เราไม่รู้ว่าความรู้สึกและคำพูดของเราที่พูดกับแม่เราไปมันผิดไหม บาปไหม กระทู้นี้เราต้องการขอคำแนะนำจากพี่ๆเพื่อนๆเราเครียด เราเหนื่อย เราน้อยใจไปหมด เริ่มเรื่องเลยแล้วกันนะคะ
บ้านเรามีลูก 5 คนพ่อกับแม่แยกทางกันเราเป็นลูกคนที่ 2 อายุเราก็เพิ่งจะ 20 ต้นๆเรามีพี่สาวกับน้องสาวที่วัยไล่ๆกันแต่เค้ามีลูกมีครอบครัวกันแล้วส่วนตัวเราก็อยู่กับแฟนแต่ยังไม่มีลูกด้วยกันนะคะ เราทำงานหาเงินใช้เองเรียนเองมาตั้งแต่เราอายุ 15 ตอนนั้นมีเท่าไหร่ให้แม่หมดพอเริ่มโตก็เริ่มแบ่งใช้แบ่งเก็บแต่พอแม่มีปัญหาเราให้แม่เราตลอด แต่สิ่งที่ค้างคาใจเราทำไมแม่เราถึงเป็นหนี้ตลอดเป็นตั้งแต่เราจำความได้จนถึงปัจจุบันนี้ ทั้งๆที่ลูกแม่ก็แทบไม่ต้องเลี้ยงแล้วสักคนเอาง่ายๆคือตอนนี้แม่เราตัวคนเดียวค่าที่อยู่แม่เรา 3 คนพี่น้องช่วยกันออก ย้อนกลับมาตรงน้องชายเราหน่อยนะคะเรามีน้องชายอีก 2 คน คนโตอยู่มัธยมต้นคนเล็กอยู่ปฐมซึ่งคุณยายเป็นคนเลี้ยงมาตลอดแม่เรากับพ่อเราเป็นคนส่งหลังๆมานี้แม่เราแทบไม่ส่งไม่ให้น้องเลยส่วนพ่อเราทำงานต่างประเทศกลับมาก็จะโอนให้น้องตามปกติ แต่คนที่รับผิดชอบดูแลระหว่างพ่อไปทำงานและแม่ที่ไม่ค่อยส่งคือเราเองค่ะเราส่งให้น้องทุกอาทิตย์เพราะเราไม่อยากให้แม่เราโดนว่าเราถึงรับผิดชอบให้หมด ประจวบเหมาะกับน้องชายเราคนโตอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเริ่มเกเรดื้อเงียบติดเพื่อนการเรียนก็แย่ ยายก็แก่แล้วดูแลไม่ไหวคอยไล่ตามไม่ไหวจะให้ไปอยู่กับแม่เรารู้อยู่เต็มอกว่าแม่คงไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะแม่พูดกับเราว่าช่างมันอนาคตมันเรียนไปก็เท่านั้นถ้าสันดารมันเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องให้มันเรียน เกรดแบบนี้โรงเรียนไหนเค้าจะรับมัน พอแม่พูดแบบนี้ใจเราตกไปถึงตาตุ่มผิดหวัง จุก ถ้าน้องได้ยินคงรู้สึกแย่ แต่เราโทรกลับไปหาน้องถามไถ่ทุกอย่างแล้วก็ถามว่าอยากเรียนไหม น้องบอกหนูอยากเรียนหนูอยากไปอยู่กับพี่ หนูรู้ว่าหนูติดเพื่อนแต่หนูยังอยากเรียน น้องเราติด 0 เค้าวิ่งแก้จนหมดเราเห็นความตั้งใจของน้องเราทิ้งน้องไม่ลงเลยรับน้องมาอยู่ด้วยมาสมัครเรียนที่ใหม่ค่าใช่จ่าย พ่อ น้องสาวเราช่วยบ้างนิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อยเพราะเราจ่ายเองเป็นหมื่นเราไม่เคยเอ่ยปากขอให้แม่ช่วยสักคำ แต่แม่ก็ยังขอเงินเราแบบจุกๆจิกๆอยู่เรื่อยๆ ถ้าเราพูดอะไรไปแล้วแม่ไม่พอใจแม่ก็จะเอาเราไปว่ากับพี่น้องคนอื่นเปรียบเทียบกับลูกคนอื่นบอกว่าเราไม่ช่วยบ้าง ไม่ดูดำดูดีบ้าง เราถามหน่อยเถอะที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ยังไม่ดีอีกหรอเราแบกอะไรต่อมิอะไรมาตั้งแต่เรายังไม่บรรลุนิติภาวะ จนต้องนี้อนาคตน้องเราก็รับผิดชอบแทนพ่อแม่เราแล้ว เรารู้ว่าแม่เราเอาเงินไปทำอะไรแต่เราหลอกตัวเองมาตลอดว่าคงไม่ใช่มั้ง เราเหนื่อยที่เราให้เงินแม่เราหยาดเหงื่อแรงกายเราแต่คนใช้เงินอาจจะไม่ใช่แม่เราคนเดียว เราลงทุนให้แม่เราขายของหลายครั้งมาก พี่สาวน้องสาวเราก็ช่วย บางครั้งช่วยจนถอดทองแต่การเงินแม่เราก็ไม่เคยดีขึ้นเลย เราผิดไหมที่คิดแบบนี้กับแม่ แต่เราเหนื่อยมากจริงๆ บางครั้งเราร้องไห้คนเดียวมันรู้สึกแย่ำปหมดเราไม่อยากพูดให้คนรอบข้างฟังเราเพราะส่วนใหญ่รู้จักแม่เรา เราถึงเลือกที่จะมาระบายในนี้ เราเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว
เราผิดไหมที่รู้สึกแบบนี้กับแม่ตัวเอง ?
