เหตุการณ์นี้เพิ่งจะผ่านไปไม่นาน เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2561 นี่เอง ที่ต้องใส่รายละเอียดมากเพื่อเตือนตัวเองเสมอ
ผมกับพี่เขาเราอายุห่างกันมากนะ เป็น 10 ปี แต่ผมไม่รู้สึกว่านี่เป็นปัญหา เรารู้จักกันผ่านโปรแกรมแชทเกย์ ตอนแรกผมไม่ได้รู้สึกรักอะไรพี่เขาเลย ก็คุยๆ เหมือนกับคนอื่นๆ นานๆ ทีเจอกันครั้งนึง บางครั้งหายไปเป็น 2 เดือนค่อยทักมาก็มี ตอนนั้นผมทำงานอยู่แถวบ้าน พี่เขาก็มาทำธุระแถวบ้านผมเหมือนกัน เวลามาก็จะแวะมาหาบ้างแล้วแต่โอกาส ตอนนั้นพี่เขายังไม่แต่งงาน เป็นโสด แต่ไม่แสดงออกเลย ความสัมพันธ์ของเราไม่ต้องพูดถึงลึกซึ้งไปนานละ
จนมีครั้งนึงเรานัดเจอกัน แต่เพราะผมเองไปธุระหลายที่ พี่เขาเองก็ไปธุระเหมือนกัน ผมก็น้อยใจเลยพูดตัดพ้อไปว่า ไม่ต้องมาหาอีกแล้วนะ แค่นั้นละ ตั้งแต่วันนั้นคือพี่เขาหายไปเลย หายไปแบบที่ผมเองก็งงๆ แต่เพราะตอนนั้นยังไม่รักจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เวลาผ่านไป 2 ปี เรากลับมาเจอกันด้วยความบังเอิญอีกครั้ืง ผมย้ายที่ทำงานใหม่ไปอยู่อีกอำเภอ พี่เขาก็ย้ายที่ทำงานใหม่แต่มีธุระมาแถวที่ผมทำงาน พี่เขาทักมาในแชทเดิม ตอนแรกผมจำไม่ได้ พี่เขาก็เหมือนแนะนำตัวใหม่จนผมนึกออก เรากลับมาคุยกันได้สักพักพี่เขาก็บอกความจริงว่าตอนนี้พี่เขาแต่งงานแล้ว แต่ยังไม่มีลูก แต่งเพราะผู้ใหญ่ขอ ตอนแรกผมกะว่าจะไม่คุยด้วย แต่เพราะคำพูดพี่เขาที่เคยบอกว่า "พี่ยอมแต่งงานเพื่อผู้ใหญ่แล้ว ครั้งนี้พี่ขอทำตามใจตัวเองบ้าง" จึงทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่อยากเลิก และการคุยกันทุกวันทำให้เรารักกันมากขึ้น เริ่มมีการรายงานกันทุกอย่างที่ทำ เริ่มมีขับรถมาหากันบ่อยๆ จนวันนึงเมียพี่เขาจับได้ เพราะผมโทรไปแล้วพี่เขาป่วย กลายเป็นเมียเขาเห็นและโทรกลับมาด่าผม ครั้งนั้นผมอึ้งมาก ไม่ได้นึกถึงความเดือดร้อนของตัวเองนะ แต่เครียดกลัวว่าพี่เขาจะเดือดร้อน แฟนเขา ญาติเขา ที่ทำงานเขา ถ้าทุกคนรู้เรื่องเขาคงแย่ แล้วพี่เขาก็หายไปเกือบอาทิตย์ ตอนนั้นคือผมแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย แต่เมื่อพี่เขาติดต่อกลับมา ผมกลับเป็นฝ่ายขอพี่เขาเองว่าไม่เลิก เพราะนึกถึงคำที่พี่เขาบอก ขอทำตามใจตัวเองบ้าง เราคุยกันมาได้อีกระยะหนึ่งพี่เขาเริ่มเปิดเผยเรากับเพื่อนสนิทเขา ยอมเปิดเผยผมกับเพื่อนสนิท ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าวันนนึงเขาเป้นอะไรไปจะได้มีคนส่งข่าวผมได้ ผมคิดว่าเราน่าจะคบกันไปได้ไกล แต่ไม่ใช่เลยครับ เมื่อมองหาอนาคตแล้วผมไม่มีทางไปเเดินเคียงข้างพี่เขาได้เลย วันนั้นไปวันเกิดเพื่อนผม พี่เขาไม่ชอบการที่ผมไปดื่มหรือค้างคืนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง และเราเคยตกลงกันแล้วว่าจะไม่ทำ ซึ่งพี่เขาเองก็เลิกนิสัยนี้แล้วเหมือนกัน แต่ครั้งนั้นเป็นวันเกิดเพื่อนรักผมเลย และพี่เขาก็รู้จักเคยไปบ้านมาแล้ว ผมคิดว่าไม่น่ามีอะไร แต่พี่เขาก็มองว่าด้วยวัยที่ห่างกัน ด้วยผมยังมึความต้องการมากมั้ง จึงบอกเลิกผม แรกๆ ผมเครียด ทำอะไรไม่ได้เลย แต่พี่เขาก็นานๆ ตอบไลน์ทีนึง และผมเองก็ได้คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ เรารักกันมากครับ ซึ่งบางอย่างผมไม่ได้พิมพ์ลงไป เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่เขาทำให้เรา แต่นั้นละครั้บถ้าพูดไปคงไม่หมด และนั่นคือรักจริงๆ ตอนนี้ผมเข้าใจเหตุผลพี่เขาดี เราจากกันไม่ใช่เพราะทะเลาะกันหรือหมดรักกัน เราจากกันด้วยดี และผมยังรักพี่เขามากเหมือนเดิม และผมคิดว่าไม่มีใครทำให้ผมได้เท่ากับพี่เขาหรอก ก่อนบล็อคไลน์ คำสุดท้ายที่พี่เขาบอกกับผมคือ "ผันดีนะ" อยากบอกว่าผมฝันถึงพี่ทุกวัน รักนะครับ รักมากด้วย
เมื่อผมคบกับสามีคนอื่นทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่แก่ใจ และยอมอยู่ในมุมเงียบๆ ของผมเอง แต่ตอนนี้จากกันด้วยดี
ผมกับพี่เขาเราอายุห่างกันมากนะ เป็น 10 ปี แต่ผมไม่รู้สึกว่านี่เป็นปัญหา เรารู้จักกันผ่านโปรแกรมแชทเกย์ ตอนแรกผมไม่ได้รู้สึกรักอะไรพี่เขาเลย ก็คุยๆ เหมือนกับคนอื่นๆ นานๆ ทีเจอกันครั้งนึง บางครั้งหายไปเป็น 2 เดือนค่อยทักมาก็มี ตอนนั้นผมทำงานอยู่แถวบ้าน พี่เขาก็มาทำธุระแถวบ้านผมเหมือนกัน เวลามาก็จะแวะมาหาบ้างแล้วแต่โอกาส ตอนนั้นพี่เขายังไม่แต่งงาน เป็นโสด แต่ไม่แสดงออกเลย ความสัมพันธ์ของเราไม่ต้องพูดถึงลึกซึ้งไปนานละ
จนมีครั้งนึงเรานัดเจอกัน แต่เพราะผมเองไปธุระหลายที่ พี่เขาเองก็ไปธุระเหมือนกัน ผมก็น้อยใจเลยพูดตัดพ้อไปว่า ไม่ต้องมาหาอีกแล้วนะ แค่นั้นละ ตั้งแต่วันนั้นคือพี่เขาหายไปเลย หายไปแบบที่ผมเองก็งงๆ แต่เพราะตอนนั้นยังไม่รักจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เวลาผ่านไป 2 ปี เรากลับมาเจอกันด้วยความบังเอิญอีกครั้ืง ผมย้ายที่ทำงานใหม่ไปอยู่อีกอำเภอ พี่เขาก็ย้ายที่ทำงานใหม่แต่มีธุระมาแถวที่ผมทำงาน พี่เขาทักมาในแชทเดิม ตอนแรกผมจำไม่ได้ พี่เขาก็เหมือนแนะนำตัวใหม่จนผมนึกออก