เราแย่อีกแล้ว..ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ที่เราเอาเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง เรารู้สึกว่าตรงนั้นมันคือที่ของเรา เราอยากอยู่ตรงนั้น
จำไม่ได้ว่าเคยออกไปนอนแล้วโดนดุว่าอะไร ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่ออกไปเลย ยิ่งพ่อแม่มีปัญหากันแต่ไม่คุยกัน ชอบพูดแซะกันไปมา เรายิ่งไม่อยากอยู่ตรงนั้น จนสงกรานต์ที่ผ่านมาหลานเรามาบ้านสองคน เราก็ยิ่งอยู่แต่ในห้อง ข้าวก็เอามากินในห้อง เรารู้สึกไม่มีใครรักเรา (มันเป็นปมในใจเราค่ะว่าทำไมเมื่อก่อนทุกคนรักเรา สนใจเรามากกว่านี้) แล้วเราไม่อยากออกไปข้างนอก ไม่อยากให้คนในครอบครัวเราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า ไม่อยากรู้สึกว่าไม่มีใครสนใจหรือตัวเองเป็นหมาหัวเน่า >>ก่อนหน้านันคยพยายามออกไปเล่นไปคุยด้วยแล้ว แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีตอบเรา ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราเลยไม่อยากเจอไม่อยากคุย<< (จะว่าเราอิจฉาก็ได้นะคะ แต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ)
วันนี้มันเกิดเหตุการณ์นึงขึ้น (หลานกลับไปแล้วนะคะ)
คือเราอยู่ในห้องของเราเหมือนเดิม ละพ่อก็เรียก เราก็ตอบไปแล้วนะคะเเต่เหมือนแกไม่ได้ยิน ก็ไม่ได้สนใจอะไร
สักพักแกทุบประตูค่ะ(19.00ที่ผ่านมา) เราก็ตกใจจนสะดุ้ง เราก็เปิดประตู แกบอกว่าทำไมไม่ออกจากห้องบ้าง นี่ก็เลยบอกว่าออกไปกินข้าวแล้ว
แต่พ่อไม่อยู่ พ่อไม่เห็น แกก็พูดเข้าประเด็นเลย พ่อ : พ่อก็ไม่รุ้นะว่าพ่อกับหนูใครจะตายก่อนกัน ใครจะต้องไปเผาใคร เราก็นิ่ง พ่อ : อาการหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ เอาแแต่อยู่ในห้อง ข้าวปลาก็เอาไปกินในห้อง ไม่ออกไปพบผู้คนบ้าง พอแกพูดจบกปิดประตูห้องไป เราเสียใจนะคะ แต่ก็อยากตายก่อนเหมือนกัน
สิ่งที่เรารู้สึก : เรารู้ว่าพ่อเป็นห่วงเรา แต่ทำไมแกไม่เข้าใจว่าเค้าต้องออกไปเจออะไรบ้าง แม่ที่คอยจะเอาแต่ตำหนิที่พึ่งมาปัญหากันไป
เราไม่รู้ว่าตั้งกระตู้แล้วจะโดนอะไรมั้ย แต่มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่รู้จะเอาไปพูดกับใคร ปมในใจเรากับครอบครัวมันเยอะมาก จนเราไม่อยากรับรู้อะไร การที่ต้องรับรู้ว่าเราไม่มีใครเลย ทุกคนรักเราน้อยลง แล้วเราต้องกลายเป็นหมาหัวเน่า มันแย่มากสำหรับเรา
..จริงๆแล้วปมในใจเราเยอะอะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเราเก็บมาคิดหมด รู้นะคะว่าไม่ดีแต่ก็เลิกไม่ได้
ปล เราอายุ17นะคะ
ครอบครัวมีปัญหา หมกตัวอยู่ในห้อง แค่อยากระบาย
จำไม่ได้ว่าเคยออกไปนอนแล้วโดนดุว่าอะไร ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่ออกไปเลย ยิ่งพ่อแม่มีปัญหากันแต่ไม่คุยกัน ชอบพูดแซะกันไปมา เรายิ่งไม่อยากอยู่ตรงนั้น จนสงกรานต์ที่ผ่านมาหลานเรามาบ้านสองคน เราก็ยิ่งอยู่แต่ในห้อง ข้าวก็เอามากินในห้อง เรารู้สึกไม่มีใครรักเรา (มันเป็นปมในใจเราค่ะว่าทำไมเมื่อก่อนทุกคนรักเรา สนใจเรามากกว่านี้) แล้วเราไม่อยากออกไปข้างนอก ไม่อยากให้คนในครอบครัวเราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า ไม่อยากรู้สึกว่าไม่มีใครสนใจหรือตัวเองเป็นหมาหัวเน่า >>ก่อนหน้านันคยพยายามออกไปเล่นไปคุยด้วยแล้ว แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีตอบเรา ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราเลยไม่อยากเจอไม่อยากคุย<< (จะว่าเราอิจฉาก็ได้นะคะ แต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ)
วันนี้มันเกิดเหตุการณ์นึงขึ้น (หลานกลับไปแล้วนะคะ)
คือเราอยู่ในห้องของเราเหมือนเดิม ละพ่อก็เรียก เราก็ตอบไปแล้วนะคะเเต่เหมือนแกไม่ได้ยิน ก็ไม่ได้สนใจอะไร
สักพักแกทุบประตูค่ะ(19.00ที่ผ่านมา) เราก็ตกใจจนสะดุ้ง เราก็เปิดประตู แกบอกว่าทำไมไม่ออกจากห้องบ้าง นี่ก็เลยบอกว่าออกไปกินข้าวแล้ว
แต่พ่อไม่อยู่ พ่อไม่เห็น แกก็พูดเข้าประเด็นเลย พ่อ : พ่อก็ไม่รุ้นะว่าพ่อกับหนูใครจะตายก่อนกัน ใครจะต้องไปเผาใคร เราก็นิ่ง พ่อ : อาการหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ เอาแแต่อยู่ในห้อง ข้าวปลาก็เอาไปกินในห้อง ไม่ออกไปพบผู้คนบ้าง พอแกพูดจบกปิดประตูห้องไป เราเสียใจนะคะ แต่ก็อยากตายก่อนเหมือนกัน
สิ่งที่เรารู้สึก : เรารู้ว่าพ่อเป็นห่วงเรา แต่ทำไมแกไม่เข้าใจว่าเค้าต้องออกไปเจออะไรบ้าง แม่ที่คอยจะเอาแต่ตำหนิที่พึ่งมาปัญหากันไป
เราไม่รู้ว่าตั้งกระตู้แล้วจะโดนอะไรมั้ย แต่มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่รู้จะเอาไปพูดกับใคร ปมในใจเรากับครอบครัวมันเยอะมาก จนเราไม่อยากรับรู้อะไร การที่ต้องรับรู้ว่าเราไม่มีใครเลย ทุกคนรักเราน้อยลง แล้วเราต้องกลายเป็นหมาหัวเน่า มันแย่มากสำหรับเรา
..จริงๆแล้วปมในใจเราเยอะอะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเราเก็บมาคิดหมด รู้นะคะว่าไม่ดีแต่ก็เลิกไม่ได้
ปล เราอายุ17นะคะ