บ้านเรามีลูก 5 คนพ่อกับแม่แยกทางกันเราเป็นลูกคนที่ 2 อายุเราก็เพิ่งจะ 20 ต้นๆเรามีพี่สาวกับน้องสาวที่วัยไล่ๆกันแต่เค้ามีลูกมีครอบครัวกันแล้วส่วนตัวเราก็อยู่กับแฟนแต่ยังไม่มีลูกด้วยกันนะคะ เราทำงานหาเงินใช้เองเรียนเองมาตั้งแต่เราอายุ 15 ตอนนั้นมีเท่าไหร่ให้แม่หมดพอเริ่มโตก็เริ่มแบ่งใช้แบ่งเก็บแต่พอแม่มีปัญหาเราให้แม่เราตลอด แต่สิ่งที่ค้างคาใจเราทำไมแม่เราถึงเป็นหนี้ตลอดเป็นตั้งแต่เราจำความได้จนถึงปัจจุบันนี้ ทั้งๆที่ลูกแม่ก็แทบไม่ต้องเลี้ยงแล้วสักคนเอาง่ายๆคือตอนนี้แม่เราตัวคนเดียวค่าที่อยู่แม่เรา 3 คนพี่น้องช่วยกันออก ย้อนกลับมาตรงน้องชายเราหน่อยนะคะเรามีน้องชายอีก 2 คน คนโตอยู่มัธยมต้นคนเล็กอยู่ปฐมซึ่งคุณยายเป็นคนเลี้ยงมาตลอดแม่เรากับพ่อเราเป็นคนส่งหลังๆมานี้แม่เราแทบไม่ส่งไม่ให้น้องเลยส่วนพ่อเราทำงานต่างประเทศกลับมาก็จะโอนให้น้องตามปกติ แต่คนที่รับผิดชอบดูแลระหว่างพ่อไปทำงานและแม่ที่ไม่ค่อยส่งคือเราเองค่ะเราส่งให้น้องทุกอาทิตย์เพราะเราไม่อยากให้แม่เราโดนว่าเราถึงรับผิดชอบให้หมด ประจวบเหมาะกับน้องชายเราคนโตอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเริ่มเกเรดื้อเงียบติดเพื่อนการเรียนก็แย่ ยายก็แก่แล้วดูแลไม่ไหวคอยไล่ตามไม่ไหวจะให้ไปอยู่กับแม่เรารู้อยู่เต็มอกว่าแม่คงไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะแม่พูดกับเราว่าช่างมันอนาคตมันเรียนไปก็เท่านั้นถ้าสันดารมันเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องให้มันเรียน เกรดแบบนี้โรงเรียนไหนเค้าจะรับมัน พอแม่พูดแบบนี้ใจเราตกไปถึงตาตุ่มผิดหวัง จุก ถ้าน้องได้ยินคงรู้สึกแย่ แต่เราโทรกลับไปหาน้องถามไถ่ทุกอย่างแล้วก็ถามว่าอยากเรียนไหม น้องบอกหนูอยากเรียนหนูอยากไปอยู่กับพี่ หนูรู้ว่าหนูติดเพื่อนแต่หนูยังอยากเรียน น้องเราติด 0 เค้าวิ่งแก้จนหมดเราเห็นความตั้งใจของน้องเราทิ้งน้องไม่ลงเลยรับน้องมาอยู่ด้วยมาสมัครเรียนที่ใหม่ค่าใช่จ่าย พ่อ น้องสาวเราช่วยบ้างนิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อยเพราะเราจ่ายเองเป็นหมื่นเราไม่เคยเอ่ยปากขอให้แม่ช่วยสักคำ แต่แม่ก็ยังขอเงินเราแบบจุกๆจิกๆอยู่เรื่อยๆ ถ้าเราพูดอะไรไปแล้วแม่ไม่พอใจแม่ก็จะเอาเราไปว่ากับพี่น้องคนอื่นเปรียบเทียบกับลูกคนอื่นบอกว่าเราไม่ช่วยบ้าง ไม่ดูดำดูดีบ้าง เราถามหน่อยเถอะที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ยังไม่ดีอีกหรอเราแบกอะไรต่อมิอะไรมาตั้งแต่เรายังไม่บรรลุนิติภาวะ จนต้องนี้อนาคตน้องเราก็รับผิดชอบแทนพ่อแม่เราแล้ว เรารู้ว่าแม่เราเอาเงินไปทำอะไรแต่เราหลอกตัวเองมาตลอดว่าคงไม่ใช่มั้ง เราเหนื่อยที่เราให้เงินแม่เราหยาดเหงื่อแรงกายเราแต่คนใช้เงินอาจจะไม่ใช่แม่เราคนเดียว เราลงทุนให้แม่เราขายของหลายครั้งมาก พี่สาวน้องสาวเราก็ช่วย บางครั้งช่วยจนถอดทองแต่การเงินแม่เราก็ไม่เคยดีขึ้นเลย เราผิดไหมที่คิดแบบนี้กับแม่ แต่เราเหนื่อยมากจริงๆ บางครั้งเราร้องไห้คนเดียวมันรู้สึกแย่ำปหมดเราไม่อยากพูดให้คนรอบข้างฟังเราเพราะส่วนใหญ่รู้จักแม่เรา เราถึงเลือกที่จะมาระบายในนี้ เราเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว