิดนะคะ คือครั้งล่าสุดแม่เราแต่งงานใหม่ แม่รักคนนี้มาก เราก็เปิดรับเพราะเค้าก็เป็นคนดี ขยัน เหล้าบุหรี่ไม่แตะ ดูแลแม่ดี แต่เป็นคนอารมณ์ร้อนมาก เวลาโมโหด่าเหมือนแม่เราไม่ใช่ครอบครัว ซึ่งเรื่องที่โมโหก็มีได้ตั้งแต่เรื่องเล็กๆเช่นบอกว่ากับข้าวเค็มไปนิด อะไรแบบนี้ แล้วสุดท้ายก็จบลงที่การเลิกรา หลังจากเลิกแม่จึงมาเปิดร้านตามที่ได้เล่าไปข้างบน ครั้งนี้เราขอแม่ว่าถ้าเราอยู่กันแค่นี้แล้วมีความสุขดีก็อยู่แบบนี้ไปตลอดได้มั้ย แต่ถ้าแม่จะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตจริงๆ อยากให้เป็นคนที่จะเข้ามา เพื่อแบ่งปัน ไม่ใช่คนที่เข้ามา เพื่อบั่นทอน แม่ก็บอกว่าแม่พอแล้วอยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้ว
จนมาหลังๆแม่แปลกไป ขายของดีแต่เงินขาดมือ ตอนกลางคืนดึกๆเราจะได้ยินเสียงเปิดบ้านแทบทุกคืน แรกๆก็คิดว่าของบ้านข้างๆ แต่ฟังทุกคืนๆ มันของบ้านเราเอง เราเลยคุยกับป้าตรงๆว่าป้ารู้อะไรให้บอก คือสรุปญาติทุกคนรู้เรื่องหมด มีแค่เราที่ไม่รู้ ป้าบอกว่าญาติๆเตือนแล้วแต่แม่เราบอกว่านี่คือเรื่องส่วนตัว ป้าก็ไม่กล้าบอกเรา ป้าบอกหวังว่าเราจะรู้เร็วๆและดึงแม่กลับมาก่อนที่จะถลำลึก
เรื่องที่เรากลัวที่สุดมันเกิดขึ้นแล้ว เค้าเป็นลูกค้าที่ร้านและคนๆนี้เป็นคนสุดท้ายที่เรานึกถึงเลย เค้าอายุน่าจะ30ปลายๆ เราพูดกับแม่ตลอดว่าคนๆนี้ใครอยู่ด้วยคงทรมานไปทั้งชีวิต เพราะกินเหล้าเมาทุกวัน บางวันเมาจนนอนไถไปกับพื้น เมามาพูดจาแต่เรื่องใต้สะดือ บางวันนั่งกินข้าวอยู่บ้านเรา ก็มีเจ้าของอู่แท็กซี่มาตามเอารถ บอกเอารถเค้ามาขับแต่ไม่จ่ายค่าเช่า คือเรายังไม่เห็นอะไรดีๆในผู้ชายคนนี้เลย ตอนเรารู้จากป้า เรารีบไปดูโทรศัพท์แม่ อยากรู้ว่าไปถึงขั้นไหนแล้ว พอจะมีทางดึงแม่กลับมาได้มั้ย จากการอ่านแชท แม่คงถลำลงไปทั้งใจแล้ว เราชาไปทั้งตัว อ่านแชทที่เค้าคุยกัน นัดกัน แอบออกไปหากันตอนกลางคืน อ่านที่ผู้ชายคนนี้พยายามเรียกร้องสิทธิ์ในความเป็นสามี จะย้ายเข้ามาอยู่บ้านเรา ความรู้สึกเรามันแย่ไปหมด ผิดหวัง เสียใจ รู้สึกแย่ ทุกความรู้สึกมันเข้ามาพร้อมกันหมด ภาพที่เราคุยกับแม่แล้วดูผู้ชายคนนี้นอนเมาอยู่พื้น ทุกอย่างมันย้อนมาหมด เราคุยกับแม่ตรงๆว่าเรารับไม่ได้ แม่บอกเราว่าแม่จะเลิก แต่วันนี้ก็ยังแอบออกไปหาเค้าอยู่ดี แล้วแม่ก็ไม่คุยกับเราเหมือนโกรธเรา
