.ัอปหก

เราอยากไปเรียนให้ไกลบ้าน ไม่อยากอยู่แถวนี้อีกแล้ว เราไม่มีความสุขเลย ไม่มีความสุขกับชีวิตครอบครัวที่เปป็นอยู่ เหมือนกับว่าเราเป็นแค่ใครหนึ่งคนที่โ๙คร้าย ครอบครัวคือที่ที่เป็นความสุขของคนเกือบทั้งโลก เรามี แต่เราไม่มีความสุข ไปมเคยหามันได้จากการใช้ชีวิตกับครอบครัวเลยซักวัน เราอยากไปเรียนให้ไกลบ้าน อยากากไปให้ห่างจากพ่อ แม่ พี่ แต่แม่เราบอกว่าถ้าเราไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ตอนโต ลูกเราก็จะทิ้งเราไปเหมือนกัน มันหมายความวาเราต้องคอยอยู่ดูแลเค้าไปทั้งชีวิต ไม่เคยหาความสุขได้เลยแบบนี้หรอ เราเกิดมาทำไม บางทีการไม่มีพ่อแม่และใช้ชีวิตอยู่ที่ได้สักที่บนโลกนี้อาจจะหาความสุขได้มากกว่านี้ ครอบครัวเราไม่ได้มีปม หรือปัญหาอะไรกัน แต่เพราะนิสัยของแต่ละคน เราสุดจะทนจริงๆ อยากไปให้ห่าง ไม่อยากใช้ชีวิตกับคนแบบนี้ไปทั้งชีวิต ทั้งพ่อ แม่ พี่ ไม่มีใครเข้าใจนิสัยเรา เหมือนไม่เข้าใจกันและกัน ไม่มีใครพยายามทำให้อีกคนสบายใจ และไม่มีใคริดจะทำ ในเมื่อเราไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้เลยทั้งชีวิต จะให้เราควานหามันก็ทำไม่ได้ สิ่งที่ครอบครัวควรจะสั่งสอน ไม่มีใครเลย เราไม่รู้ชาติหน้ามีจริงมั้ย และนั่นทำให้เราเศร้ามาก เราเกิดมาทั้งที ทำไมต้องอยู่กับคนที่ไม่เคยให้ความสุขกับเราเลย มีพี่มีครอบครัว เหมือนเป็นเจ้ากรรมนายเวร เราอยากไปให้ห่าง เผื่อชาติหน้ามีจริง จะได้ไม่มีใครมาทำให้ทุกข์ใจแบบนี้ ไม่ต้องเกิดมาเจอกัน เพราะแต่ละคนไม่ถูกกันเลย มันไม่แฟร์ที่ต้องโดนเกลียดโดยที่เค้ามีเหตุผลไม่มากพอ อยากมีพ่อแม่ดีๆ ไม่ใช่แม่ที่อารมย์ร้อน เอาแต่ใจตัวเอง ไม่ใช่พี่ที่เกลียดกันมาตั้งแต่เกิด ไม่ใช่พ่อที่แทบไม่สนใจอะไรเลย แต่เรารักพ่อที่สุด ในสามคนนี้แล้ว เรารู้เราอาจจะบาปที่คิดแบบนี้ แต่ไม่ว่าใครที่อ่านก็คงไม่สามารถมารับรู้ปัญหาได้แบบเรา เพราะไม่ได้เจอมาแบบเรา เราอยากไปให้ไกลๆ ใช้ชีวิตคนเดียวอาจจะดีกว่า ถึงตอนนั้นค่อยส่งเงินให้พ่อแม่ แต่เราก็กลัวว่าจะไม่มีใครดูแลพ่อกับแม่ แค่ส่งเงินไม่พอหรอก แล้วใครล่ะจะดูแล เราควรทำยังไงดี เหมือนติดอยู่ในกรงเลย เราไม่อยากอยู๋บ้านแล้ว อยากอยู๋ให้ไกล ไปเรียนที่ต่างจังหวัด หรือที่ไหนก้ได้