คือ หนูอายุ16จะเข้า17แล้วคะ เคยป่วยด้วยโรคมะเร็งเนื้อเยื่ออ่อน แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่มันอยํ่ตรงที่ว่า แม่ของหนูนั้นเขาเหมือนจะเกลียดหนูมากเลยคะ เพราะเมื่อก่อนหนูทำตัวแย่ เกเร ติดเพื่อน ติดผู้ชายจนถึงขั้นเคยพามาที่บ้าน แต่ไม่ได้ทำอะไรกันเกินเลย มันคงเลวร้ายมสกเลยใช่มั้ยคะ
ยอมรับเลยว่าเมื่อก่อนเป็นเด็กขาดความอบอุ่นค่ะ พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยครั้งให้เห็นจนสัดท้ายก็แยกกันอยู่ ตั้งแต่หย่ากันแม่ก็ไม่ให้หนูติดต่อกับพ่อเลย แล้วแม่ก็มีสามีใหม่ พ่อเลี้ยงก็ใจดีนะคะเพียงแต่ว่าหนูไม่ค่อยชอบเขาเลย แต่ก็อยู่ด้วยกันได้ ช่วงนั้นหนูน่าจะพึ่ง7-8ขวบ ก็เริ่มสร้างเรื่องตั้งแต่นั้นแหละคะ เพราะแทบจะไม่มีใครสนใจหนู แม่ก็ทำงานพ่อเลี้ยงก็ทำงาน กลับบ้านมาก็ทะเลาะกัน หนูก็ได้แต่อยู่ในห้องฟังที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน เป็นอย่างนี้เกือบทุกวัน จนหนํเองก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปตั้งแต่ตอนไหน เริ่มติดเพื่อน เริ่มหาความรัก จากคนอื่น เรียกร้องความสนใจจากใครๆ จนหนักสุดคือไม่มีใครอยู่บ้านเลยชวน ผช.มาบ้าน นั่นคงจะเป็นจุดที่ทำให้เเม่เริ่มคิดว่าหนูเป็นตัวปัญหาของบ้าน สร้างแต่เรื่องที่ทำให้อับอาย ก็คงจะใช่แหละคะ เพราะหนูเมื่อก่อนทั้งขี้ขโมย ขี้โกหก แม่ก็คงจะเอือมกับตัวหนูมาก....
แล้วก็ลืมไปเลยว่า แม่มีลูกอีกคนค่ะกับพ่อเลี้ยง
น้องสาวหนูเอง จะถามว่าเกลียดน้องสาวตัวเองนี่ผิดมั้ยคะ.....
เพราะหนูเคยเป็นลูกคนเดียว ได้อะไรมาไม่เคยโดนแย่ง จนวันนี้แม่มีน้องนี่แหละคะ อะไรที่มันเคยเป็นของหนูมันก็ไม่ใช่แล้ว ด้วยความที่ว่าเคยชินกับการเป็นลูกคนเดียวมาเกือบ12ปี จู่ๆก็กลายมาเป็นอย่างนี้ แล้วตรงกับช่วงที่ว่าหนูสร้างแต่ปัญหา มันเลยกลายเป็นว่า หนูกลายเป็นคนนอกส้ะงั้น
เพราะหนูทำอะไรๆก็ผิดหมดทุกอย่าง หนูช่วยแม่ดูน้อ น้องตื่นมาล้ะร้อง หนูผิด ว่าหนูนั้นไปปลุกน้องตื่น
แล้วก็อีกหลายๆอย่างจนหนูหนีออกจากบ้านไป แม่ก็ไปตามแต่ไม่ได้ตามดีๆ ถือมีดไปตามถึงบ้านเพื่อน แล้วหนูถามหน่อยคะว่า แม่คนอื่นเขาตามลูกกลับบ้านกันแบบนี้หรอคะ.....? หลังจาที่ผ่านช่วงนั้นไปไม่ถึงปีกว่าหนูก็ป่วย ตอนแรกแม่ก็ไม่สนใจหนูหรอกคะ จนกระทั่งญาติๆเขาพูดกันว่าให้พาไปหาหมอ แม่ถึงจะยอมพาหนูไป เคยคิดนะคะว่าแม่รักเป็นเป็นห่วง