ตอนนี้เราเสียใจมาก พยายามคิดว่าคือความสุขของแม่ แต่ทำยังไงก็ทำใจไม่ได้ เรามองถึงระยะยาวว่ามันจะกลายมาเป็นความทุกข์ของแม่ ป้าก็บอกว่าป้าจะเลิกขายของจะย้ายไปอยู่กับลูกเค้า เพราะเค้าก็รับไม่ได้ พ่อเราก็อยากให้เราย้ายไปอยู่กับพ่อ ตัวเราเองถ้าต้องให้อยู่ร่วมกับคนๆนั้นก็อยู่ไม่ได้แน่นอน แต่จะให้ทิ้งแม่ไว้กับเค้าก็ทำไม่ได้
ทั้งหมดที่เล่ามา เรามีแค่คำถามนี้ที่วนอยู่ในหัว คือเราควรทำยังไงดีคะ ควรคิดหรือบอกตัวเองยังไง ทำไมสำหรับเรามันหนักหนากับความรู้สึกเหลือเกิน เรารักแม่มากแต่ทำไมเรารับความสุขนี้ของแม่ไม่ได้เลย
ขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์ยาวหรือวกวนไปมา ตอนนี้เบลอไปหมด การจัดหน้าก็อาจแปลกๆ เรากลัวคนอ่านลายตา แต่พิมพ์จากโทรศัพท์เลยจัดได้แบบนี้ค่ะ
อยากขอคำแนะนำ วิธีจัดการกับความคิดและสภาพจิตใจ เมื่อรู้สึกผิดหวังและเสียใจกับแม่เราเอง
ปัญหาคือแม่เป็นคนที่หน้าตาถือว่าดี ชอบแต่งตัว ดูเด็กกว่าอายุ แม่อายุ53 แล้วก็จะมีลูกค้าผู้ชายมานั่งกินข้าว กินไปแซวไปตลอด แม่ก็เป็นคนอัธยาศัยดี คุยเล่นกับลูกค้าทุกคน แม่บอกเราขายของต้องยิ้มแย้ม
เรามีปัญหากับแม่เรื่องนี้ตลอด เพราะส่วนตัวเป็นคนเงียบๆไม่ชอบวุ่นวาย และไม่ชอบที่เห็นแม่ไปคุยเจ๊าะแจ๊ะกับทุกคน
ขอย้อนนิดนะคะ คือครั้งล่าสุดแม่เราแต่งงานใหม่ แม่รักคนนี้มาก เราก็เปิดรับเพราะเค้าก็เป็นคนดี ขยัน เหล้าบุหรี่ไม่แตะ ดูแลแม่ดี แต่เป็นคนอารมณ์ร้อนมาก เวลาโมโหด่าเหมือนแม่เราไม่ใช่ครอบครัว ซึ่งเรื่องที่โมโหก็มีได้ตั้งแต่เรื่องเล็กๆเช่นบอกว่ากับข้าวเค็มไปนิด อะไรแบบนี้ แล้วสุดท้ายก็จบลงที่การเลิกรา หลังจากเลิกแม่จึงมาเปิดร้านตามที่ได้เล่าไปข้างบน ครั้งนี้เราขอแม่ว่าถ้าเราอยู่กันแค่นี้แล้วมีความสุขดีก็อยู่แบบนี้ไปตลอดได้มั้ย แต่ถ้าแม่จะมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตจริงๆ อยากให้เป็นคนที่จะเข้ามา เพื่อแบ่งปัน ไม่ใช่คนที่เข้ามา เพื่อบั่นทอน แม่ก็บอกว่าแม่พอแล้วอยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้ว
