ทุกอย่างเราเป็นคนผิดเอง เราทำเค้าเสียใจมาตลอด จนวันนี้เค้าทนไม่ไหวและเลือกที่จะเดินจากไป (ตอนนี้เลิกกันแล้วและเรากำลังตามง้อเค้าอยู่)เพราะความเอาแต่ใจ งี่เง่า ไร้เหตุผลของที่ทำให้ทุกอย่างต้องจบแบบนี้ เราสำนึกผิด เราแก้ไขตัวเอง ใช้เหตุผลมากขึ้น เราเปลี่ยนตัวเองทุกอย่าง เราตามง้อเค้ามาเกือบเดือนแล้ว เขาเคยบอกว่า ขอเวลาหน่อย เราก็แอบดีใจ คิดว่าเรายังมีโอกาสดีกัน วันนี้เราได้โทรไปหาแม่ของเค้า โทรไปขอคำแนะนำว่าเราจะทำยังไงดี เราควรทำอะไรต่อ สิ่งที่แม่เค้าพูดกับเราคือ เราควรจะเปลี่ยนตัวเอง ต้องเปลี่ยนโดยการกระทำไม่ใช่แค่พูดหรือมาเล่าให้ฟัง ต้องจริงจังจริงๆ เราก็อธิบายว่าเราเปลี่ยนแล้ว ดีขึ้นแล้ว แม่เค้าก็บอกว่า ต้องให้เวลาลูกชายเค้าหน่อยเพราะลูกชายเค้าก็เสียใจ ร้องไห้ เพราะเราบ่อยมาก ต้องให้เวลาลูกชายเค้าตอนนี้ลูกชายยังเจ็บอยู่ ยังกลัวว่ากลับมาจะเจอแบบเดิม พอวางสายจากแม่แฟนเก่าไป(ตอนนี้เราตามง้ออยู่) มันทำให้เราคิดได้ว่า คงถึงเวลาที่เราต้องให้เวลาเค้าจริงๆแล้ว เราคงต้องหายไป ไม่ทักไม่อะไร เพื่อให้เค้าได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง ได้มีเวลาคิดทบทวนหลายๆอย่าง เราบอกว่าให้เวลาเค้า แต่เราก็ทักไปหาเค้าทุกวัน เราคงกดดันเค้ามากไป เราก็กลัวเค้าจะไม่กลับมาหาเรานะ แต่เราคงต้องทำใจ คงต้องปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียวจริงๆ ถ้าเค้าอยากเริ่มต้นใหม่เดี๋ยวเค้าก็คงกลับมาหาเรา
เราทำถูกมั้ยคะ
ห่างกันไปสักพัก ให้เวลาเค้าได้อยู่กับตัวเอง แบบนี้เราทำถูกมั้ย
เราทำถูกมั้ยคะ