แต่หลังจากที่รักษาไปได้ไม่นาน แม่ไปเห็นหนูคุยกับเพื่อนผู้ชายในแชท แค่เพื่อนผู้ชาย...... แล้วแม่ก็ด่าว่าร่านว่าอยากได้ผัวจนตัวสั่น ล้ะยังบอกอีกนะคะว่าที่พามาหาหมอรักษานี่ก็เพราะหน้าที่ ถ้าไม่ทำเดี๋ยวคนอื่นเขาจะมองว่าแย่.....แล้วก็ไล่ให้ไปอยู่กับเพื่อนคนที่คุยด้วย..... คือ เสียใจมากคะตอนที่ได้ยินแม่พูดแบบนั้น นี่หนูเป็นลูกเขาจริงๆรึเปล่าคะ แล้วมันก็เป็นแบบนี้มาจนหนูหาย ได้ไปเรียนใหม่ที่ืกศน.หลังจากที่หยุดเรียนไป2ปีเพราะป่วย ก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ แต่ก็มีปัญหาทุกวันที่ออกมาเรียน ขนาดว่าเขาเรียนกันแค่1วันต่อสัปดาห์ เพื่อนโทร.มาคุยด้วย แม่ก็ด่าคะ ว่าจะคุยอะไรกันนักหนา เพื่อนมาที่บ้านก็ด่าคะ ว่าโทรศัพท์มีไว้ทำไมทำไมไม่ใช้คุยกัน.......ค่ะ
มีกิจกรรมที่ต้องออกไปทีกับ รร. ก็ไม่ค่อยจะให้ไปคะ แรกๆนั้นก็คิดว่าเป็นห่วงกลัวกลับมาแล้วไปสะบาย แต่พอหลายๆกิจกรรมเข้า มันไม่ใช่แล้วคะ คือหนูไม่เข้าใจ ว่าแม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองขนาดนั้นเลยหรอคะ? ทั้งๆที่แม่เองเป็นคนทำให้ตัวเองดูแย่ เพราะแม่เคยเอาไม้ไปตีหนูหน้าโรงเรียน เพราะแค่เอารถมาเอง.......นั่นแหละคะ ตีเสร็จก็ให้หนูเดินกลับ วันนั้นหนูเลยไปอยู่บ้านเพื่อน.
ตอนนี้หนูเรียนจบม.ต้น แต่ก็ยังเหมือนนกในกรง ไปไหนไม่ได้เลยคะ มีเพื่อน แต่ไม่เคยได้ไปไหนกับเพื่อน หรือกับใครก็ตามแต่คะที่รู้จัก เพราะแม่ไม่ให้หนูไปไหนเลย ขอไปดีๆก็ไม่เคยให้ ขนาดไปเรียนกับไปทำกิจกรรมหนูยังต้องคอยส่งรูปไปให้ดูตลอดว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร พอไม่ส่งไปให้ก็ด่าคะ ว่าไม่มีสมองหรอ สั่งแล้วจำไม่ได้รึไง โทรศัพท์มีไว้ทำไม แล้วอีกมากมายพอกลับถึงบ้านก็จะด่าหนูทุกเรื่อง ขนาดอยู่แต่บ้านก็ไม่พ้นที่จะโดนด่าคะ ล้างจาน กวาดบ้าน หุงข้าว คือตอนนี้ในบ้านทุกอย่างแทบจะเป็นงานของหนู แล้วแม่เป็นนาฬิกาของบ้านคะ หนูต้องทำให้เสร็จก่อนจะถึงเวลาที่แม่จะกลับ ไม่งั้นก็หูชาไปคะ หนูต้องตรงต่อเวลาของเเม่เสอม แต่แม่ไม่เคยตรงต่อเวลาของหนูเลย สอบ8โมง แม่ออกจากบ้าน8โมงคะ.... หนูบอกให้ไปส่ง7ครึ่ง นี่แหละค่ะ แม่หนู ขอแม่ไปต่อม.ปลายโรงเรียนรัฐ ไม่ให้คะ บอกหนูมันตัวปัญหาสร้างเเต่เรื่อง เลยให้หนูเรียนที่เดิม ก็โอเคคะ เรียนตรงไหนก็ได้ ที่ขอให้จบ หนูจะได้ไปหางานทำจะได้ไม่ต้องมาทนอยู่ในบ้านที่ไม่มีใครต้องการ.
จริงๆมันมีเยอะกว่านี้แต่พิมพ์ต่อไม่ไหวแล้ว
คือหนูแค่อยากจะได้คำแนะนำหน่อยคะ เพราะตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้ว ปรึกษาเรื่องนี้กับคนในครอบครัวตัวเองไม่ได้เลยคะ เขาเข้าข้างแม่หนูหมด เอาตรงๆเลยตอนนี้หนูเป็นส่วนเกินของบ้านแล้วคะ
ผิดมั้ยคะที่เคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็ไม่ตายสักที จนตอนนี้จนตรอกหมดแล้วคะ...
หนูเหนื่อย.
แม่แท้ๆของหนูเขาไม่ชอบหนูเลย หนูต้องทำยังไงคะ คือตอนนี้ท้อมากเลยคะ.
ยอมรับเลยว่าเมื่อก่อนเป็นเด็กขาดความอบอุ่นค่ะ พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยครั้งให้เห็นจนสัดท้ายก็แยกกันอยู่ ตั้งแต่หย่ากันแม่ก็ไม่ให้หนูติดต่อกับพ่อเลย แล้วแม่ก็มีสามีใหม่ พ่อเลี้ยงก็ใจดีนะคะเพียงแต่ว่าหนูไม่ค่อยชอบเขาเลย แต่ก็อยู่ด้วยกันได้ ช่วงนั้นหนูน่าจะพึ่ง7-8ขวบ ก็เริ่มสร้างเรื่องตั้งแต่นั้นแหละคะ เพราะแทบจะไม่มีใครสนใจหนู แม่ก็ทำงานพ่อเลี้ยงก็ทำงาน กลับบ้านมาก็ทะเลาะกัน หนูก็ได้แต่อยู่ในห้องฟังที่พ่อกับแม่ทะเลาะกัน เป็นอย่างนี้เกือบทุกวัน จนหนํเองก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปตั้งแต่ตอนไหน เริ่มติดเพื่อน เริ่มหาความรัก จากคนอื่น เรียกร้องความสนใจจากใครๆ จนหนักสุดคือไม่มีใครอยู่บ้านเลยชวน ผช.มาบ้าน นั่นคงจะเป็นจุดที่ทำให้เเม่เริ่มคิดว่าหนูเป็นตัวปัญหาของบ้าน สร้างแต่เรื่องที่ทำให้อับอาย ก็คงจะใช่แหละคะ เพราะหนูเมื่อก่อนทั้งขี้ขโมย ขี้โกหก แม่ก็คงจะเอือมกับตัวหนูมาก....
แล้วก็ลืมไปเลยว่า แม่มีลูกอีกคนค่ะกับพ่อเลี้ยง
น้องสาวหนูเอง จะถามว่าเกลียดน้องสาวตัวเองนี่ผิดมั้ยคะ.....
เพราะหนูเคยเป็นลูกคนเดียว ได้อะไรมาไม่เคยโดนแย่ง จนวันนี้แม่มีน้องนี่แหละคะ อะไรที่มันเคยเป็นของหนูมันก็ไม่ใช่แล้ว ด้วยความที่ว่าเคยชินกับการเป็นลูกคนเดียวมาเกือบ12ปี จู่ๆก็กลายมาเป็นอย่างนี้ แล้วตรงกับช่วงที่ว่าหนูสร้างแต่ปัญหา มันเลยกลายเป็นว่า หนูกลายเป็นคนนอกส้ะงั้น
เพราะหนูทำอะไรๆก็ผิดหมดทุกอย่าง หนูช่วยแม่ดูน้อ น้องตื่นมาล้ะร้อง หนูผิด ว่าหนูนั้นไปปลุกน้องตื่น
แล้วก็อีกหลายๆอย่างจนหนูหนีออกจากบ้านไป แม่ก็ไปตามแต่ไม่ได้ตามดีๆ ถือมีดไปตามถึงบ้านเพื่อน แล้วหนูถามหน่อยคะว่า แม่คนอื่นเขาตามลูกกลับบ้านกันแบบนี้หรอคะ.....? หลังจาที่ผ่านช่วงนั้นไปไม่ถึงปีกว่าหนูก็ป่วย ตอนแรกแม่ก็ไม่สนใจหนูหรอกคะ จนกระทั่งญาติๆเขาพูดกันว่าให้พาไปหาหมอ แม่ถึงจะยอมพาหนูไป เคยคิดนะคะว่าแม่รักเป็นเป็นห่วง
แต่หลังจากที่รักษาไปได้ไม่นาน แม่ไปเห็นหนูคุยกับเพื่อนผู้ชายในแชท แค่เพื่อนผู้ชาย...... แล้วแม่ก็ด่าว่าร่านว่าอยากได้ผัวจนตัวสั่น ล้ะยังบอกอีกนะคะว่าที่พามาหาหมอรักษานี่ก็เพราะหน้าที่ ถ้าไม่ทำเดี๋ยวคนอื่นเขาจะมองว่าแย่.....แล้วก็ไล่ให้ไปอยู่กับเพื่อนคนที่คุยด้วย..... คือ เสียใจมากคะตอนที่ได้ยินแม่พูดแบบนั้น นี่หนูเป็นลูกเขาจริงๆรึเปล่าคะ แล้วมันก็เป็นแบบนี้มาจนหนูหาย ได้ไปเรียนใหม่ที่ืกศน.หลังจากที่หยุดเรียนไป2ปีเพราะป่วย ก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ แต่ก็มีปัญหาทุกวันที่ออกมาเรียน ขนาดว่าเขาเรียนกันแค่1วันต่อสัปดาห์ เพื่อนโทร.มาคุยด้วย แม่ก็ด่าคะ ว่าจะคุยอะไรกันนักหนา เพื่อนมาที่บ้านก็ด่าคะ ว่าโทรศัพท์มีไว้ทำไมทำไมไม่ใช้คุยกัน.......ค่ะ
มีกิจกรรมที่ต้องออกไปทีกับ รร. ก็ไม่ค่อยจะให้ไปคะ แรกๆนั้นก็คิดว่าเป็นห่วงกลัวกลับมาแล้วไปสะบาย แต่พอหลายๆกิจกรรมเข้า มันไม่ใช่แล้วคะ คือหนูไม่เข้าใจ ว่าแม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองขนาดนั้นเลยหรอคะ? ทั้งๆที่แม่เองเป็นคนทำให้ตัวเองดูแย่ เพราะแม่เคยเอาไม้ไปตีหนูหน้าโรงเรียน เพราะแค่เอารถมาเอง.......นั่นแหละคะ ตีเสร็จก็ให้หนูเดินกลับ วันนั้นหนูเลยไปอยู่บ้านเพื่อน.
ตอนนี้หนูเรียนจบม.ต้น แต่ก็ยังเหมือนนกในกรง ไปไหนไม่ได้เลยคะ มีเพื่อน แต่ไม่เคยได้ไปไหนกับเพื่อน หรือกับใครก็ตามแต่คะที่รู้จัก เพราะแม่ไม่ให้หนูไปไหนเลย ขอไปดีๆก็ไม่เคยให้ ขนาดไปเรียนกับไปทำกิจกรรมหนูยังต้องคอยส่งรูปไปให้ดูตลอดว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร พอไม่ส่งไปให้ก็ด่าคะ ว่าไม่มีสมองหรอ สั่งแล้วจำไม่ได้รึไง โทรศัพท์มีไว้ทำไม แล้วอีกมากมายพอกลับถึงบ้านก็จะด่าหนูทุกเรื่อง ขนาดอยู่แต่บ้านก็ไม่พ้นที่จะโดนด่าคะ ล้างจาน กวาดบ้าน หุงข้าว คือตอนนี้ในบ้านทุกอย่างแทบจะเป็นงานของหนู แล้วแม่เป็นนาฬิกาของบ้านคะ หนูต้องทำให้เสร็จก่อนจะถึงเวลาที่แม่จะกลับ ไม่งั้นก็หูชาไปคะ หนูต้องตรงต่อเวลาของเเม่เสอม แต่แม่ไม่เคยตรงต่อเวลาของหนูเลย สอบ8โมง แม่ออกจากบ้าน8โมงคะ.... หนูบอกให้ไปส่ง7ครึ่ง นี่แหละค่ะ แม่หนู ขอแม่ไปต่อม.ปลายโรงเรียนรัฐ ไม่ให้คะ บอกหนูมันตัวปัญหาสร้างเเต่เรื่อง เลยให้หนูเรียนที่เดิม ก็โอเคคะ เรียนตรงไหนก็ได้ ที่ขอให้จบ หนูจะได้ไปหางานทำจะได้ไม่ต้องมาทนอยู่ในบ้านที่ไม่มีใครต้องการ.
จริงๆมันมีเยอะกว่านี้แต่พิมพ์ต่อไม่ไหวแล้ว
คือหนูแค่อยากจะได้คำแนะนำหน่อยคะ เพราะตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้ว ปรึกษาเรื่องนี้กับคนในครอบครัวตัวเองไม่ได้เลยคะ เขาเข้าข้างแม่หนูหมด เอาตรงๆเลยตอนนี้หนูเป็นส่วนเกินของบ้านแล้วคะ
ผิดมั้ยคะที่เคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็ไม่ตายสักที จนตอนนี้จนตรอกหมดแล้วคะ...
หนูเหนื่อย.