เป็นลูกที่เกิดมาไม่เคยทำอะไรดีให้พ่อแม่ภูมิใจเลย ท้อใจมาก ไม่อยากอยู่แล้ว

ตามนั้นเลยค่ะ แม่เราเป็นซิงเกิลมัมและเราเป็นพี่คนโต เราต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่าง สมัยเรียนเราเป็นคนเรียนดี แต่เขาไม่เคยแสดงว่าภูมิใจในตัวเราเลย โตมาเราก็ต้องเป็นคนรับภาระทุกอย่างต้องเป็นเสาหลักเพราะเเม

ตอนนี้เรา อายุ21 ปี เป็นหญิงสาวที่ความรู้สึกว่าพ่อไม่รักเราเลย หรืออาจจะรักแต่ไม่เคยเข้าใจเรา ตั้งแต่พ่อกับแม่แยกทางกันปัญหาหลายๆอย่าเราต้องเป็นคนรองรับ ทั้งอารมณ์ของพ่อที่รุนแรง มีลงไม้ลงมือบ้าง เรา

ขอระบายหน่อยค่ะ อันนี้ไม่ได้อยากมานินทาหรือเล่าอะไรเรื่องครอบครัวตัวเองนะ เรารู้สึกค่อนข้างแย่ เราก็ติดแพทย์อะ แต่ก็ไม่ใช่ท๊อป3 หลุดรามาไปหน่อยๆ ปีนี้มันเฟ้อเว่อวีว่ามาก พ่อเราอยากให้ได้ศิริราช เ

เราเป็นคนนึงที่ภูมิใจที่ได้เกิดในแผ่นดินนี้ แต่กลับไม่ได้เป็นคนไทยเพราะไม่มีบัตรประชาชน พ่อแม่เป็นชนกลุ่มน้อยหรือไทใหญ่ที่เข้ามาทำมากินอย่างสุจริตในเมืองไทย ไม่เคยคดโกงใคร เก็บเงิน อยากได้อยากมีแบบคนอ

อยากเดินออกมาจากแฟน ที่คุยกันไม่เข้าใจ และ มีปัญหาเรื่องเงินของทางบ้านแฟนที่ช่วยเท่าไหร่ก็ไม่พอ แฟนก็รักครอบครัวจนไม่ฟังความคิดเห็นอะไรเลย เหนื่อย อึดอัด ท้อใจ บางครั้งเจอการเปรียบเทียบกับแฟนเก่าของแฟ

มีดที่บ้านไม่คมเลยซักเล่มค่ะ เวลาทำกับกับข้าวหรือปอกผลไม้จะท้อใจมากข้อมือจะพัง มีตัวช่วยไหนในการลับมีดที่ง่ายสะดวก แล้วได้ผลใช้ง่นดีบ้างไม๊คะ ลองใช้หินลับมีดแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยค่ะ หรือเรามันอ่อนเอ

รู้สึกท้อจังง กับใบปริญญา เห้ออ อยากทำให้คนที่บ้านภูมิใจไวๆๆ แต่บางทีก้เหนื่อย เครียด ท้ออ แงๆๆๆ

ได้คะแนนน้อยมาก สอบติดได้ไงเนี่ย พอเห็นคะแนนเพื่อนก็ท้อ ไม่รู้ว่าได้คะแนนน้อยสุดรึปล่าว แต่มันไม่ภูมิใจเลยอ่ะ 6/15 เพื่อนได้มากกว่าตั้งเยอะ เราพยายามน้อยเองแหละ｡:ﾟ(;´∩`;)ﾟ:｡ บ่นไปก็เท่านั้น

ก่อนหน้านี้เราอยู่กับครอบครัวตามปกติเลยค่ะ จนมาวันนึงเราได้ย้ายมาอยู่ยายเพราะบ้านใกล้โรงเรียนเราก็รู้สึกคิดถึงพ่อแม่พี่น้องมากๆ จนมีปัญหาเราต้องย้ายไปอยู่บ้านพ่อแม่เหมือนเดิม ครั้งนั้นที่เราไปมันไม่ม