ขอเล่าข้อมูลก่อนนะคะ คือ เราอายุ20 กำลังเรียนมหาลัยอยู่ เราเป็นคนกรุงเทพ พ่อทำงานเป็นผู้รับเหมา แม่เป็นแม่บ้าน เราไม่ใช่คนดีนะคะ เหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่เราไม่เคยเอาเปรียบคน เราเป็นคนใช้เงินกับเรื่องกินซะส่วนใหญ่ เราไม่เที่ยว ไม่แต่งตัว ส่วนแฟนอายุ34 เป็นคนต่างจังหวัด มาทำงานที่กรุงเทพอยู่กับครอบครัว พ่อเขาทำงานเป็นรปภ. ส่วนแม่เขาทำขนมขาย ส่วนตัวแฟนคือกำลังอยากทำงานเกี่ยวกับพวกรับเหมา แต่ตอนนี้เป็นลูกจ้างเขาเพื่อเรียนรู้งานค่าแรงวันละ300 แต่เค้าเป็นคนใช้เงินเยอะ ใช้เงินเกินตัว แต่งตัวดีๆ ชอบแต่งรถ
เรื่องราวคร่าวๆ คือเราอยู่กับแฟนมาประมาณ2เกือบ3ปีแล้ว ช่วงแรกๆประวัติความเจ้าชู้เขาแรงมาก ถึงขั้นไปมีอะไรกัน ช่วงหลังๆดีขึ้นแต่เราก็ไม่แน่ใจว่าที่เขาดีขึ้นเพราะเรามาอยู่บ้านเขา แล้วเขาเลยไปไหนไม่ได้ หรือเป็นเพราะว่าเขาเปลี่ยนตัวเองแล้ว เราย้ายมาอยู่บ้านเขาได้ประมาณ2ปี ทำให้เราเหมือนสึกรู้ว่ายิ่งอยู่แล้วเขาไม่ได้ใส่ใจเราเท่าที่ควร เวลาทะเลาะกันเขาไม่เคยง้อ เขาชอบไล่เรากลับบ้าน เวลาเขาผิดเขาก็ไม่เคยยอมรับผิดเลย ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วแม่เขาว่าอะไรลูกเขาไม่ได้เลยแม้กระทั่ง(ตอนลูกเขาไม่กลับบ้านเป็นอาทิตย์ เพราะไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นเรายังไม่ได้ย้ายมาอยู่กับเขา แต่เราให้พ่อมาส่งที่บ้านเขาทุกเช้า เพื่อจะมารอเจอเขาว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ เราถามแม่เขา แม่เขาพูดได้แค่ว่าเดี๋ยวมันก็กลับมา และอีกหลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามาอยู่ที่นี่แล้วเหมือนเราตัวคนเดียว) พอเราเข้ามาอยู่บ้านเขา เราช่วยเขาทุกอย่าง ทั้งขายของ ส่งของ หรือไม่ว่าจะเป็นการช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายของเขา เช่น ค่าผ่อนรถ เราเลิกเรียนมาก็ต้องกลับบ้าน ไม่เคยได้ไปไหนกับเพื่อนเลย ช่วงแรกๆเราใช้เงินแบบประหยัดมากเพื่อเอาเงินมาช่วยเขาจ่ายค่าผ่อนมีช่วงนึงที่เขาตกงาน แล้วเราก็ต้องช่วยซัพพอร์ทเขาทุกอย่าง(จนถึงทุกวันนี้) เราต้องขายของออนไลน์และขอยืมเงินพ่อเพื่อจะเอามาจ่ายค่าผ่อนรถ2คันของเขา คือตอนนั้นมันหนักมาสำหรับเรา เราพยายามบอกเขาว่า "ขายก่อนไหม ค่าใช้จ่ายเยอะไม่ไหวหรอก" เขาตอบมาว่า "ไม่ขาย เพราถ้าขายเขาอาจจะซื้อไม่ได้อีกแล้ว" เราก็ดันทุกอย่างจนผ่านช่วงนั้นมาได้
อีกเหตุการณ์นึง คือช่วงนั้นเขาหมุนเงินไม่ทัน เจ้าของสินค้าที่เขาขายอยู่โทรมาทวงเงิน เราไม่รู้ว่าพี่คนนี้เขาโทรมาทวงเงิน เราก็ถามเขาว่า "ทำไมไม่รับสายล่ะ" เขาตอบเราว่า"ขี้เกียจคุย" แล้วพี่คนนี้ก็โทรมาเครื่องเรา เราก็เลยรับสายค่ะ เราโดนด่าเป็นชุดจนเราร้องไห้ พอเราคุยเสร็จเราก็ถามเขาว่า"ทำไมพี่ไม่รับหนูโดนด่าเลย" เค้าตอบเรากลับมาว่า"เขาอยากจะสอนเรา อยากให้เราเรียนรู้ เราจะได้โต" ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนกับว่าเค้าปกป้องเราไม่ได้เลย เราก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เห็นแก่ตัวมาก แต่เราทำอะไรไม่ได้เพราะเราเด็กกว่าเขา
ปัจจุบันเขาตัดสินใจว่าเขาอยากทำงานรับเหมา เขาเลย ไปเป็นลูกจ้างเพื่อเรียนรู้งานและจะของงานจากพ่อเรา พ่อเรารู้ทุกอย่างเกี่ยวแฟนเรา ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ และพ่อเรารู้สึกว่าเขาดูแลเราไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเราเท่าที่ควรด้วย พ่อเลยถามเราว่าเราจะเอายังไงต่อ เขาให้เราตัดสินใจเอง ซึ่งตัวเราเองก็ลังเลเหมือนกัน เรารักเราห่วงเขาว่าถ้าเกิดเราไม่อยู่แล้วเขาจะอยู่ยังไง อีกใจนึงก็คิดถึงอนาคตว่าถ้าเกิดเขายังเป็นคนที่คิดถึงความรู้สึกตัวเองเป็นหลัก เราจะอยู่ด้วยกันได้ไหม ถ้าเขายังใช้เงินเกินตัว เราจะไหวไหม (ค่าแรงวันละ300 แต่ซื้ออะไหล่ทำรถป๊อปเกือบทุกวัน ของที่ซื้อส่วนใหญ่คือเงินเรา) (เขาอายุ34แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยค่ะ บ้านที่กรุงเทพก็เช่าอยู่ บ้านที่ต่างจังหวัดก็ยังผ่อนอยู่ รถมี1คันผ่อนหมดแล้ว แต่อีกคันยังผ่อนไม่หมด เรากังวนว่าถ้าเขายังไม่รู้จักเก็บอนาคตลำบากแน่ๆ)
คำถามที่พ่อถามคือ
-จะคบกับคนนี้ต่อ หรือถ้าไปคบกับคนที่ช่วยกันสร้างตั้งแต่แรกดีกว่าไหม
- เราคิดว่าแฟนเราจะเลิกเจ้าชู้ได้ไหม
- เขาจะดูแลเราได้ไหม
- ถ้าพ่อเราช่วยเขาหาเรื่องงานให้ แล้วเขาจะเปลี่ยนไปไหม(ผู้ชายบางคนถ้ามีเงินก็อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้)
** ทำไมพ่อเราถึงคิดว่าเขาดูแลเราไม่ได้ ทำไมพ่อถึงคิดว่าเขาไม่ใส่ใจเรา
เราขอยกตัวอย่างเหตุการณ์วันนี้ คือแฟนเราเก็บห้องที่หลานของเขานอน แล้วเขาเจอกางเกงชั้นในผู้หญิงในห้องได้3-4ตัว เขาเลยถามเราว่าใช่ของเราไหม เราเลยเดินไปดูปรากฏว่ามันคือของเรา เราเลยถามว่า"ทำไมหลานพี่เป็นแบบนี้ล่ะ แล้วจะทำยังไงกับหลาน" เขากับแม่ตอบกลับมาว่า"ทำอะไรไม่ได้" เรารู้สึกว่าเขาควรตอบว่าเดี๋ยวเขาจะโทรบอกพ่อของหลานให้พ่อเขาสอน หรือไม่ก็ควรทำให้อะไรก็ได้ที่ให้เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้นิ่งนอนใจกับเรื่องที่มันเกิดขึ้น มันเป็นเรื่องร้ายแรงมากสำหรับเด็กผู้ชายอายุ17 ซึ่งมันเข้าข่ายโรคจิตเลย
--ที่ยกมาเล่าคือเหตุการณ์คร่าวๆที่เจอ อาจจะอ่านยากสักนิดนึง เพราะไม่เคยเขียนกระทู้เลยค่ะ ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ
ควรจะคบกับคนแบบนี้ต่อไหม?
