ขอท้าวความย้อนหน่อยนะครับ ครอบครัวผมมีกันอยู่ 5 คน พ่อ แม่ ย่า เรา แล้วก็น้องสาวครับ ย้อนกลับไปเมื่อปี 56 แม่ผมตรวจเจอมะเร็งที่เต้านมตอนนั้นเครียดมากครับ เพราะที่ได้ยินมาคำว่ามะเร็งจุดจบคือต้องตายไม่ช้าก็เร็ว เกริ่นก่อนนะครับพ่อเราเขามีเมียน้อยโดยที่ทุกๆคนรู้หมดยกเว้นแม่ ช่วงที่แม่เป็นก็ตะลอนพาแม่ไปรักษาหมดทุกวิธีครับไม่ว่าจะเป็น กินยาหม้อ กินอาหารที่มีแต่ผัก แต่อาการแม่ก็ไม่ดีขึ้นรักษาแบบประกับประคองมาตลอด จนเข้าปี 58 ต้องขอร้องให้แม่รักษาทางแพทย์แผนปัจจุบันคือทำเคมีบำบัด ก่อนหน้านี้ที่ไม่ทำคือแม่กลัวมากๆครับ จนทำครบ 8 ครั้งสงสารแม่มากครับเอฟเฟคจากยามันเยอะมาก กินไรอ้วกออกหมดจนผ่านมาได้เราก็บวชให้แม่เลยครับ จนถึงวันที่แม่ผ่าตัดมันออกไป ทุกคนในครอบครัวดีใจมากที่แม่หาย ช่วงกลางปี 60 แม่เกษียณออกจากงานพอดีแม่เลยคิดรีโนเวตบ้านเพื่ออยู่ในยามที่เกษียณออกมาแต่ไม่ครับเดือน พ.ย. ปี60 แม่มีอาการปวดท้องเราเลยพาแม่ไปตรวจ เจอมะเร็งเต้านมลามไปที่ตับทำให้ความเครียดมันกลับเข้ามาเพราะมะเร็งตับมันรักษายากมากตายอย่างเดียวพอวันที่ 5 มค เราได้จัดงานทำบุญบ้านเพราะเป็นความประสงค์ของแม่แต่ตอนนี้แม่น่าจะไม่ไหวแล้วแม่มีอาการ เบลอ สับสน ตั้งแต่เช้าวันที่ทำบุญบ้าน ต้องแอดมิดด่วนพาไปถึง ร.พ หมอบอกว่าช่วยอะไรไม่ได้แล้วช่วงได้อย่างเดียวคือให้ไปสบายที่สุดจนวันที่ 22 มค แม่จากไปแบบสงบครับแบบว่ายืนดูแม่ค่อยๆหยุดหายใจ วินาทีนั้นโลกแตกเลยครับ ร้องไห้ตลอดตั้งแต่วันที่แม่เสียไปจนเร็วๆนี้พึ่งทำบุญ 100 วัน เหมือนอยู่คนเดียวเลยครับในบ้านเพราะเราจะสนิทกับแม่มากที่สุดพอแม่เสียไปพ่อก็ไม่ค่อยจะกลับบ้านอยู่ในบ้านมีแต่ความเงียบ เห็นข้าวของแม่ รูปแม่ที่อยู่ในโทรศัพท์แต่เปิดดูไม่ได้ครับน้ำตาแตกทุกทีทำยังไงให้ผ่านมันไปได้บ้างครับ ทุกวันนี้ไม่เป็นอันทำอะไรเลยเครียด คิดถึงแม่ตลอดเวลาชีวิตก็ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเรียนก็ยังไม่จบจนวันนี้ผ่านมา 100 กว่าวันแล้วทำไมยังรู้สึกว่าแม่พึ่งเสียไปเมื่อวาน เครียดมากครับไม่รู้จะผ่านมันไปยังไงจะไปที่ไหนภาพแม่ก็ผลุดขึ้นมาตลอด น้ำตาไหลได้ทุกที่ตั้งแต่จำความได้เวลามีปัญหาอะไรแม่จะรับฟังตลอดรับฟังได้ทุกเรื่อง ทุกวันนี้เวลามีเรื่องเครียดได้แต่นั่งร้องไห้กับแม่หน้ารูปหน้ากระดูกตลอดไม่รู้จะผ่านมันไปยังไง
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ระบายหน่อยนะครับเพราะไม่รู้จะไปพูดกับใครแล้วคนในบ้านตั้งแต่แม่เสียไปก็เปลี่ยนกันไปหมด
เสียแม่ไปเหมือนเสียทุกอย่าง
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ระบายหน่อยนะครับเพราะไม่รู้จะไปพูดกับใครแล้วคนในบ้านตั้งแต่แม่เสียไปก็เปลี่ยนกันไปหมด