คบกับแฟนมาประมาณ 9 ปี คบกันตั้งแต่ ม.2 จนตอนนี้ทำงาน ด้วยความที่คบกันมานาน ผ่านเรื่องแย่ๆมามาก ตอนช่วงม.ต้น-ม.ปลาย เรามีคนคุยนอกจากเขามาตลอด แต่ไม่ได้จริงจัง เขาไม่เคยมีใคร จนตอนเขาเรียนปวส. เขามีคนอื่นพาไปบ้าน และเลิกคุยกับเราไปประมาณ 3 เดือน โทรไปถามก็บอกว่าเขาโทรมาน้ำเสียงเหมือนร้องไห้ว่าต้องแต่งงาน เราต้องเลิกกันนะเพราะเขาพา ผญ. คนนี้มาที่บ้าน พ่อแม่ ผญ.คนนี้รู้เลยให้รับผิดชอบ จากนั้นเราก็แอบคุยกันบ้างเพราะเรายอม ตอนนั้นทำยังไงก็ได้ให้เขากลับมา ขอแค่ได้คุยกับเขา ทนแบบนี้อยู่ 3 เดือน เราเข้าขึ้นปี2 ย้ายมาอยู่หอเขาก็มาหาเราทุกคืน ถ้าคืนไหนไม่มาเขาก็อยู่กับ ผญ. คนนั้น เราทนไปเรื่อยๆ จนวันนึงเขาทะเลาะกันหนัก แฟนเราก็กลับมาหาเราอยู่กับเราต่ออยู่แบบเงียบๆไม่มีใครรู้ไม่เปิดตัว งงมั้ย ทั้งที่เรามาก่อนแต่เราก็ทน เพราะตอนนั้นเรารักเขาอยฟุ่ยอมทุกอย่างและวันนึง ผญ.คนนั้นก็บอกว่าท้องได้เดือนนึง ตอนนั้นกำลังซ้อมรับน้องอยู่ เราหมดแรงไม่มีแรงจะทำใดๆ เต้นไปร้องไห้ไป แฟนเราบอกว่าให้ขนของออกจากห้องเขาไปให้หมด เพราะผญ.คนนั้นจะกลับมาอยู่กับเขา เราร้องไห้ขนของออกมากับเพื่อนสนิทเรา ไม่มีแรงเลยตอนนั้น คนรอบข้างด่าเราโง่ ของตาย แบบนี้ทุกวันจนเราชิน เพื่อนก็ยุให้เลิกคบ แฟนเราก็ตกลงกับเราว่า ถ้าลูกเขาคลอด เราจะกลับมาคบกัน เขาจะต่างคนต่างอยูากับ ผญ.คนนั้น ลูกเขาจะแบ่งกันเลี้ยง ส่งเสียเงิน ตอนนั้นใจเราสลายไปแล้ว ไม่มีความคิดใดๆ ผญ.คนนั้นก็โทรมาบอกว่าจะตั้งชื่อลูกแบบนั้นแบบนี้ เราก็ดีใจด้วย ตอนนั้นเราตัดสินใจเดินออกมา มีผู้ชายคนอื่นๆเข้ามาสองสามคน แต่ก็ผ่านไป ต่อมาเขาก็กลับมาหาเราแบบเด็ดขาดและไม่กลับไปอีก ด้วยเหตุที่ว่าผญ.คนนั้นติดเที่ยว และมีข้อสงสัยอย่างนึงคือพ่อแม่แฟนเราให้เงินไปสามแสนด้วยเหตุที่ผญ.คนนั้นไม่ยากคบกับแฟนเราแล้ว เพราะแฟนเรามีเราอยู่ ตกลงกันดีเสร็จสับ สรุปนางก็คงไปเอาเด็กออก หรืไม่ นางกฟ้ไม่ได้ท้อง เรารู้เท่านี้ จากนั้นแฟนเราก็กลับมาดีกับเรา พาเราย้ายไปอยู่ด้วย คบกันเหมือนแฟนกันปกติ เปิดตัวบอกคนอื่นได้ว่าเราเป็นแฟนกัน ผ่านไปปีนึง เราเริ่มบ่นๆเรื่องนิสัยของเขา พอมาอยู่ด้วยกันจริงจัง เขาเป็นคนไม่เอาไหนอะไรเลย เราก็ไม่ใช่คนดีอะไรนะ เป็นผู้หญิงธรรมดาๆเลยแหละ คือมีความรู้สึกแทรกเข้ามาว่า เราไม่น่ากลับมาคบกับเขาเลย เป็นล้านๆรอบในหัว