เรื่องราวคร่าวๆ คือเราอยู่กับแฟนมาประมาณ2เกือบ3ปีแล้ว ช่วงแรกๆประวัติความเจ้าชู้เขาแรงมาก ถึงขั้นไปมีอะไรกัน ช่วงหลังๆดีขึ้นแต่เราก็ไม่แน่ใจว่าที่เขาดีขึ้นเพราะเรามาอยู่บ้านเขา แล้วเขาเลยไปไหนไม่ได้ หรือเป็นเพราะว่าเขาเปลี่ยนตัวเองแล้ว เราย้ายมาอยู่บ้านเขาได้ประมาณ2ปี ทำให้เราเหมือนสึกรู้ว่ายิ่งอยู่แล้วเขาไม่ได้ใส่ใจเราเท่าที่ควร เวลาทะเลาะกันเขาไม่เคยง้อ เขาชอบไล่เรากลับบ้าน เวลาเขาผิดเขาก็ไม่เคยยอมรับผิดเลย ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วแม่เขาว่าอะไรลูกเขาไม่ได้เลยแม้กระทั่ง(ตอนลูกเขาไม่กลับบ้านเป็นอาทิตย์ เพราะไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นเรายังไม่ได้ย้ายมาอยู่กับเขา แต่เราให้พ่อมาส่งที่บ้านเขาทุกเช้า เพื่อจะมารอเจอเขาว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ เราถามแม่เขา แม่เขาพูดได้แค่ว่าเดี๋ยวมันก็กลับมา และอีกหลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามาอยู่ที่นี่แล้วเหมือนเราตัวคนเดียว) พอเราเข้ามาอยู่บ้านเขา เราช่วยเขาทุกอย่าง ทั้งขายของ ส่งของ หรือไม่ว่าจะเป็นการช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายของเขา เช่น ค่าผ่อนรถ เราเลิกเรียนมาก็ต้องกลับบ้าน ไม่เคยได้ไปไหนกับเพื่อนเลย ช่วงแรกๆเราใช้เงินแบบประหยัดมากเพื่อเอาเงินมาช่วยเขาจ่ายค่าผ่อนมีช่วงนึงที่เขาตกงาน แล้วเราก็ต้องช่วยซัพพอร์ทเขาทุกอย่าง(จนถึงทุกวันนี้) เราต้องขายของออนไลน์และขอยืมเงินพ่อเพื่อจะเอามาจ่ายค่าผ่อนรถ2คันของเขา คือตอนนั้นมันหนักมาสำหรับเรา เราพยายามบอกเขาว่า "ขายก่อนไหม ค่าใช้จ่ายเยอะไม่ไหวหรอก" เขาตอบมาว่า "ไม่ขาย เพราถ้าขายเขาอาจจะซื้อไม่ได้อีกแล้ว" เราก็ดันทุกอย่างจนผ่านช่วงนั้นมาได้
อีกเหตุการณ์นึง คือช่วงนั้นเขาหมุนเงินไม่ทัน เจ้าของสินค้าที่เขาขายอยู่โทรมาทวงเงิน เราไม่รู้ว่าพี่คนนี้เขาโทรมาทวงเงิน เราก็ถามเขาว่า "ทำไมไม่รับสายล่ะ" เขาตอบเราว่า"ขี้เกียจคุย" แล้วพี่คนนี้ก็โทรมาเครื่องเรา เราก็เลยรับสายค่ะ เราโดนด่าเป็นชุดจนเราร้องไห้ พอเราคุยเสร็จเราก็ถามเขาว่า"ทำไมพี่ไม่รับหนูโดนด่าเลย" เค้าตอบเรากลับมาว่า"เขาอยากจะสอนเรา อยากให้เราเรียนรู้ เราจะได้โต" ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนกับว่าเค้าปกป้องเราไม่ได้เลย เราก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เห็นแก่ตัวมาก แต่เราทำอะไรไม่ได้เพราะเราเด็กกว่าเขา
ปัจจุบันเขาตัดสินใจว่าเขาอยากทำงานรับเหมา เขาเลย ไปเป็นลูกจ้างเพื่อเรียนรู้งานและจะของงานจากพ่อเรา พ่อเรารู้ทุกอย่างเกี่ยวแฟนเรา ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ และพ่อเรารู้สึกว่าเขาดูแลเราไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเราเท่าที่ควรด้วย พ่อเลยถามเราว่าเราจะเอายังไงต่อ เขาให้เราตัดสินใจเอง ซึ่งตัวเราเองก็ลังเลเหมือนกัน เรารักเราห่วงเขาว่าถ้าเกิดเราไม่อยู่แล้วเขาจะอยู่ยังไง อีกใจนึงก็คิดถึงอนาคตว่าถ้าเกิดเขายังเป็นคนที่คิดถึงความรู้สึกตัวเองเป็นหลัก เราจะอยู่ด้วยกันได้ไหม ถ้าเขายังใช้เงินเกินตัว เราจะไหวไหม (ค่าแรงวันละ300 แต่ซื้ออะไหล่ทำรถป๊อปเกือบทุกวัน ของที่ซื้อส่วนใหญ่คือเงินเรา) (เขาอายุ34แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยค่ะ บ้านที่กรุงเทพก็เช่าอยู่ บ้านที่ต่างจังหวัดก็ยังผ่อนอยู่ รถมี1คันผ่อนหมดแล้ว แต่อีกคันยังผ่อนไม่หมด เรากังวนว่าถ้าเขายังไม่รู้จักเก็บอนาคตลำบากแน่ๆ)
คำถามที่พ่อถามคือ
-จะคบกับคนนี้ต่อ หรือถ้าไปคบกับคนที่ช่วยกันสร้างตั้งแต่แรกดีกว่าไหม
- เราคิดว่าแฟนเราจะเลิกเจ้าชู้ได้ไหม
- เขาจะดูแลเราได้ไหม
- ถ้าพ่อเราช่วยเขาหาเรื่องงานให้ แล้วเขาจะเปลี่ยนไปไหม(ผู้ชายบางคนถ้ามีเงินก็อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้)
** ทำไมพ่อเราถึงคิดว่าเขาดูแลเราไม่ได้ ทำไมพ่อถึงคิดว่าเขาไม่ใส่ใจเรา
เราขอยกตัวอย่างเหตุการณ์วันนี้ คือแฟนเราเก็บห้องที่หลานของเขานอน แล้วเขาเจอกางเกงชั้นในผู้หญิงในห้องได้3-4ตัว เขาเลยถามเราว่าใช่ของเราไหม เราเลยเดินไปดูปรากฏว่ามันคือของเรา เราเลยถามว่า"ทำไมหลานพี่เป็นแบบนี้ล่ะ แล้วจะทำยังไงกับหลาน" เขากับแม่ตอบกลับมาว่า"ทำอะไรไม่ได้" เรารู้สึกว่าเขาควรตอบว่าเดี๋ยวเขาจะโทรบอกพ่อของหลานให้พ่อเขาสอน หรือไม่ก็ควรทำให้อะไรก็ได้ที่ให้เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้นิ่งนอนใจกับเรื่องที่มันเกิดขึ้น มันเป็นเรื่องร้ายแรงมากสำหรับเด็กผู้ชายอายุ17 ซึ่งมันเข้าข่ายโรคจิตเลย
--ที่ยกมาเล่าคือเหตุการณ์คร่าวๆที่เจอ อาจจะอ่านยากสักนิดนึง เพราะไม่เคยเขียนกระทู้เลยค่ะ ผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