สวัสดีครับ ผมอยากทราบว่าโรคกลัวความรักมันมีอยู่จริงๆหรือแค่การปฏิเสธถึงสถานะทั้งสองฝ่ายครับ
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ผมได้มีโอกาสคุยกับรุ่นน้องคนนึงซึ่งเธอเกิดก่อนผม 😂 ( อันนั้นไม่ใช่ประเด็นหลักนะครับ ) เรารู้จักกันที่งานอำลารุ่นพี่ของโรงเรียน
จากวันนั้นผมกับน้องคนนั้นก็คุยกันมาตลอด เราต่างก็คอยถามไถ่ชีวิตกันและกัน ทะเลาะกันเรื่องเด็กๆ ชอบอ้อนนู้นนี่กัน แต่เะอยืนยับกับผมว่าเราเป็นพี่น้องกันสาเหตุที่เธอบอกแบบนี้เพราะ เธอบอกว่าเธอเหมือนจะเป็นโรคกลัวความรัก เวลาที่รู้สึกเกินไปมากๆจะถอยออกไปทันทีเธอเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว(หมายถึงว่าไม่ต้องการคุยกับเพศตรงข้ามในสถานะที่มากกว่าพี่เพื่อนหรืออะไรนั้น)เราก็คุยกันไปทุกๆวัน ให้กำลังใจกันคอยโทรหากันตลอดเช้าเย้นแต่ก็ยังมีหน้าที่ที่แต่ละคนต้องรับผิดชอบซึ่งผมจะชอบบ่นจนเธอบอกว่า พี่บ่นเหมือนแม่เลยนะเดี่ยวนี้ เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นหลังจากปิดเทอมได้เกือบสองสัปดาห์ สัปดาห์เราไม่คุยกันเลย ผมทักอะไรไปเธอจะไม่ตอบเลย(ในส่วนนี้ผมก้เข้าใจเพราะคิดว่าเธอเหนื่อยจากการเรียนพิเศษ)ผมเข้าใจในจุดนั้นจนกระทั่งวันนึงผมได้เข้าไปดูในไอจีสตอรี่ของเธอมันมีข้อความจากเฟสบุ๊คที่ว่า เคยไหมอยู่ๆก้อยากอยู่คนเดียว ผมก็เริ่มมีลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ และ!!มันก้จริงครับอยู่ๆเธอก็บล็อกทุกช่องทางที่จะติดต่อกับผม ผมรู้สึกผิดหวังน้อยๆที่คนที่มีอะไรก็คุยกันแต่มาวันนี้ธอกลับไม่บอกอะไรเลย ผมจึงเข้าไปถามเพื่อนของน้องซึ่งก็บอกว่า ให้พี่เลิกยุ่ง ไม่อยากคุยด้วยแล้ว
ผมก็เฟลนิดๆที่ต้องเจออะไรแบบนี่ ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย ตอนนี้ที่ผมคิดก็คือ “อยากให้คนที่เรารักมีความสุข”ผมจึงเลือกเลิกพยายามติดต่อเธอและค่อยไปคุยกับเธอตอนเปิดเทอมอีกที ในส่วนนี้ผมควรที่จะหยุดติดต่อเธอเลยหรือควรไปปรับความเข้าใจดีครับ อยากให้ทุกๆคนช่วยเสนอแนะความคิดเห็นว่าผมควรทำอย่างไรต่อไปดี ควรเลิกที่จะติดต่อเลยดีไหม หรือพยายามเข้าไปขอคุยกับเธอเพื่อปรับความเข้าใจ แล้วก็อยากฟังความเห็นของผู้หญิงหลายๆคนด้วยครับว่าเคยมีอาการแบบนี้หรือเปล่า ขอบคุณทุกๆคนมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
โรคกลัวความรัก มันมีอยู่จริงใช่ไหมครับ
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ผมได้มีโอกาสคุยกับรุ่นน้องคนนึงซึ่งเธอเกิดก่อนผม 😂 ( อันนั้นไม่ใช่ประเด็นหลักนะครับ ) เรารู้จักกันที่งานอำลารุ่นพี่ของโรงเรียน
จากวันนั้นผมกับน้องคนนั้นก็คุยกันมาตลอด เราต่างก็คอยถามไถ่ชีวิตกันและกัน ทะเลาะกันเรื่องเด็กๆ ชอบอ้อนนู้นนี่กัน แต่เะอยืนยับกับผมว่าเราเป็นพี่น้องกันสาเหตุที่เธอบอกแบบนี้เพราะ เธอบอกว่าเธอเหมือนจะเป็นโรคกลัวความรัก เวลาที่รู้สึกเกินไปมากๆจะถอยออกไปทันทีเธอเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว(หมายถึงว่าไม่ต้องการคุยกับเพศตรงข้ามในสถานะที่มากกว่าพี่เพื่อนหรืออะไรนั้น)เราก็คุยกันไปทุกๆวัน ให้กำลังใจกันคอยโทรหากันตลอดเช้าเย้นแต่ก็ยังมีหน้าที่ที่แต่ละคนต้องรับผิดชอบซึ่งผมจะชอบบ่นจนเธอบอกว่า พี่บ่นเหมือนแม่เลยนะเดี่ยวนี้ เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นหลังจากปิดเทอมได้เกือบสองสัปดาห์ สัปดาห์เราไม่คุยกันเลย ผมทักอะไรไปเธอจะไม่ตอบเลย(ในส่วนนี้ผมก้เข้าใจเพราะคิดว่าเธอเหนื่อยจากการเรียนพิเศษ)ผมเข้าใจในจุดนั้นจนกระทั่งวันนึงผมได้เข้าไปดูในไอจีสตอรี่ของเธอมันมีข้อความจากเฟสบุ๊คที่ว่า เคยไหมอยู่ๆก้อยากอยู่คนเดียว ผมก็เริ่มมีลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ และ!!มันก้จริงครับอยู่ๆเธอก็บล็อกทุกช่องทางที่จะติดต่อกับผม ผมรู้สึกผิดหวังน้อยๆที่คนที่มีอะไรก็คุยกันแต่มาวันนี้ธอกลับไม่บอกอะไรเลย ผมจึงเข้าไปถามเพื่อนของน้องซึ่งก็บอกว่า ให้พี่เลิกยุ่ง ไม่อยากคุยด้วยแล้ว
ผมก็เฟลนิดๆที่ต้องเจออะไรแบบนี่ ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย ตอนนี้ที่ผมคิดก็คือ “อยากให้คนที่เรารักมีความสุข”ผมจึงเลือกเลิกพยายามติดต่อเธอและค่อยไปคุยกับเธอตอนเปิดเทอมอีกที ในส่วนนี้ผมควรที่จะหยุดติดต่อเธอเลยหรือควรไปปรับความเข้าใจดีครับ อยากให้ทุกๆคนช่วยเสนอแนะความคิดเห็นว่าผมควรทำอย่างไรต่อไปดี ควรเลิกที่จะติดต่อเลยดีไหม หรือพยายามเข้าไปขอคุยกับเธอเพื่อปรับความเข้าใจ แล้วก็อยากฟังความเห็นของผู้หญิงหลายๆคนด้วยครับว่าเคยมีอาการแบบนี้หรือเปล่า ขอบคุณทุกๆคนมา ณ ที่นี้ด้วยครับ