[สปอยแน่นอน] Infinity War กับ Inferno by Dan Brown

กระทู้สนทนา

ภาพยนตร์ต่างประเทศ Avengers: Infinity Wars (ภาพยนตร์)

อ่านมาหลายกระทู้เกี่ยวกับ Avengers: Infinity War แล้ว เจอแนวคิดนี้พอสมควร

"ทำไมไม่ทำให้เป็นหมัน แทนที่จะฆ่าล้างบาง"

เห็นปุ๊บนี่นึกถึงหนังสือของแดน บราวน์ เรื่อง อินเฟอร์โน เลย
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เห็นถกเถียงกันว่า ฆ่าไปเลยง่ายกว่าบ้าง ทำให้เป็นหมันแบบสุ่มมีตัวแปรเยอะ ถ้าฝ่ายเป็นหมันคือพวกคนแก่ ก็ยังมีการเกิดจนล้น
หรือฝ่ายเด็กเป็นหมัน ก็พาดาวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุเข้าไปอีก ในทางกลับกัน การฆ่าก็เช่นกัน ถ้าดาวไหนคนหนุ่มสาวตายเยอะ ก็เจอปัญหาสังคมสูงอายุ
ถ้าดาวไหนคนแก่ตายเยอะ ก็ยังเจอปัญหาลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง หรือจะบอกว่า การฆ่าแบบสุ่มไม่เลือกเพศ ไม่เลือกอายุแล้ว ก็แค่เปลี่ยนจากคำว่า ฆ่า
มาทำให้เป็นหมัน มันก็สุ่มในรูปแบบที่เหมือนกันไหม?

บางทีวิธีการอาจไม่ได้อยู่ที่ว่าอีกฝ่ายคิดคำนวณอย่างไร แต่อยู่ที่ว่า เลือกจะทำ แบบไหน มากกว่ารึเปล่า? ธานอสฉลาดที่คิดเรื่องพวกนี้ แต่ดูไม่ฉลาดเอาซะเลย ที่ใช้วิธีฆ่าล้างบาง? ไม่หรอก ในหนังก็ใส่เหตุผลมา ว่าเคยเจอกับสถานการณ์อย่างนี้ มันเป็นปมฝังใจ ทำให้เลือกใช้วิธีการแบบนี้ เห็นพี่มันม่วงดูขรึมๆ สุขุม วางแผนเยอะ แต่ใช่ว่าจะไม่มีปม คอนเซปของหนังภาคนี้แสดงให้เห็นอย่างหนึ่งว่า ไม่ว่าจะตัดสินใจทำอะไร แต่ตราบใดที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่รักได้ ผูกพันเป็น การเกิดเหตุการณ์บางอย่างจะส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างร้ายแรงจนทำให้แหลกสลาย อย่างวันด้าที่ถึงกับหมดแรงเมื่อต้องฆ่าวิชั่นด้วยตัวเอง
หรือควิลล์ที่สติแตกเพราะเสียกาโมร่าไป(เจอคอมเมนท์นึงในกระทู้อื่นๆ จำผู้คอมเมนท์ไม่ได้บอกว่า การที่ธานอสเป็นพ่อกาโมร่าด้วยแล้วยังฆ่าลูกตัวเอง มันไปจี้ปมควิลล์ ต่อเนื่องจากการ์เดี้ยนฯสอง ซึ่งคอนเซปทางอารมณ์ของหนังคือคอนเซปพ่อลูก) หรือกระทั่งพี่มันม่วงเอง ที่เจอเหตุการณ์ดาวบ้านเกิดจนจิตสำนึกติดอยู่ในบ่วงว่ามีแต่ต้องฆ่าเท่านั้นถึงจะโอเค

หนังทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องที่มีตัวละครฉลาดที่สุดในโลก มักแสดงให้เห็นว่า สิ่งที่ทำให้คนคนนึงโง่ได้ คือ อารมณ์ความรู้สึก นี่เป็นสิ่งที่ชอบมาก ไม่ได้เป็นพระอรหันต์หรือหินปูนอย่างไร คนเราก็ต้องมีจุดอ่อนในเรื่องอารมณ์ เก่งแค่ไหน ฉลาดแค่ไหน โดนจี้ปมก็พร้อมไปกันทั้งนั้น เหมือนเรายังอารมณ์ขึ้นเวลาโดนยั่วโมโห ดังนั้นหนังเรื่องไหนที่วางเรื่องให้ตัวละครเก่งๆ สิ้นท่าเพราะโดนเล่นด้านอารมณ์นี่ไม่เคยมองว่าโง่เลย แต่คิดว่าเออ ยึดตามความจริงดี และทำให้ยิ่งอินได้ง่าย(ยกเว้นว่าคาแรกเตอร์เป็นพวกสุขุม โกรธยากแต่โดนล้อครั้งเดียวก็ขึ้นเลย อันนี้เหมือนแนวยัดเยียดไปหน่อย โดนล้อสักสิบครั้งจนเก็บกด ไม่อดทนอีกต่อไปค่อยเข้าท่า)

สรุป....หากพิจารณาในมุมมองบุคคลที่สาม ที่นั่งดูอยู่หน้าจอและกินข้าวโพดคั่วไปด้วย เราจะเห็นหลากหลายหนทางและวิธีการจนอดแย้งไม่ได้ว่า ไหนว่าฉลาดไง แต่ทำไมเลือกวิธีได้แย่จัง จนอาจลืมไปว่า ตัวละครที่เห็นในหนังมีสตอรี่ของตัวเองที่ทำให้เขากลายเป็นคนอย่างนั้น นี่ไม่ได้จะอวยพี่มันม่วง แค่พยายามทำความเข้าใจ แล้วก็แอบแก้ตัวให้ควิลล์ด้วยนิดนึงด้วยความสงสาร(ถถถถ)
คิดเห็นอย่างไรมาคุยกัน ขอบคุณ