เรากลับมาคุยกันได้สักพักพี่เขาก็บอกความจริงว่าตอนนี้พี่เขาแต่งงานแล้ว แต่ยังไม่มีลูก แต่งเพราะผู้ใหญ่ขอ ตอนแรกผมกะว่าจะไม่คุยด้วย แต่เพราะคำพูดพี่เขาที่เคยบอกว่า "พี่ยอมแต่งงานเพื่อผู้ใหญ่แล้ว ครั้งนี้พี่ขอทำตามใจตัวเองบ้าง" จึงทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่อยากเลิก และการคุยกันทุกวันทำให้เรารักกันมากขึ้น เริ่มมีการรายงานกันทุกอย่างที่ทำ เริ่มมีขับรถมาหากันบ่อยๆ จนวันนึงเมียพี่เขาจับได้ เพราะผมโทรไปแล้วพี่เขาป่วย กลายเป็นเมียเขาเห็นและโทรกลับมาด่าผม ครั้งนั้นผมอึ้งมาก ไม่ได้นึกถึงความเดือดร้อนของตัวเองนะ แต่เครียดกลัวว่าพี่เขาจะเดือดร้อน แฟนเขา ญาติเขา ที่ทำงานเขา ถ้าทุกคนรู้เรื่องเขาคงแย่ แล้วพี่เขาก็หายไปเกือบอาทิตย์ ตอนนั้นคือผมแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย แต่เมื่อพี่เขาติดต่อกลับมา ผมกลับเป็นฝ่ายขอพี่เขาเองว่าไม่เลิก เพราะนึกถึงคำที่พี่เขาบอก ขอทำตามใจตัวเองบ้าง เราคุยกันมาได้อีกระยะหนึ่งพี่เขาเริ่มเปิดเผยเรากับเพื่อนสนิทเขา ยอมเปิดเผยผมกับเพื่อนสนิท ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าวันนนึงเขาเป้นอะไรไปจะได้มีคนส่งข่าวผมได้ ผมคิดว่าเราน่าจะคบกันไปได้ไกล แต่ไม่ใช่เลยครับ เมื่อมองหาอนาคตแล้วผมไม่มีทางไปเเดินเคียงข้างพี่เขาได้เลย วันนั้นไปวันเกิดเพื่อนผม พี่เขาไม่ชอบการที่ผมไปดื่มหรือค้างคืนที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง และเราเคยตกลงกันแล้วว่าจะไม่ทำ ซึ่งพี่เขาเองก็เลิกนิสัยนี้แล้วเหมือนกัน แต่ครั้งนั้นเป็นวันเกิดเพื่อนรักผมเลย และพี่เขาก็รู้จักเคยไปบ้านมาแล้ว ผมคิดว่าไม่น่ามีอะไร แต่พี่เขาก็มองว่าด้วยวัยที่ห่างกัน ด้วยผมยังมึความต้องการมากมั้ง จึงบอกเลิกผม แรกๆ ผมเครียด ทำอะไรไม่ได้เลย แต่พี่เขาก็นานๆ ตอบไลน์ทีนึง และผมเองก็ได้คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ เรารักกันมากครับ ซึ่งบางอย่างผมไม่ได้พิมพ์ลงไป เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่เขาทำให้เรา แต่นั้นละครั้บถ้าพูดไปคงไม่หมด และนั่นคือรักจริงๆ ตอนนี้ผมเข้าใจเหตุผลพี่เขาดี เราจากกันไม่ใช่เพราะทะเลาะกันหรือหมดรักกัน เราจากกันด้วยดี และผมยังรักพี่เขามากเหมือนเดิม และผมคิดว่าไม่มีใครทำให้ผมได้เท่ากับพี่เขาหรอก ก่อนบล็อคไลน์ คำสุดท้ายที่พี่เขาบอกกับผมคือ "ผันดีนะ" อยากบอกว่าผมฝันถึงพี่ทุกวัน รักนะครับ รักมากด้วย