เขาไม่ทำอะไรเองเลย สักอย่างเดียว ไม่ทำงาน ตื่นมาเล่นเกมส์ ข้าวไม่หากินเอง ใฟ้เราซื้อให้ทุกวัน เขาเรียนวันอาทิตย์วัยเดียว จ-ส เขาจะอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนเลยเหตุผลคือกลัวดำ ไม่เคยซักผ้า ไม่เคยล้างจาน ขัดห้องน้ำ กรอกน้ำใส่ขวด คือไม่ทำเลยสักอย่างเดียว พาเราออกไปข้างนอกก็ไม่ค่อยออกเพราะขี้เกียจ คำว่าขี้เกียจของเขาทำเราถอดใจหลายรอบ ก็เปิดใจคุยกับเขาว่าเราไม่โอเคนะที่เป็นแบบนี้ เขาก็ปรับ แต่ปรับได้สองวันก็เป็นเหมือนเดิม เราก็ทนๆ แบบนี้ไปจนอยู่ปีสี่ ไปฝึกงานอยู่คนละที่ สี่เดือนเต็ม ห่างกันไปช่วงนึงเจอกันอาทิตย์สองอาทิตย์ครั้ง พอเจอกันก็นึกว่าจะเปลี่ยนแปลงแต่ ไม่เลย เหมือนเดิมทุกอย่าง มารับมาส่งก็ไม่อยากมา เขาไม่ทำหน้าที่แฟนที่ดีเลยแม้แต่นิด ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย เราก็บอกเลิกเขาไปครั้งนัเนจริงจังมาก เพราะเราไม่โอเคกับนิสัยแบบนั้น เขาไม่ดูแล ไม่ใส่ใจ จากนั้นเขาบอกจะทำให้ดีขึ้น เขาก็ยื้อเราเป็นครั้งที่สอง เขาบอกว่าเราจะย้ายไปอยู่คอนโดกัน เขาจะทำงาน จะเปลี่ยนตัวเอง จากนั้นไม่นานหลังเราเรียนจบเรากลับมายู่บ้านประมาณ 2 เดือน เขาย้ายไปอยู่คอนโด เราก็รีบหางานทำ เพื่อที่จะได้ไปอยู่กับเขา เราได้ที่ทำงาน ประมาณสี่เดือนหลังจากนั้น เขาก็หางานทำได้ เป็นลูกจ้างข้าราชการ ได้เงินเดือนนิดหน่อย ตอนนี้อายุเราทั้งคู่ประมาณ 23-24 แล้ว เราพูดตรงๆว่าเราได้เงินเดือนเยอะกว่าเขาสองเท่า เราไม่เคยทำให้เขาเดือดร้อนเรื่องเงินทอง เพราะเราเป็นคนประหยัด อดออม หรืองกนั้นแหละ คือทำงานมา เอาไปให้พ่อให้แม่ ซื้อโทรสับไว้ทำงานดีๆเครื่องนึง และผ่อนมอเตอร์ไซไว้ขับไปทำงาน
จนตอนนี้ชีวิตเราโอเคขึ้น เขาเปลี่ยนตัวเองได้จริงๆ เขาทำงาน เอาผ้าไปซักให้ เรามีหน้าที่ตาก พอน้ำหมดตู้ เขาเอาไปกรอกให้ ไปรับไปส่งเราทำงาน เพราะเขาก็ใช้รถเราขับไปทำงานเช่นกัน ตอนนี้ย้ายมาอยู่คอนโดได้เกือบ8 เดือนแล้ว ทุกอย่างดีขึ้นทีละนิด แต่ก็เห็นข้อเสียของกันและกันเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ ทะเลาะกันมีอยู่แล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ขอโทษ แต่ตอนทะเลาะจะร้อนใส่กันทั้งคู่ ด่ากันแรงมาก เราจะบอกเลิกตลอดเพราะเราจะคิดถึงเรื่องแย่ๆที่ผ่านมา ทำให้ในหัวเราคิดว่าจะต้องมีคนที่ดีกว่านี้ เพราะคนรอบข้างทั้งที่ทำงานทั้งในคอนโด ผู้ชายเป็นผู้ที่ดูแลผู้หญิง เทคแคร์ ไม่ว่าจะตอนไหน ไปรับไปส่ง ช่วยถือของ เวลาข้ามถนนก็จะคอยดูแล มันเป็นเรื่องจุกจิกเล็กน้อยที่เขาไม่มี ตรงนี้แหละที่ทำให้เบื่อๆ ยอมรับว่ามีคนอื่นเข้ามาคนนึง เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาล คือเรารู้ตัวว่สเขาชอบเรามาตั้งแต่เด็กๆแล้ว พอโตมาเขาก็มาคุย มาพูดกับเราเหมือนเพื่อนกัน แต่ก็ไม่รู้นิสัยจริงๆของเขาหรอก เขาเป็นคนชอบเดินป่า ชอบธรรมชาติ รักสัตว์ ทำงานตั้งแต่เด็ก เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย จนเรียนจบ เซอร์ๆ แมนๆ พอเราคุยกับเขา ไม่ว่าจะกี่ครั้งรู้สึกว่าสบายใจความรู้สึกเหมือนเพื่อนกัน สงกรานต์ปีนี้เขาก็มาคุยด้วย ประมาณว่ายากจะเจอเรา จะขอจีบเรา เขาก็ถามแหละ ทำไมไม่เปิดตัวแฟนสักที ก็เป็นอน่างที่บอกแหละค่ะ เราไม่มั่นใจในตัวแฟนเราเลย ว่าเขาจะดูแลเราได้หรือเปล่า ตอนนี้เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พอเราโตขึ้นเรื่อยๆ มีคนอื่นๆ ที่ดี เข้ามาทำให้เราเกดการเปรียบเทียบ เขาสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง แฟนเราเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกถึงความรักต่อคนในครอบครัว พูดจาไม่ค่อยดี ไม่ค่อยวางแผนอนาคตเลย ใช้เงินเปลืองมากๆ ไม่วางแผนการใช้เงินเลย หมดไปกับการซื้อรองเท้าคู่ละหลายพัน เป็น 10 คู่ เราไม่เคยได้อะไรจากแฟนเลยตั้งแต่คบกันมา ทุกวันนี้เขายืมเงินเราตลอด และยังขอพ่อแม่อยู่ แต่ต้องบอกก่อนว่า เขาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตเอง ประมาณเดือนละไม่ถึง 2 พัน ส่วนค่าคอนโดพ่อเขาจ่ายหมด อันนี้ในส่วนของเงินทองนะ คือถ้าเราจะแต่งกับเขาจริง ถึงพ่อแม่เขามีเงินเยอะขนาดไหนเราก็ไม่อยากใช้ของเขา พ่อแม่เขาทำงานเป็นกระเป๋ารถเมย์ เก็บหอมรอมริบมาตั้งเกือล40ปี เขาลำบากมามาก เขาอดเพื่อให้ลูกกิน แต่ลูกกลับไม่เห็นค่าตรงนี้ เป็นสิ่งที่เราไม่โอเคอย่างหนึ่งเลยแหละ อยากได้ไรก็ต้องได้ พ่อแม่ต้องหามาให้ เพราะเป็นลูกคนเดียวด้วย ตรงนี้แฟละ ทำให้เราเบื่อ ถ้าคบกับคนที่เขาเลี้ยงตัวเอง ดูแลตัวเอง ทำงานเก็บเงินไปที่ๆอยากไป รักพ่อแม่ แสดงออกถึงความกตัญญู ถึงสมบัติเขาจะไม่มีเยอะแยะเราก็คิดนะว่าคนแบบนี้น่าจะช่วยกันหาช่วยกันเก็บได้ ไม่ต้องร่ำรวยอะไร เราไม่กล้าบอกเลิกแฟน เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิด มันเป็นความที่เราไม่รู้สึกกับเขาเหมือนเดิม อาจจะหมดรักเขา เพราะเราอยู่คบกันมาเป็นเวลานาน ทำอย่างไรดี ที่เล่าเหตุการณ์ให้ฟังด้วยจะได้นึกภาพออกว่าเราเจออะไรมา ผ่านอะไรมา เขาผิดมั้ย หรือเราต้องการมากไปหรอคะ กับคนที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดไป มีครอบครัว เงินทองมันจำเป็นกว่าความสุขจริงหรอ เราไม่รู้อนาคตตัวเองตอนนี้ เรารู้จักผู้ชายคนนี้มาเป็นสิบปีแล้วจริงๆ ผูกผันกันตัดกันไม่ขาด ทำอย่างไรดีคะ ยิ่งมีคนเข้ามาและคนนั้นก็เป็นคนที่เราโอเค แต่เราไม่ได้ให้ความหวังอะไรเลย เนื่องจากตอนนี้เรารู้ว่าเรามีแฟนอยู่ ช่วยด้วยนะคะ ให้คำปรึกษาหน่อยค่ะ จะเป็นการขอบพระคุณมากเลยค่ะ
ไม่กล้าบอกเลิกแฟนเพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิด หรือเราอาจจะหมดรักเขา สงสารเขาก็กลัวเขาอยู่ไม่ได้
จนตอนนี้ชีวิตเราโอเคขึ้น เขาเปลี่ยนตัวเองได้จริงๆ เขาทำงาน เอาผ้าไปซักให้ เรามีหน้าที่ตาก พอน้ำหมดตู้ เขาเอาไปกรอกให้ ไปรับไปส่งเราทำงาน เพราะเขาก็ใช้รถเราขับไปทำงานเช่นกัน ตอนนี้ย้ายมาอยู่คอนโดได้เกือบ8 เดือนแล้ว ทุกอย่างดีขึ้นทีละนิด แต่ก็เห็นข้อเสียของกันและกันเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ ทะเลาะกันมีอยู่แล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ขอโทษ แต่ตอนทะเลาะจะร้อนใส่กันทั้งคู่ ด่ากันแรงมาก เราจะบอกเลิกตลอดเพราะเราจะคิดถึงเรื่องแย่ๆที่ผ่านมา ทำให้ในหัวเราคิดว่าจะต้องมีคนที่ดีกว่านี้ เพราะคนรอบข้างทั้งที่ทำงานทั้งในคอนโด ผู้ชายเป็นผู้ที่ดูแลผู้หญิง เทคแคร์ ไม่ว่าจะตอนไหน ไปรับไปส่ง ช่วยถือของ เวลาข้ามถนนก็จะคอยดูแล มันเป็นเรื่องจุกจิกเล็กน้อยที่เขาไม่มี ตรงนี้แหละที่ทำให้เบื่อๆ ยอมรับว่ามีคนอื่นเข้ามาคนนึง เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยอนุบาล คือเรารู้ตัวว่สเขาชอบเรามาตั้งแต่เด็กๆแล้ว พอโตมาเขาก็มาคุย มาพูดกับเราเหมือนเพื่อนกัน แต่ก็ไม่รู้นิสัยจริงๆของเขาหรอก เขาเป็นคนชอบเดินป่า ชอบธรรมชาติ รักสัตว์ ทำงานตั้งแต่เด็ก เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย จนเรียนจบ เซอร์ๆ แมนๆ พอเราคุยกับเขา ไม่ว่าจะกี่ครั้งรู้สึกว่าสบายใจความรู้สึกเหมือนเพื่อนกัน สงกรานต์ปีนี้เขาก็มาคุยด้วย ประมาณว่ายากจะเจอเรา