สวัสดีครับ คือผมมีเรื่องอยากขอความคิดเห็นและแนะนำ เพราะตอนนี้ผมไม่สามารถระบายออกทางไหนได้เลย
เรื่องมีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนมาประมาณ2 ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมก็ทำงานเค้าก็ทำงาน แต่ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยหวานหรือไม่ค่อยจะอะไรสักเท่าไรกับแฟนส่วนมากจะเล่นกันแกล้งกันซะส่วนใหญ่ มีเซอร์ไพร์บ้าง เล็กน้อย แฟนผมเค้าไม่ค่อยเชื่อใจผมสักเท่าไรเพราะผมเองนิสัยค่อนข้างร่าเริง อัธยาศัยดี แต่ผมก็ไม่เคยแอบคุยกับใคร คบกันได้ ปีกว่าๆ ผมก็ คิดถึงอนาคตว่าอยากแต่งงานกับเค้า แต่ด้วยภาระที่ มี คือผ่อนรถยนต์ด้วย ผมจึงเลือกงานเซลล์ ที่ต้องออก ตจว เดือนๆนึงก็ไปประมาณ 20 กว่าวันกับมาหาบ้าน 7-8 วันก็มาหาเค้าตลอด ซึ่งตลอดเวลาผมก็มาหาเค้าตลอดทุกวันก่อนทำงานเซลล์อีก แต่ตอนทำงานเซลล์ ผมกับเค้าทะเลาะกันบ่อยซึ้งผมเองเป็นอารมย์ ร้อนเวลาเหนื่อยๆเค้าก็ชอบหาว่าผมคุยกับคนอื่น ซึ่งผมก็ว่าเค้ากับไป ด้วยอารมย์ แต่ผมก็ขอโทษ พร้อมอธิบาย มีหลายครั้งที่ผมมีเหตุผลแต่เค้าไม่ค่อยรับฟัง เท่าไร มีครั้งนึง ผมว่าเค้าค่อนข้างแรง ว่า "เห็นแก่ตัว ทำไมต้องเอาความสบายใจของตัวเอง มาก่อนละ ถ้าไม่อยากให้ทำงานนี้ออกก็ได้ แต่จะขายรถนะ ญาติพี่น้องจะมองพี่เป็นเด็กแว๊นไม่มีอนาคต เราชอบหรอ " ผมพูดเสร็จก็ต่างคนต่างเงียบ ผมก็เลย บอกไปว่าโอเคขอโทษ ต่อไปนี้เดี๋ยวพี่จะปรับตัวเองเข้าหาเราเอง จะไม่บ่นไม่ว่าแล้ว หลังจากนั้นเวลาเค้าหาว่าผมคุยกับคนอื่นผมก็เงียบแล้วก็บอก นั้นนอนเถอะ จะได้ไม่ทะเลาะกัน ผ่านมาสักพัก อยู่ดีๆ เค้าก็บอก ว่า เลิกกันเถอะ เค้าหมดความไว้ใจและเชื่อใจผมแล้ว ผมช็อคมาก ผมทำอะไรไม่ถูกเลย ตอนนั้นผมติดงานอยู่ ตจว และไม่ค่อยสบาย ผมได้แต่นิ่งเพราะตกใจ หลังจากนั้นเค้าก็บล็อคทุกอย่างผม ให้เพื่อนให้แม่ ให้ใครต่อใครคุยให้ เค้าก็ยื่นยันคำเดิม ผมตัดสินใจขับรถ800 กว่ากิโล ลงมาหาเค้าเพื่อง้อ แต่เค้าก็ไม่ยอม จนผมต้องกลับไปทำงานต่อ หลังจากนั้นผมก็ติดต่อเค้าไม่ได้อีกเลย ผมเริ่มป่วยหนัก เป็นโรคซึมเศร้า เป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ คิดฆ่าตัวตาย อยู่บ่อยมาก เหมือนความหวังทั้งหมดมันพังลงชีวิตนี้ ไร้ความหมาย ไม่กล้าโพสเฟรสบุ๊คกลัวคนอื่น