จากเด็กไม่ติดบ้านกลายเป็นเด็กติดบ้าน เมื่อสูญเสียถึงคิดได้

บันทึกนี้เขียนไว้เตือนสติคนบางคนที่สนใจแต่ตัวเอง เราเคยอยู่ในจุดที่เป็นเด็กเกเร ดื้อรั้น แต่ไม่ออกนอกลู่นอกทางนะ แค่ไม่ชอบอยู่ในกรอบที่ทางบ้านวางไว้ ชอบเถียงจนทำให้ที่บ้านปวดหัว เดือดร้อนกันไปทุกคน เวลามีปัญหาเราก็ไม่อยากอยู่บ้าน คิดแต่จะออกตลอดแต่สุดท้ายก็ไปไหนไม่ได้ จำได้ว่าก่อนเรียนจบเราทะเลาะกับครอบครัวหนักมากเลยตั้งใจว่าจบม.6 เราจะไปเรียนไกลๆจะได้ไม่ต้องอยู่บ้าน ฟังคำบ่น ฟังคำห้ามทุกๆอย่าง สาเหตุที่เราเป็นแบบนี้ต้องบอกก่อนว่าตอนเด็กๆเราไม่ได้รับความอบอุ่นเท่าไหร่ การเลี้ยงดูแบบที่ผู้ใหญ่คิดว่าดี และการเลี้ยงดูแบบตามใจจนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจมาก วิธีการเลี้ยงคือมีแต่เงินที่วางไว้ให้ทุกวัน แต่ไม่เคยมีความสุข ไม่มีเวลาอยู่กับพร้อมหน้า จนชีวิตได้ก้าวเข้าสู่สังคมมหาวิทยาลัยจริงๆ ได้ใช้ชีวิตแบบอิสระ รับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวเอง ตั้งแต่การตื่นนอนไปเรียน หาอาหาร และอื่นๆที่เด็กหอใช้ชีวิตกัน ยอมรับว่าเรารู้สึกมีความสุขกับอิสระที่ได้มา แต่เราไม่รู้เลยว่าแลกกับความทุกข์ของครอบครัวแค่ไหน ครอบครัวเรายังคอยโทรหาถามอยู่คนเดียวได้ไหม ให้ไปอยู่ด้วยไหม เป็นห่วงเราอยู่ตลอด แน่นอนว่าเราก็ต้องตอบว่าอยู่ได้สบายมาก ทั้งๆที่จริงๆแล้วเราก็คิดถึงครอบครัวมากแต่ต้องการชีวิตแบบนี้อยู่ เราไม่ได้อยู่หอทุกวัน ศุกร์-อาทิตย์ เราก็กลับไปนอนบ้านปกติ ช่วงอยู่มหาลัยเราก็มีเพื่อนเรียน เพื่อนเที่ยวตามปกติ บางทีก็เที่ยวจนไม่ได้กลับบ้านในช่วงศุกร์-อาทิตย์ เราไม่ได้คิดถึงคนที่บ้านว่าจะมีใครรอเราอยู่ไหม คิดอย่างเดียวคือเราสนุกกับตรงนี้ จนเหตุการณ์สูญเสียเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน ช่วงนั้นปิดเทอมกำลังขึ้นปี2 ตื่นเช้ามากับข่าวร้ายว่าพี่ชายเสียชีวิตแล้ว เป็นเช้าทร่ชีวิตจำความรู้สึกนี้ได้ไม่ลืม ช็อคแต่พยายามมีสติที่สุด เพราะครอบครัวเราก็เสียใจจนสติไม่เหลือแล้ว หลังจากวันนั้นเราเปลี่ยนชีวิตจากเด็กที่ไม่ชอบอยู่บ้านเป็นเด็กติดบ้าน เวลากลับบ้านแทบไม่อยากกลับหอ อยากอยู่กับครอบครัว อยากดูแลทุกคน อยากพูดคุยให้ได้มากที่สุด เพราะเราไม่รู้เลยว่าชีวิตมันสั้นแค่ไหน เราเพิ่งเข้าใจในวันที่เราเสียคนที่เรารักมากที่สุดไป คนที่ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้อาจจะยังไม่เข้าใจกับคำบ่นคำด่าหรือการห้ามนู้นนี่นั่น ฟังแล้วรู้สึกรำคาญ แต่สำหรับเราบอกเลยว่าเราอยากฟัง เราได้ยินแล้วเข้าใจว่าครอบครัวรักและห่วงเราแค่ไหน เราคิดว่าถ้าตัวเรายังไม่เคยสูญเสียมันคงคิดไม่ได้ พอคิดได้บางทีมันอาจจะสายไปแล้ว ฝากให้กับทุกคนที่ใช้ชีวิตแบบอิสระ ไม่รู้ว่าอ่านที่เราเขียนไว้แล้วจะคิดได้มากน้อยแค่ไหน ขอแค่เข้าใจแล้วคุณจะไม่เสียโอกาสที่ได้ใส่ใจครอบครัวของคุณเลย ตอนนี้ชีวิตเรามีความสุขมากทั้งครอบครัว มีเวลาร่วมกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น แล้วเราก็รักครอบครัวเราจนไม่คิดว่าจะมีใครรักเราได้เท่าครอบครัวเราอีกแล้ว อย่าลืมรักครอบครัวของคุณให้มากๆ แล้วคุณจะพบความสุขจากในบ้าน ที่ไม่ต้องออกมาหานอกบ้านเลยค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