ผมจะอธิบายปัญหาของผมในตอนนี้ที่เป็นผลมาจากอดีตครับ
- ผมเป็นคนติดอ่างในตอนเด็กประมาณ 5-6 ขวบ แล้วหายไปจนเป็นอีกตอนประมาณ ม.2-ปัจจุบัน(อายุ 20 ปี)
-บ้านผมใหญ๋มาก ตอนแรกมีสมาชิกในครอบครัว 6 คน ตอนนี้เหลือแค่ 3 คน
>> ตั้งแต่เกิด - ป.6 <<
ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาโครตมีความสุข ครอบครัวอบอุ่นดี ไม่ได้มีปัญหาการเงินในครอบครัว ความสัมพันธ์กับเพื่อนดี ทุกอย่างดีหมดสำหรับผม ช่วงนี้ในวันหยุดสุดสัปดาห์พ่อแม่พาไปเที่ยวนอกบ้านเกือบจะทุกอาทิตย์
>> ม.1 <<
ช่วงนี้ก็โอเคดี แต่ต้องปรับตัวกับโรงเรียนแห่งไหนไกล้บ้าน แต่ก็ไม่ได้แย่อะไร
>> ม.2-ม.3 <<
ผมพูดติดอ่างโดนเพื่อนล้อ การพูดติดอ่างของผมทำให้ผมเข้าสังคมไม่ค่อยได้ แต่มีเพื่อนนะเพื่อน 2-3 คนที่อยู่กับผมจนผมจบ ม.3 และผมเป็นคนที่ไม่พูดคำหยายเลยกับทุกคน ยกเว้นน้องสาวของตัวเอง ช่วงนี้ผมกับน้องทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ เล็กๆน้อยๆ ตามประสาเด็ก เอามือลูปผม แย่งโทรทัศน์ แย่งขนม แย่งคอม ชอบแกล้ง ตอบหัวแล้ววิ่งหนีแบบตบเล่นๆ แต่ผมกลับโดนน้องเล่นงานเป็น 2 เท่า ฉีกหนังสือเล่นบ้าง ทำลายของรักของผมบ้าง (มองย้อนกลับไปโครตแย่เลยตอนนั้น ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ว่าไม่ควรทำ ทำให้น้องสาวของผมเกรียด โกรธ และเป็นคู่กัดกับผม) และ ม.3 ผมแทบไม่ออกจากบ้าน ไม่ไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้านเลยเพราะไม่มีเพื่อนไกล้บ้านที่ไปไหนด้วยกัน ออกแค่ไปเรียน ไปซื้อของ ไปทำอะไรที่จำเป็น และตั้งแต่ ม.2 ผมไม่เคยได้ทำอะไรกับครอบครัวเลยที่มีแต่ พ่อ แม่ ลูก ช่วงนี้ครอบครัวมีปัญหาเรื่องการเงิน ครอบครัวมีปัญหาเรื่องงานที่ทำ และปัญหาของน้องสาวผม ครอบครัวขาดความอบอุ่น
น้องสาวผมติดยาตั้งแต่ ม.3 ม.4-ม.5 มีแฟนแต่งงาน หลังจากนั้นมีลูก จนตอนนี้แฟนติดคุกเพราะยาเสพติด
>> ม.4-ม.6<<
ปัญหาของผมอย่างหนักคือเข้าสังคมใหม่ๆไม่ค่อยได้ แต่มีเพื่อนแค่ไม่กี่คน แต่ผมมีเพื่อนสนิทที่สนิทกันดี พูดคุยกันได้
>> มหาลัย <<
ปัญหาของผมคือในตอนแรกพ่ออยากให้เรียนบริหารแต่ผมไม่ชอบ เลยไปเรียนสาขาที่ชอบ พอเข้าได้มีปัญหาว่าเราเรียนไปเพื่ออะไรแล้วทำงาน มีครอบครัว มีลูกแล้วทุกคนต้องตาย ศึกษาศาสนาพักใหญ่จนเข้าใจแก่นแท้ของชีวิตว่า ชีวิตไม่มีอะไรเลย มันแค่ปรากฏขึ้นมา ใช้ชีวิต แล้วมันก็ดับไป จิตใจ ความคิดก็เช่นกัน ไม่มีอะไรที่เป็นตัวตนของเราเลย ผมอยากเป็นอิสระจากความทุกช์ เป็นอิสระของความคิด เป็นอิสระจากสิ่งต่างๆที่ทำให้ผมต้องทุกข์ รู้สึกว่าชีวิตติด loop เราเกิดมาเพื่อเล่น เพื่อเรียน เพื่อทำงาน เพื่อใช้ชีวิต แล้วมีครอบครัว มีลูก เลี้ยงลูก แก่ ตาย รู้สึกว่าตัวเองต้องทำแบบนี้ๆไปอีกนานแค่ไหน
ตอนนี้ผมสงสารแม่มาก อยู่บ้านกันแค่ 3 คน แม่ น้องสาว ยาย ผมเรียนไกลและไม่ค่อยกลับบ้าน พ่อทำงานไกล มีปัญหาเรื่องน้องสาวผมอีก และผมมีความคิดที่จะไม่อยากมีครอบครัว ไม่อยากมีลูก อยากบวชตลอดชีวิต แต่ผมสงสารพ่อแม่ว่าพ่อแม่จะอยู่ยังไงเมื่อเขาแก่ เหงา โดดเดียว เดี๋ยวดาย และที่บ้านมีบ้านหลังใหญ่ ทำธุรกิจ แล้วเขาหวังให้ผมมาทำต่อธุรกิจของเรา แต่ผมไม่อยากทำเลย ผมจะทำอย่างไรกับชีวิตดีครับ
หวังว่าเพื่อนๆคงเข้าใจปัญหาแบบนี้ๆ อยากทรายข้อแนะนำที่ควรทำจะทำต่อไป และปัญหาที่ชีวิตผมต้องเป็นแบบนี้ครับ
ตอนนี้ผมมีความทุกข์มาก มีปัญหาครอบครัว มีปัญหาการใช้ชีวิต
- ผมเป็นคนติดอ่างในตอนเด็กประมาณ 5-6 ขวบ แล้วหายไปจนเป็นอีกตอนประมาณ ม.2-ปัจจุบัน(อายุ 20 ปี)
-บ้านผมใหญ๋มาก ตอนแรกมีสมาชิกในครอบครัว 6 คน ตอนนี้เหลือแค่ 3 คน
>> ตั้งแต่เกิด - ป.6 <<
ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาโครตมีความสุข ครอบครัวอบอุ่นดี ไม่ได้มีปัญหาการเงินในครอบครัว ความสัมพันธ์กับเพื่อนดี ทุกอย่างดีหมดสำหรับผม ช่วงนี้ในวันหยุดสุดสัปดาห์พ่อแม่พาไปเที่ยวนอกบ้านเกือบจะทุกอาทิตย์
>> ม.1 <<
ช่วงนี้ก็โอเคดี แต่ต้องปรับตัวกับโรงเรียนแห่งไหนไกล้บ้าน แต่ก็ไม่ได้แย่อะไร
>> ม.2-ม.3 <<
ผมพูดติดอ่างโดนเพื่อนล้อ การพูดติดอ่างของผมทำให้ผมเข้าสังคมไม่ค่อยได้ แต่มีเพื่อนนะเพื่อน 2-3 คนที่อยู่กับผมจนผมจบ ม.3 และผมเป็นคนที่ไม่พูดคำหยายเลยกับทุกคน ยกเว้นน้องสาวของตัวเอง ช่วงนี้ผมกับน้องทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ เล็กๆน้อยๆ ตามประสาเด็ก เอามือลูปผม แย่งโทรทัศน์ แย่งขนม แย่งคอม ชอบแกล้ง ตอบหัวแล้ววิ่งหนีแบบตบเล่นๆ แต่ผมกลับโดนน้องเล่นงานเป็น 2 เท่า ฉีกหนังสือเล่นบ้าง ทำลายของรักของผมบ้าง (มองย้อนกลับไปโครตแย่เลยตอนนั้น ตอนนั้นผมคิดไม่ได้ว่าไม่ควรทำ ทำให้น้องสาวของผมเกรียด โกรธ และเป็นคู่กัดกับผม) และ ม.3 ผมแทบไม่ออกจากบ้าน ไม่ไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้านเลยเพราะไม่มีเพื่อนไกล้บ้านที่ไปไหนด้วยกัน ออกแค่ไปเรียน ไปซื้อของ ไปทำอะไรที่จำเป็น และตั้งแต่ ม.2 ผมไม่เคยได้ทำอะไรกับครอบครัวเลยที่มีแต่ พ่อ แม่ ลูก ช่วงนี้ครอบครัวมีปัญหาเรื่องการเงิน ครอบครัวมีปัญหาเรื่องงานที่ทำ และปัญหาของน้องสาวผม ครอบครัวขาดความอบอุ่น
น้องสาวผมติดยาตั้งแต่ ม.3 ม.4-ม.5 มีแฟนแต่งงาน หลังจากนั้นมีลูก จนตอนนี้แฟนติดคุกเพราะยาเสพติด
>> ม.4-ม.6<<
ปัญหาของผมอย่างหนักคือเข้าสังคมใหม่ๆไม่ค่อยได้ แต่มีเพื่อนแค่ไม่กี่คน แต่ผมมีเพื่อนสนิทที่สนิทกันดี พูดคุยกันได้
>> มหาลัย <<
ปัญหาของผมคือในตอนแรกพ่ออยากให้เรียนบริหารแต่ผมไม่ชอบ เลยไปเรียนสาขาที่ชอบ พอเข้าได้มีปัญหาว่าเราเรียนไปเพื่ออะไรแล้วทำงาน มีครอบครัว มีลูกแล้วทุกคนต้องตาย ศึกษาศาสนาพักใหญ่จนเข้าใจแก่นแท้ของชีวิตว่า ชีวิตไม่มีอะไรเลย มันแค่ปรากฏขึ้นมา ใช้ชีวิต แล้วมันก็ดับไป จิตใจ ความคิดก็เช่นกัน ไม่มีอะไรที่เป็นตัวตนของเราเลย ผมอยากเป็นอิสระจากความทุกช์ เป็นอิสระของความคิด เป็นอิสระจากสิ่งต่างๆที่ทำให้ผมต้องทุกข์ รู้สึกว่าชีวิตติด loop เราเกิดมาเพื่อเล่น เพื่อเรียน เพื่อทำงาน เพื่อใช้ชีวิต แล้วมีครอบครัว มีลูก เลี้ยงลูก แก่ ตาย รู้สึกว่าตัวเองต้องทำแบบนี้ๆไปอีกนานแค่ไหน
ตอนนี้ผมสงสารแม่มาก อยู่บ้านกันแค่ 3 คน แม่ น้องสาว ยาย ผมเรียนไกลและไม่ค่อยกลับบ้าน พ่อทำงานไกล มีปัญหาเรื่องน้องสาวผมอีก และผมมีความคิดที่จะไม่อยากมีครอบครัว ไม่อยากมีลูก อยากบวชตลอดชีวิต แต่ผมสงสารพ่อแม่ว่าพ่อแม่จะอยู่ยังไงเมื่อเขาแก่ เหงา โดดเดียว เดี๋ยวดาย และที่บ้านมีบ้านหลังใหญ่ ทำธุรกิจ แล้วเขาหวังให้ผมมาทำต่อธุรกิจของเรา แต่ผมไม่อยากทำเลย ผมจะทำอย่างไรกับชีวิตดีครับ
หวังว่าเพื่อนๆคงเข้าใจปัญหาแบบนี้ๆ อยากทรายข้อแนะนำที่ควรทำจะทำต่อไป และปัญหาที่ชีวิตผมต้องเป็นแบบนี้ครับ