จนมาหลังๆแม่แปลกไป ขายของดีแต่เงินขาดมือ ตอนกลางคืนดึกๆเราจะได้ยินเสียงเปิดบ้านแทบทุกคืน แรกๆก็คิดว่าของบ้านข้างๆ แต่ฟังทุกคืนๆ มันของบ้านเราเอง เราเลยคุยกับป้าตรงๆว่าป้ารู้อะไรให้บอก คือสรุปญาติทุกคนรู้เรื่องหมด มีแค่เราที่ไม่รู้ ป้าบอกว่าญาติๆเตือนแล้วแต่แม่เราบอกว่านี่คือเรื่องส่วนตัว ป้าก็ไม่กล้าบอกเรา ป้าบอกหวังว่าเราจะรู้เร็วๆและดึงแม่กลับมาก่อนที่จะถลำลึก
เรื่องที่เรากลัวที่สุดมันเกิดขึ้นแล้ว เค้าเป็นลูกค้าที่ร้านและคนๆนี้เป็นคนสุดท้ายที่เรานึกถึงเลย เค้าอายุน่าจะ30ปลายๆ เราพูดกับแม่ตลอดว่าคนๆนี้ใครอยู่ด้วยคงทรมานไปทั้งชีวิต เพราะกินเหล้าเมาทุกวัน บางวันเมาจนนอนไถไปกับพื้น เมามาพูดจาแต่เรื่องใต้สะดือ บางวันนั่งกินข้าวอยู่บ้านเรา ก็มีเจ้าของอู่แท็กซี่มาตามเอารถ บอกเอารถเค้ามาขับแต่ไม่จ่ายค่าเช่า คือเรายังไม่เห็นอะไรดีๆในผู้ชายคนนี้เลย ตอนเรารู้จากป้า เรารีบไปดูโทรศัพท์แม่ อยากรู้ว่าไปถึงขั้นไหนแล้ว พอจะมีทางดึงแม่กลับมาได้มั้ย จากการอ่านแชท แม่คงถลำลงไปทั้งใจแล้ว เราชาไปทั้งตัว อ่านแชทที่เค้าคุยกัน นัดกัน แอบออกไปหากันตอนกลางคืน อ่านที่ผู้ชายคนนี้พยายามเรียกร้องสิทธิ์ในความเป็นสามี จะย้ายเข้ามาอยู่บ้านเรา ความรู้สึกเรามันแย่ไปหมด ผิดหวัง เสียใจ รู้สึกแย่ ทุกความรู้สึกมันเข้ามาพร้อมกันหมด ภาพที่เราคุยกับแม่แล้วดูผู้ชายคนนี้นอนเมาอยู่พื้น ทุกอย่างมันย้อนมาหมด เราคุยกับแม่ตรงๆว่าเรารับไม่ได้ แม่บอกเราว่าแม่จะเลิก แต่วันนี้ก็ยังแอบออกไปหาเค้าอยู่ดี แล้วแม่ก็ไม่คุยกับเราเหมือนโกรธเรา
ตอนนี้เราเสียใจมาก พยายามคิดว่าคือความสุขของแม่ แต่ทำยังไงก็ทำใจไม่ได้ เรามองถึงระยะยาวว่ามันจะกลายมาเป็นความทุกข์ของแม่ ป้าก็บอกว่าป้าจะเลิกขายของจะย้ายไปอยู่กับลูกเค้า เพราะเค้าก็รับไม่ได้ พ่อเราก็อยากให้เราย้ายไปอยู่กับพ่อ ตัวเราเองถ้าต้องให้อยู่ร่วมกับคนๆนั้นก็อยู่ไม่ได้แน่นอน แต่จะให้ทิ้งแม่ไว้กับเค้าก็ทำไม่ได้
ทั้งหมดที่เล่ามา เรามีแค่คำถามนี้ที่วนอยู่ในหัว คือเราควรทำยังไงดีคะ ควรคิดหรือบอกตัวเองยังไง ทำไมสำหรับเรามันหนักหนากับความรู้สึกเหลือเกิน เรารักแม่มากแต่ทำไมเรารับความสุขนี้ของแม่ไม่ได้เลย
ขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์ยาวหรือวกวนไปมา ตอนนี้เบลอไปหมด การจัดหน้าก็อาจแปลกๆ เรากลัวคนอ่านลายตา แต่พิมพ์จากโทรศัพท์เลยจัดได้แบบนี้ค่ะ