จะขอจีบเรา เขาก็ถามแหละ ทำไมไม่เปิดตัวแฟนสักที ก็เป็นอน่างที่บอกแหละค่ะ เราไม่มั่นใจในตัวแฟนเราเลย ว่าเขาจะดูแลเราได้หรือเปล่า ตอนนี้เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พอเราโตขึ้นเรื่อยๆ มีคนอื่นๆ ที่ดี เข้ามาทำให้เราเกดการเปรียบเทียบ เขาสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง แฟนเราเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกถึงความรักต่อคนในครอบครัว พูดจาไม่ค่อยดี ไม่ค่อยวางแผนอนาคตเลย ใช้เงินเปลืองมากๆ ไม่วางแผนการใช้เงินเลย หมดไปกับการซื้อรองเท้าคู่ละหลายพัน เป็น 10 คู่ เราไม่เคยได้อะไรจากแฟนเลยตั้งแต่คบกันมา ทุกวันนี้เขายืมเงินเราตลอด และยังขอพ่อแม่อยู่ แต่ต้องบอกก่อนว่า เขาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าเน็ตเอง ประมาณเดือนละไม่ถึง 2 พัน ส่วนค่าคอนโดพ่อเขาจ่ายหมด อันนี้ในส่วนของเงินทองนะ คือถ้าเราจะแต่งกับเขาจริง ถึงพ่อแม่เขามีเงินเยอะขนาดไหนเราก็ไม่อยากใช้ของเขา พ่อแม่เขาทำงานเป็นกระเป๋ารถเมย์ เก็บหอมรอมริบมาตั้งเกือล40ปี เขาลำบากมามาก เขาอดเพื่อให้ลูกกิน แต่ลูกกลับไม่เห็นค่าตรงนี้ เป็นสิ่งที่เราไม่โอเคอย่างหนึ่งเลยแหละ อยากได้ไรก็ต้องได้ พ่อแม่ต้องหามาให้ เพราะเป็นลูกคนเดียวด้วย ตรงนี้แฟละ ทำให้เราเบื่อ ถ้าคบกับคนที่เขาเลี้ยงตัวเอง ดูแลตัวเอง ทำงานเก็บเงินไปที่ๆอยากไป รักพ่อแม่ แสดงออกถึงความกตัญญู ถึงสมบัติเขาจะไม่มีเยอะแยะเราก็คิดนะว่าคนแบบนี้น่าจะช่วยกันหาช่วยกันเก็บได้ ไม่ต้องร่ำรวยอะไร เราไม่กล้าบอกเลิกแฟน เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิด มันเป็นความที่เราไม่รู้สึกกับเขาเหมือนเดิม อาจจะหมดรักเขา เพราะเราอยู่คบกันมาเป็นเวลานาน ทำอย่างไรดี ที่เล่าเหตุการณ์ให้ฟังด้วยจะได้นึกภาพออกว่าเราเจออะไรมา ผ่านอะไรมา เขาผิดมั้ย หรือเราต้องการมากไปหรอคะ กับคนที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดไป มีครอบครัว เงินทองมันจำเป็นกว่าความสุขจริงหรอ เราไม่รู้อนาคตตัวเองตอนนี้ เรารู้จักผู้ชายคนนี้มาเป็นสิบปีแล้วจริงๆ ผูกผันกันตัดกันไม่ขาด ทำอย่างไรดีคะ ยิ่งมีคนเข้ามาและคนนั้นก็เป็นคนที่เราโอเค แต่เราไม่ได้ให้ความหวังอะไรเลย เนื่องจากตอนนี้เรารู้ว่าเรามีแฟนอยู่ ช่วยด้วยนะคะ ให้คำปรึกษาหน่อยค่ะ จะเป็นการขอบพระคุณมากเลยค่ะ