จะสมเพช กลัวคนอื่นด่าเพราะปรึกษาแล้วไม่ทำตามเค้าบอก จนผมทำงานเสร็จกลับมา ผมหาตู้โทรสัพ สาธารณะโทรหาเค้าเพื่อขอไปหาที่บ้าน แต่เค้าก็ไม่ยอมให้เข้าไป แต่เค้าปลดบล็อคไลน์และเบอร์โทรให้ ผมก็พยายามง้อเค้าต่อแต่เค้าก็ยื่นยันคำเดิม ผมเองก็เริ่มมีอาการป่วย เจ็บแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก ซึ่งปกติผมก็จะบอกเค้าตลอด เค้าก็บอกให้ไปหาหมอ รักษาตัวเองดีๆ ผมไปหาหมอ ก็ได้ยากับมากินคือยาควบคุมการเต้นของหัวใจ และก็ยาสามัญทั่วไปแก้ปวดลดไข้ ผมเป็นโรคซึมเศร้า และโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ และก็โรคแพนิค พ่วงมาจากโรคซึมเศร้า มีอาการแน่นหน้าอก หวาดกลัวตลอดเวลา ผมก็พยายามรักษาตัวเองตามอาการ แต่ใจก็อยากให้เค้ากลับมาเพราะเค้าคือความหวังและทุกอย่างของผม เพราะผมเหลือแค่ พ่อ แม่ น้อง และครอบครัวเค้า แค่นั้นส่วนเพื่อนต่างคนต่างไปมีครอบครัวและต้องทำงานผมเลยไม่กล้าไปรบกวนเค้า พ่อกับแม่ผมก็มีโรคประจำตัว ก็ลำบากพอตัวอยู่แล้วเลยไม่อยากเอาปัญหาไปให้เค้าอีก ... ตอนนี้ ผม แย่มากครับทั้ง สภาพกายและใจ...ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
ความหวังพังด้วยมือตัวเอง
เรื่องมีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนมาประมาณ2 ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมก็ทำงานเค้าก็ทำงาน แต่ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยหวานหรือไม่ค่อยจะอะไรสักเท่าไรกับแฟนส่วนมากจะเล่นกันแกล้งกันซะส่วนใหญ่ มีเซอร์ไพร์บ้าง เล็กน้อย แฟนผมเค้าไม่ค่อยเชื่อใจผมสักเท่าไรเพราะผมเองนิสัยค่อนข้างร่าเริง อัธยาศัยดี แต่ผมก็ไม่เคยแอบคุยกับใคร คบกันได้ ปีกว่าๆ ผมก็ คิดถึงอนาคตว่าอยากแต่งงานกับเค้า แต่ด้วยภาระที่ มี คือผ่อนรถยนต์ด้วย ผมจึงเลือกงานเซลล์ ที่ต้องออก ตจว เดือนๆนึงก็ไปประมาณ 20 กว่าวันกับมาหาบ้าน 7-8 วันก็มาหาเค้าตลอด ซึ่งตลอดเวลาผมก็มาหาเค้าตลอดทุกวันก่อนทำงานเซลล์อีก แต่ตอนทำงานเซลล์ ผมกับเค้าทะเลาะกันบ่อยซึ้งผมเองเป็นอารมย์ ร้อนเวลาเหนื่อยๆเค้าก็ชอบหาว่าผมคุยกับคนอื่น ซึ่งผมก็ว่าเค้ากับไป ด้วยอารมย์ แต่ผมก็ขอโทษ พร้อมอธิบาย มีหลายครั้งที่ผมมีเหตุผลแต่เค้าไม่ค่อยรับฟัง เท่าไร มีครั้งนึง ผมว่าเค้าค่อนข้างแรง ว่า "เห็นแก่ตัว ทำไมต้องเอาความสบายใจของตัวเอง มาก่อนละ ถ้าไม่อยากให้ทำงานนี้ออกก็ได้ แต่จะขายรถนะ ญาติพี่น้องจะมองพี่เป็นเด็กแว๊นไม่มีอนาคต เราชอบหรอ " ผมพูดเสร็จก็ต่างคนต่างเงียบ ผมก็เลย บอกไปว่าโอเคขอโทษ ต่อไปนี้เดี๋ยวพี่จะปรับตัวเองเข้าหาเราเอง จะไม่บ่นไม่ว่าแล้ว หลังจากนั้นเวลาเค้าหาว่าผมคุยกับคนอื่นผมก็เงียบแล้วก็บอก นั้นนอนเถอะ จะได้ไม่ทะเลาะกัน ผ่านมาสักพัก อยู่ดีๆ เค้าก็บอก ว่า เลิกกันเถอะ เค้าหมดความไว้ใจและเชื่อใจผมแล้ว ผมช็อคมาก ผมทำอะไรไม่ถูกเลย ตอนนั้นผมติดงานอยู่ ตจว และไม่ค่อยสบาย ผมได้แต่นิ่งเพราะตกใจ หลังจากนั้นเค้าก็บล็อคทุกอย่างผม ให้เพื่อนให้แม่ ให้ใครต่อใครคุยให้ เค้าก็ยื่นยันคำเดิม ผมตัดสินใจขับรถ800 กว่ากิโล ลงมาหาเค้าเพื่อง้อ แต่เค้าก็ไม่ยอม จนผมต้องกลับไปทำงานต่อ หลังจากนั้นผมก็ติดต่อเค้าไม่ได้อีกเลย ผมเริ่มป่วยหนัก เป็นโรคซึมเศร้า เป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ คิดฆ่าตัวตาย อยู่บ่อยมาก เหมือนความหวังทั้งหมดมันพังลงชีวิตนี้ ไร้ความหมาย ไม่กล้าโพสเฟรสบุ๊คกลัวคนอื่น จะสมเพช กลัวคนอื่นด่าเพราะปรึกษาแล้วไม่ทำตามเค้าบอก จนผมทำงานเสร็จกลับมา ผมหาตู้โทรสัพ สาธารณะโทรหาเค้าเพื่อขอไปหาที่บ้าน แต่เค้าก็ไม่ยอมให้เข้าไป แต่เค้าปลดบล็อคไลน์และเบอร์โทรให้ ผมก็พยายามง้อเค้าต่อแต่เค้าก็ยื่นยันคำเดิม ผมเองก็เริ่มมีอาการป่วย เจ็บแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก ซึ่งปกติผมก็จะบอกเค้าตลอด เค้าก็บอกให้ไปหาหมอ รักษาตัวเองดีๆ ผมไปหาหมอ ก็ได้ยากับมากินคือยาควบคุมการเต้นของหัวใจ และก็ยาสามัญทั่วไปแก้ปวดลดไข้ ผมเป็นโรคซึมเศร้า และโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะ และก็โรคแพนิค พ่วงมาจากโรคซึมเศร้า มีอาการแน่นหน้าอก หวาดกลัวตลอดเวลา ผมก็พยายามรักษาตัวเองตามอาการ แต่ใจก็อยากให้เค้ากลับมาเพราะเค้าคือความหวังและทุกอย่างของผม เพราะผมเหลือแค่ พ่อ แม่ น้อง และครอบครัวเค้า แค่นั้นส่วนเพื่อนต่างคนต่างไปมีครอบครัวและต้องทำงานผมเลยไม่กล้าไปรบกวนเค้า พ่อกับแม่ผมก็มีโรคประจำตัว ก็ลำบากพอตัวอยู่แล้วเลยไม่อยากเอาปัญหาไปให้เค้าอีก ... ตอนนี้ ผม แย่มากครับทั้ง สภาพกายและใจ...ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว