จขกท.เลิกกับแฟน ตอนนี้ผ่านมาได้ 2 เดือนนิดๆแล้วค่ะ คบกันมา 5 ปีกว่าๆ อายุก็ใกล้จะ 30 แล้วด้วย อีกไม่กี่ปีเอง โดนเทตอนนี้ไปไม่เป็นเลยแหละค่ะ เกริ่นก่อนเค้าเองก็ทำให้เราเสียใจมากมายคือชอบหาย หายจริงๆนะคะ แบบติดต่อไม่ได้เลย ไม่มีการโทรมาบอกอะไร ตามไหนก็ไม่เจอ ไม่ใส่ใจละเลยเรา ยิ่งเมาแล้วไปกันใหญ่ ทะเลาะกันบ่อยกับเรื่องนี้ เราเองก็ดีกับเค้าไม่มากพอ ขี้งอน ชอบเอาแต่ใจ โวยวาย หงุดหงิด ระแวง หึงเค้า ตีเค้าถ้าโมโหหนักๆ เค้าชอบยั่วอารมณ์ เรารู้แล้วค่ะว่าเราไม่ดีตรงไหน ช่วงแรกๆทำใจยากมากๆเลย เราเลยเขียนใส่กระดาษเป็นข้อๆอะไรคือข้อดีข้อเสีย แล้วเราเลิกฟูมฟาย ยอมรับว่าเราดีต่อกันไม่มากพอ รักกันไม่มากพอ แต่เราก็ยังรักเค้านะ ยังหวังดีกับเค้า แต่แปลกมากค่ะ ยังกินอิ่มนอนอุ่น เหมือนเดิม ทั้งๆที่น่าจะเป็นแบบกินไม่ได้ นอนไม่หลับ 555 เพราะเมื่อก่อนเคยอกหักสมัยสาวๆแทบจะกลายร่างเป็นผีเฝ้าห้อง พอดีขึ้นแล้ว ไปเห็นรูปที่เค้าโพสไปดู avanger คนเดียวอีก เกิดอารมณ์ว่าเหว่ขึ้นมา ปกติเราจะดูหนังด้วยกันนี่นา ความรู้สึกเสียใจวนกลับมาอีกแล้ว ตอนนี้ก็ยัง down อยู่ ยังกู่ไม่กลับเลย เป็นภาระคนรอบข้างไปอีก 5555 แย่จัง
ขอเล่าเรื่องนะคะ เรื่องของคือเมื่อต้นปีที่ผ่านมาเรามีปัญหากันมาก เรื่องที่จะแต่งงานนี่แหละค่ะ เราทั้งคู่เคยคุยกันแล้วว่าจะแต่งปลายปีนะ รออะไรพร้อมก่อน แล้วจะทำห้องเพิ่มที่บ้านเรา ครอบครัวหัวโบราณค่ะ ต้องแต่งก่อนถึงจะอยู่ด้วยกันได้ แต่มันมีเหตุที่ทำให้เราไปเร่งรัดเค้าค่ะ คือปกติเค้าอาศัยอยู่บ้านลุงเค้าคนเดียวเราไม่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ ไม่จ่ายค่าเช่าให้กับลุง นิสัยเค้าจะขี้งกนิดนึง เพราะคงเห็นสนิทกัน แต่ลุงเค้าคงไม่ค่อยชอบใจค่ะ เลยบอกให้เค้าย้ายออกเพราะจะให้คนอื่นเช่าเมื่อมกราคมที่ผ่านมา เค้าเลยต้องออกมา ปัญหาเริ่มจากตรงนี้แหละค่ะ เค้าเคยบอกอยู่บ้านลุงไม่เสียค่าเช่าจะได้เก็บเงินแต่งงานกัน แล้วพอออกมาเค้าต้องเช่าห้องอยู่เสียค่าเช่ารายเดือน เค้าก็เริ่มเครียด เราก็ช่วยหาให้ได้ถูกที่สุด เราเกิดไอเดียใหม่ขึ้นมาว่า อยู่นี่ไปก่อนซัก 3-4 เดือน ก็ให้พ่อแม่เค้ามาสู่ขอไว้ก่อนดีมั้ย แล้วเราจะกู้เงินไปทำให้ห้องที่บ้านเรารอไว้ เรื่องสินสอดก็ให้ไปขอหยิบยืมพ่อกับแม่ก่อนเค้าน่าจะช่วยได้ จะได้เอาเงินที่เสียค่าเช่าเนี่ย มาผ่อนบ้านเราดีกว่าเพราะยังไงเราก้อยู่ด้วยกัน ครอบครัวเราเรียกไม่เยอะเลย เพราะรู้ว่าเค้าไม่ค่อยมี แต่พ่อแม่เค้าฐานะดีนะคะ แต่ตัวเค้าน่ะจน ฮาาาาา เค้าไม่เคยขอพ่อแม่เค้าเลย พึ่งตัวเองมาตลอด ตอนนั้นเราไม่คิดเลยว่าการที่เราคิดแบบนี้เป็นเรื่องที่ผิดเห็นแก่ตัวมาก เราคิดแค่ว่าทำยังไงเค้าจะไม่ได้เสียค่าเช่าเยอะ และเราจะได้อยู่ด้วยกัน เค้าบอกเค้าอยากแต่งอายุไม่เกิน 30 ปีน่ะค่ะ ปีนี้เค้าก็ 30 ละ
หลังจากย้ายเข้าห้องใหม่แล้ว เรายังคุยกับเค้าเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ เค้าเริ่มทำหน้าเอือมระอา บอกว่าไม่เอายังไม่พร้อม แล้วบ่นๆประมาณว่า จะอยู่ด้วยกันทำไมต้องเยอะ ทำไมต้องมีพิธี เพื่อนเค้าบางคนไม่เห็นต้องทำอะไร แค่มาอยู่ด้วยกัน มีลูกแค่นั้น เราก็มีโมโห เราบอกเค้าว่าพิธีไม่คิดจะจัดใหญ่แค่คนในครอบครัวเราไง ทำให้มันถูกต้อง ให้เกียรติพ่อแม่เราหน่อยไง หลังจากนั้นเริ่มสั่นคลอน ทัศนคติเราไม่ตรงกันแล้ว เริ่มมีปัญหากัน ช่วงนั้นมีข่าวกอล์ฟ-ขวัญ กับเจย์-เมย์ด้วย มันหลายอย่างทำให้เราเริ่มคิด เราจะอยู่กับผู้ชายแบบนี้จริงๆหรอ คนที่ไม่พยายามอะไร คิดแต่จะซื้อรองเท้า แต่งรถ ไม่คิดถึงอนาคต
จนวันที่จุดจบมาถึงค่ะ 31 ม.ค. จำได้ดี ใช้เวลาทะเลาะกัน 10 กว่าวันเอง เรายังเจอกันนะคะ แต่ด้วยอารมณ์น้อยใจของเรา เราเผลอพูดออกไปค่ะว่า "เราไม่อยากอยู่กับเธอแล้ว เธอไม่พยายามอะไรเลย เราจะมีอนาคตกันได้ยังไง เราอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก" ปกติเค้าจะพูดค่ะว่า ใจเย็นๆรอก่อนสิ รออีกหน่อย แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ค่ะ เค้าพูดว่า อืมมม จบก็ดีเหมือนกัน เค้าเหนื่อยแล้ว แล้วแต่เลยไงก็ได้ เค้าเบื่อเค้าอึดอัดที่เรามาบงการชีวิต บงการความคิด เค้าไม่มีอิสระ ไปไหนไม่ได้ ไปไหนต้องรีบกลับ เรางี่เง่า ตอนนั้นเราคิดแค่ว่ามันคือคำพูดที่ทะเลาะกันธรรมดา อีกวันนึงก็ดีกันเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่ค่ะ เค้าเลือกที่จะเลิกจริงๆ หลังจากนั้นเราง้อเค้าค่ะ เรารู้ว่าเราผิดเต็มๆ เพราะความปากไวของเรา เราขอโทษที่เรางี่เง่าเอาแต่ใจ เราเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่โทรตาม ไม่จุกจิก เกือบ 1 เดือน ที่เค้าเอาแต่บอกว่าพอเถอะ พอได้แล้ว ความรู้สึกมันหมดไปแล้ว จับมือกันไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนเคย แล้วเค้าทำเย็นชาไปทุกที จนเราเองท้อแล้ว เหตุผลที่เค้าบอกเค้าอยากอยู่คนเดียว ปล่อยเค้าไป เราเลยหยุด แล้วเค้าก็ไปจากเราจริงๆค่ะ ไปแบบเหมือนคนไม่รักกัน ตัดสินใจเคลียเรื่องที่ค้างกันทุกอย่างและจบความสัมพันธ์ เราเองเสียใจมาตลอด ว่าเราทำพลาดไป เป็นเราเองที่ผิด แต่คนรอบข้างชอบใจมากเลยค่ะ ที่เราเลิกกัน ตลอดเวลาที่คบกัน มีแต่คนพูดว่าทำไมเราไม่หาคนที่ดีกว่านี้ล่ะ มันไม่เหมาะกันเลย เราน่าจะได้เจอคนที่ดีกว่านี้ ทุกคนจะเห็นว่าเป็นยังไง แต่มีหลายอย่างค่ะ ที่ทำให้เรารักเค้าเป็นเรื่องที่หลายคนไม่รู้
หลังจากนั้นมีคุยกันบ้างถามไถ่ความเป็นไป ก็ยังคุยกันดีค่ะ แต่ถามเค้ากี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ยังไม่อยากกลับมา พอแล้วเหนื่อย เจ็บอยู่ เค้าบอก
ให้เราคบกับคนอื่นได้เลย เค้าก็มีคุยๆบ้างแล้ว ได้ยินเสียใจมากเลยไหนบอกว่าอยากอยู่คนเดียวไงวะ? นี่มีคนใหม่ก่อนเราอีกไรว้าา เฟลค่ะ โพสบน facebook แบบนอยๆ เค้าก็ทักมา นี่ตอนนี้ยังไม่มีใครนะ ลองคุยละใจยังไม่เปิด ก็ยังคิดถึงเรานะ เราก้เริ่มมีความหวัง จุดไฟขึ้นมาอีก แล้วเค้าก็เป่ามันดับอีกเช่นเคย เค้าบอกอย่ามาทำให้เค้าสับสน ตอนนี้ขอโฟกัสที่งานก่อน ขอทำชีวิตให้ดี เผื่ออะไรๆมันจะดีตามมา ให้เวลาทำงานต่อไป เราก้โอเค
เรื่องของเรา เหมือนจะจบกันด้วยดีด้วยความเข้าใจนะคะ แต่มันไม่ใช่ ก่อนหน้านี้เราสงสัยเรื่องผู้หญิงคนนึงมาตลอด แต่ไม่ว่าจะถามกี่ครั้งเค้าปฏิเสธเสมอว่าไม่มีอะไร ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น จนถึงวังที่เลิกกันก็ยังบอกว่าไม่ใช่อย่างที่คิด แม้ว่าเราจะเห็นอะไรมามากมายก็ตาม เรามีหลักฐานทุกอย่าง แต่เราเลือกที่จะเชื่อมาตลอด จนวันนึงแฟนผญ.ทักมา ถามเราว่าแฟนเก่าของเรากับผญ.ของเค้าอะไรยังไง เราถามตัวผู้ชาย ว่ารู้อะไรมาหรอ เค้าบอกเค้ารู้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คุยกัน ผช.ไม่คุยต่อซะงั้น เราเลยแชทไปด่าเค้าค่ะ 55555555 บ้าบอมาก ว่ารู้แล้วนะว่าความจริงคืออะไร สิ่งที่คิดเป็นจริงจนได้ หลอกลวงไม่ซื่อสัตย์มาตลอดใช่มั้ย เค้าก็ยังปฏิเสธเหมือนเดิมค่ะ เฉไฉไปเรื่องอื่นบอกเราคิดถึงนะ อยากคุยกันดีๆ อยากเป็นคนดีกว่านี้กำลังพยายามให้ทำตัวให้ดี แล้วก็เล่าช่วงที่ผ่านมาชีวิตเป็นยังไงบ้าง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี่แทบไม่คุยอะไรกับเรา ถามอะไรก็ไม่ๆๆๆ แล้ววว....เราใจอ่อนอีกแล้วไง เสียใจนะแต่ก็ใจอ่อน ก็เรายังรักอยู่ ก็แอบคิดว่าเค้าจะทำตัวดีขึ้นแล้วมาง้อเรารึเปล่านะ เข้าข้างตัวเองมาก
เรายังจมอยู่กับอดีต กับสิ่งดีๆที่เค้าทำให้อยู่เลย เราพยายามเดินไปข้างหน้านะคะ แต่บางเวลาที่นึกถึงแล้วมันยังเจ็บปวด ยังร้องไห้ อยากให้เค้ากลับมา ไม่ว่าเค้าจะทำให้เราเจ็บแค่ไหน เรายังต้องการเค้า ตอนนี้คือสิ่งที่เราคิด ทั้งๆที่เรามองเห็นความจริงอะไรหลายๆอย่างว่าไปกันไม่ได้ แม่ก็คอยปลอบอยู่เสมอๆว่าถ้าคนมันรักกันมันจะยอมแพ้ง่ายๆได้ยังไง เห็นชัดๆว่าเค้ารักตัวเอง ไม่อยากผูกมัด(แต่เค้าบอกตลอดอยากมีลูกกับเรา อยากอยู่ด้วยกัน) เค้ายังไม่นึกความดีที่เราทำให้เค้าเลย ตอนป่วยไม่สบาย ตอนมีปัญหาเราอยู่ข้างเขาช่วยเขามาตลอดเลยยังไม่นึกถึง แบบนี้ยังคิดจะให้กลับมาอีกหรอ ไม่มีแฟนไม่ตายหรอกน่ะ!!! แต่มันเหงาอ่ะแม่ ทุกคนก็บอกอย่าใจอ่อนนะ อย่ากลับไปนะ ไปข้างหน้าคนดีๆมีอีกเยอะ หน้าตาก็ไม่แย่ แต่ต้องลดความอ้วนอีกนิดหน่อยแค่นั้น 555555 ใจร้ายมากกก ก็พยายามคิดนะว่าเดี๋ยวเราก็เจอคนดีๆ แต่มันก็ยังตัน เราเองก็กลัวที่จะเริ่มใหม่ กลัวการโกหก การผิดหวัง การเลิกรา ใจพังมากเลย เรารักใครดันไม่ได้เผื่อใจ เราทุ่มเทไปสุดๆเลย สุดท้ายคนเจ็บหนักคือเรา ที่ยังยึดติดกับความสัมพันธ์
ประเด็นคืออายุ 27 แล้ว วันๆทำแต่งาน เลิกงานกลับบ้าน วันหยุดก็ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ดื่ม(นานๆที) ไม่เที่ยวกลางคืน ถ้าเที่ยวก็คือหาอะไรอร่อยๆกินแค่นั้น ไม่เคยนอกลู่นอกทาง วันหยุดนอนอยู่บ้าน หรือออกไปเที่ยวดูหนังกินข้าว ไลฟ์สไตล์ดูน่าเบื่อมากมั้ยคะ ดูไม่แซ่บเลย แบบนี้จะได้เจอใครที่ไหนกัน ช่วง 2 เดือนมานี้คนคุยยังไม่มีเลย สงสัยได้อยู่บนคานไปจนแก่แน่ๆเลย
เวลาจะช่วยได้จริงๆหรอคะ หรือที่ผ่านมาเราดีไม่พอ หรือเราไม่เหมาะที่จะมีแฟน ใครมีประสบการณ์ที่ลืมยากแบบนี้บ้างคะ แล้วทำยังไงถึงจะผ่านไปได้ไวๆ มันอึดอัดทรมานใจมากเลยค่ะ เราเคยตั้งความหวังกับคนคนนึงแต่มันพังไม่เป็นท่าเลย ถ้าวันนึงเค้ากลับมาเราควรให้โอกาสเค้าพิสูจน์มั้ยคะ(หวังลมๆแล้งๆ) แต่เราไม่ได้รอนะคะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ
ขอพื้นที่ระบายนิดนึงค่ะ เลิกมา 2 เดือนละ ยังไม่หายเศร้าเลย ขอกำลังใจหน่อยค่า
ขอเล่าเรื่องนะคะ เรื่องของคือเมื่อต้นปีที่ผ่านมาเรามีปัญหากันมาก เรื่องที่จะแต่งงานนี่แหละค่ะ เราทั้งคู่เคยคุยกันแล้วว่าจะแต่งปลายปีนะ รออะไรพร้อมก่อน แล้วจะทำห้องเพิ่มที่บ้านเรา ครอบครัวหัวโบราณค่ะ ต้องแต่งก่อนถึงจะอยู่ด้วยกันได้ แต่มันมีเหตุที่ทำให้เราไปเร่งรัดเค้าค่ะ คือปกติเค้าอาศัยอยู่บ้านลุงเค้าคนเดียวเราไม่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ ไม่จ่ายค่าเช่าให้กับลุง นิสัยเค้าจะขี้งกนิดนึง เพราะคงเห็นสนิทกัน แต่ลุงเค้าคงไม่ค่อยชอบใจค่ะ เลยบอกให้เค้าย้ายออกเพราะจะให้คนอื่นเช่าเมื่อมกราคมที่ผ่านมา เค้าเลยต้องออกมา ปัญหาเริ่มจากตรงนี้แหละค่ะ เค้าเคยบอกอยู่บ้านลุงไม่เสียค่าเช่าจะได้เก็บเงินแต่งงานกัน แล้วพอออกมาเค้าต้องเช่าห้องอยู่เสียค่าเช่ารายเดือน เค้าก็เริ่มเครียด เราก็ช่วยหาให้ได้ถูกที่สุด เราเกิดไอเดียใหม่ขึ้นมาว่า อยู่นี่ไปก่อนซัก 3-4 เดือน ก็ให้พ่อแม่เค้ามาสู่ขอไว้ก่อนดีมั้ย แล้วเราจะกู้เงินไปทำให้ห้องที่บ้านเรารอไว้ เรื่องสินสอดก็ให้ไปขอหยิบยืมพ่อกับแม่ก่อนเค้าน่าจะช่วยได้ จะได้เอาเงินที่เสียค่าเช่าเนี่ย มาผ่อนบ้านเราดีกว่าเพราะยังไงเราก้อยู่ด้วยกัน ครอบครัวเราเรียกไม่เยอะเลย เพราะรู้ว่าเค้าไม่ค่อยมี แต่พ่อแม่เค้าฐานะดีนะคะ แต่ตัวเค้าน่ะจน ฮาาาาา เค้าไม่เคยขอพ่อแม่เค้าเลย พึ่งตัวเองมาตลอด ตอนนั้นเราไม่คิดเลยว่าการที่เราคิดแบบนี้เป็นเรื่องที่ผิดเห็นแก่ตัวมาก เราคิดแค่ว่าทำยังไงเค้าจะไม่ได้เสียค่าเช่าเยอะ และเราจะได้อยู่ด้วยกัน เค้าบอกเค้าอยากแต่งอายุไม่เกิน 30 ปีน่ะค่ะ ปีนี้เค้าก็ 30 ละ
หลังจากย้ายเข้าห้องใหม่แล้ว เรายังคุยกับเค้าเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ เค้าเริ่มทำหน้าเอือมระอา บอกว่าไม่เอายังไม่พร้อม แล้วบ่นๆประมาณว่า จะอยู่ด้วยกันทำไมต้องเยอะ ทำไมต้องมีพิธี เพื่อนเค้าบางคนไม่เห็นต้องทำอะไร แค่มาอยู่ด้วยกัน มีลูกแค่นั้น เราก็มีโมโห เราบอกเค้าว่าพิธีไม่คิดจะจัดใหญ่แค่คนในครอบครัวเราไง ทำให้มันถูกต้อง ให้เกียรติพ่อแม่เราหน่อยไง หลังจากนั้นเริ่มสั่นคลอน ทัศนคติเราไม่ตรงกันแล้ว เริ่มมีปัญหากัน ช่วงนั้นมีข่าวกอล์ฟ-ขวัญ กับเจย์-เมย์ด้วย มันหลายอย่างทำให้เราเริ่มคิด เราจะอยู่กับผู้ชายแบบนี้จริงๆหรอ คนที่ไม่พยายามอะไร คิดแต่จะซื้อรองเท้า แต่งรถ ไม่คิดถึงอนาคต
จนวันที่จุดจบมาถึงค่ะ 31 ม.ค. จำได้ดี ใช้เวลาทะเลาะกัน 10 กว่าวันเอง เรายังเจอกันนะคะ แต่ด้วยอารมณ์น้อยใจของเรา เราเผลอพูดออกไปค่ะว่า "เราไม่อยากอยู่กับเธอแล้ว เธอไม่พยายามอะไรเลย เราจะมีอนาคตกันได้ยังไง เราอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก" ปกติเค้าจะพูดค่ะว่า ใจเย็นๆรอก่อนสิ รออีกหน่อย แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ค่ะ เค้าพูดว่า อืมมม จบก็ดีเหมือนกัน เค้าเหนื่อยแล้ว แล้วแต่เลยไงก็ได้ เค้าเบื่อเค้าอึดอัดที่เรามาบงการชีวิต บงการความคิด เค้าไม่มีอิสระ ไปไหนไม่ได้ ไปไหนต้องรีบกลับ เรางี่เง่า ตอนนั้นเราคิดแค่ว่ามันคือคำพูดที่ทะเลาะกันธรรมดา อีกวันนึงก็ดีกันเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่ค่ะ เค้าเลือกที่จะเลิกจริงๆ หลังจากนั้นเราง้อเค้าค่ะ เรารู้ว่าเราผิดเต็มๆ เพราะความปากไวของเรา เราขอโทษที่เรางี่เง่าเอาแต่ใจ เราเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่โทรตาม ไม่จุกจิก เกือบ 1 เดือน ที่เค้าเอาแต่บอกว่าพอเถอะ พอได้แล้ว ความรู้สึกมันหมดไปแล้ว จับมือกันไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนเคย แล้วเค้าทำเย็นชาไปทุกที จนเราเองท้อแล้ว เหตุผลที่เค้าบอกเค้าอยากอยู่คนเดียว ปล่อยเค้าไป เราเลยหยุด แล้วเค้าก็ไปจากเราจริงๆค่ะ ไปแบบเหมือนคนไม่รักกัน ตัดสินใจเคลียเรื่องที่ค้างกันทุกอย่างและจบความสัมพันธ์ เราเองเสียใจมาตลอด ว่าเราทำพลาดไป เป็นเราเองที่ผิด แต่คนรอบข้างชอบใจมากเลยค่ะ ที่เราเลิกกัน ตลอดเวลาที่คบกัน มีแต่คนพูดว่าทำไมเราไม่หาคนที่ดีกว่านี้ล่ะ มันไม่เหมาะกันเลย เราน่าจะได้เจอคนที่ดีกว่านี้ ทุกคนจะเห็นว่าเป็นยังไง แต่มีหลายอย่างค่ะ ที่ทำให้เรารักเค้าเป็นเรื่องที่หลายคนไม่รู้
หลังจากนั้นมีคุยกันบ้างถามไถ่ความเป็นไป ก็ยังคุยกันดีค่ะ แต่ถามเค้ากี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ยังไม่อยากกลับมา พอแล้วเหนื่อย เจ็บอยู่ เค้าบอก
ให้เราคบกับคนอื่นได้เลย เค้าก็มีคุยๆบ้างแล้ว ได้ยินเสียใจมากเลยไหนบอกว่าอยากอยู่คนเดียวไงวะ? นี่มีคนใหม่ก่อนเราอีกไรว้าา เฟลค่ะ โพสบน facebook แบบนอยๆ เค้าก็ทักมา นี่ตอนนี้ยังไม่มีใครนะ ลองคุยละใจยังไม่เปิด ก็ยังคิดถึงเรานะ เราก้เริ่มมีความหวัง จุดไฟขึ้นมาอีก แล้วเค้าก็เป่ามันดับอีกเช่นเคย เค้าบอกอย่ามาทำให้เค้าสับสน ตอนนี้ขอโฟกัสที่งานก่อน ขอทำชีวิตให้ดี เผื่ออะไรๆมันจะดีตามมา ให้เวลาทำงานต่อไป เราก้โอเค
เรื่องของเรา เหมือนจะจบกันด้วยดีด้วยความเข้าใจนะคะ แต่มันไม่ใช่ ก่อนหน้านี้เราสงสัยเรื่องผู้หญิงคนนึงมาตลอด แต่ไม่ว่าจะถามกี่ครั้งเค้าปฏิเสธเสมอว่าไม่มีอะไร ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น จนถึงวังที่เลิกกันก็ยังบอกว่าไม่ใช่อย่างที่คิด แม้ว่าเราจะเห็นอะไรมามากมายก็ตาม เรามีหลักฐานทุกอย่าง แต่เราเลือกที่จะเชื่อมาตลอด จนวันนึงแฟนผญ.ทักมา ถามเราว่าแฟนเก่าของเรากับผญ.ของเค้าอะไรยังไง เราถามตัวผู้ชาย ว่ารู้อะไรมาหรอ เค้าบอกเค้ารู้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คุยกัน ผช.ไม่คุยต่อซะงั้น เราเลยแชทไปด่าเค้าค่ะ 55555555 บ้าบอมาก ว่ารู้แล้วนะว่าความจริงคืออะไร สิ่งที่คิดเป็นจริงจนได้ หลอกลวงไม่ซื่อสัตย์มาตลอดใช่มั้ย เค้าก็ยังปฏิเสธเหมือนเดิมค่ะ เฉไฉไปเรื่องอื่นบอกเราคิดถึงนะ อยากคุยกันดีๆ อยากเป็นคนดีกว่านี้กำลังพยายามให้ทำตัวให้ดี แล้วก็เล่าช่วงที่ผ่านมาชีวิตเป็นยังไงบ้าง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี่แทบไม่คุยอะไรกับเรา ถามอะไรก็ไม่ๆๆๆ แล้ววว....เราใจอ่อนอีกแล้วไง เสียใจนะแต่ก็ใจอ่อน ก็เรายังรักอยู่ ก็แอบคิดว่าเค้าจะทำตัวดีขึ้นแล้วมาง้อเรารึเปล่านะ เข้าข้างตัวเองมาก
เรายังจมอยู่กับอดีต กับสิ่งดีๆที่เค้าทำให้อยู่เลย เราพยายามเดินไปข้างหน้านะคะ แต่บางเวลาที่นึกถึงแล้วมันยังเจ็บปวด ยังร้องไห้ อยากให้เค้ากลับมา ไม่ว่าเค้าจะทำให้เราเจ็บแค่ไหน เรายังต้องการเค้า ตอนนี้คือสิ่งที่เราคิด ทั้งๆที่เรามองเห็นความจริงอะไรหลายๆอย่างว่าไปกันไม่ได้ แม่ก็คอยปลอบอยู่เสมอๆว่าถ้าคนมันรักกันมันจะยอมแพ้ง่ายๆได้ยังไง เห็นชัดๆว่าเค้ารักตัวเอง ไม่อยากผูกมัด(แต่เค้าบอกตลอดอยากมีลูกกับเรา อยากอยู่ด้วยกัน) เค้ายังไม่นึกความดีที่เราทำให้เค้าเลย ตอนป่วยไม่สบาย ตอนมีปัญหาเราอยู่ข้างเขาช่วยเขามาตลอดเลยยังไม่นึกถึง แบบนี้ยังคิดจะให้กลับมาอีกหรอ ไม่มีแฟนไม่ตายหรอกน่ะ!!! แต่มันเหงาอ่ะแม่ ทุกคนก็บอกอย่าใจอ่อนนะ อย่ากลับไปนะ ไปข้างหน้าคนดีๆมีอีกเยอะ หน้าตาก็ไม่แย่ แต่ต้องลดความอ้วนอีกนิดหน่อยแค่นั้น 555555 ใจร้ายมากกก ก็พยายามคิดนะว่าเดี๋ยวเราก็เจอคนดีๆ แต่มันก็ยังตัน เราเองก็กลัวที่จะเริ่มใหม่ กลัวการโกหก การผิดหวัง การเลิกรา ใจพังมากเลย เรารักใครดันไม่ได้เผื่อใจ เราทุ่มเทไปสุดๆเลย สุดท้ายคนเจ็บหนักคือเรา ที่ยังยึดติดกับความสัมพันธ์
ประเด็นคืออายุ 27 แล้ว วันๆทำแต่งาน เลิกงานกลับบ้าน วันหยุดก็ไม่เหมือนคนอื่น ไม่ดื่ม(นานๆที) ไม่เที่ยวกลางคืน ถ้าเที่ยวก็คือหาอะไรอร่อยๆกินแค่นั้น ไม่เคยนอกลู่นอกทาง วันหยุดนอนอยู่บ้าน หรือออกไปเที่ยวดูหนังกินข้าว ไลฟ์สไตล์ดูน่าเบื่อมากมั้ยคะ ดูไม่แซ่บเลย แบบนี้จะได้เจอใครที่ไหนกัน ช่วง 2 เดือนมานี้คนคุยยังไม่มีเลย สงสัยได้อยู่บนคานไปจนแก่แน่ๆเลย
เวลาจะช่วยได้จริงๆหรอคะ หรือที่ผ่านมาเราดีไม่พอ หรือเราไม่เหมาะที่จะมีแฟน ใครมีประสบการณ์ที่ลืมยากแบบนี้บ้างคะ แล้วทำยังไงถึงจะผ่านไปได้ไวๆ มันอึดอัดทรมานใจมากเลยค่ะ เราเคยตั้งความหวังกับคนคนนึงแต่มันพังไม่เป็นท่าเลย ถ้าวันนึงเค้ากลับมาเราควรให้โอกาสเค้าพิสูจน์มั้ยคะ(หวังลมๆแล้งๆ) แต่เราไม่ได้รอนะคะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