สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคนค่ะ เรามีปัญหาเรื่องหนึ่งที่ค้างคามานานเกือบปี
เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเราอยู่ปี4 ปีสุดท้ายเรามีปัญหาเกี่ยวกับโปรเจคจบ ทำให้เราต้องย้ายกลุ่มแล้วมาเริ่มทำใหม่ ตอนนั้นมีปัญหาเยอะมาก ทำให้เราไม่สามารถจบได้ภายในสี่ปี แต่โดยปกติเราก็เรียนไม่ได้แย่อะไรมาก คือผ่านทุกวิชาแล้ว ซึ่งเราก็บอกกับแม่นะคะ แต่คือไม่ได้อธิบายปัญหาอะไรมากนัก เพราะกลัวเขาจะเครียด และบางอย่างเขาก็ไม่เข้าใจ เราพยายามบอกเขาว่าใกล้แล้วๆ อีกนิดจะเสร็จแล้ว แต่ในความจริงแล้วคือ อ.ที่ปรึกษาเราค่อนข้างเนียบ ซึ่งไม่ให้ผ่านง่ายๆไม่ว่าเราจะแก้ไปกี่รอบก็ตาม จนเรื่องมันมาถึงว่าพี่สาว(คนละพ่อ) ซึ่งไม่สนิทและไม่ได้โตมาด้วยกัน ติดต่อมา แอดเฟสมา ซึ่งเขาก็ถามเราว่าเป็นยังไงบ้าง เห็นแม่บอกยังไม่จบ เราด้วยความเครียดและอึดอัด เห็นว่าเป็นพี่ ก็เลยเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่เน้นไปว่าอย่าเล่าให้แม่ฟังนะ เราไม่อยากให้แม่เครียด เราพยายามอยู่ ซึ่งตอนนั้นเราก็ขายของหาเงินใช้เองด้วยบางส่วน เพราะเห็นว่าแม่บ่นว่าไม่จบสักที เงินก็น้อยลง และแม่ก็เริ่มไม่ให้เงินค่าหอ อยากให้เราออกจากหอ เพราะเปลืองเงิน แต่เรายังต้องทำโปรเจคทำให้ออกไม่ได้ หลังจากวันที่เราเล่า วันรุ่งขึ้นแม่เรามาที่มหาลัย มาหาอ.เรา แต่ดันเจออ.ที่น่าจะไม่ชอบเราเป็นทุนเดิม(อ.ท่านนี้ฉลาดมากและมักไม่ชอบเด็กที่เรียนไม่เก่งและจะอคติทันที) เราไม่ทราบว่าอ.ท่านนี้พูดยังไงแต่พี่เรามาบอกเราว่า แม่เข้าใจว่าเราไม่ได้เรียนมาเป็นปีแล้ว และหลอกเอาเงินเขามาเลี้ยงเพื่อน เราอยู่หอกับเพื่อนคนนึงซึ่งกลายเป็นว่าแม่หาว่าเราไม่จบเพราะติดเพื่อนคนนี้ เราพยายามอธิบายนะ แต่แม่ก็ไม่เข้าใจ แต่ตอนนั้นเราไม่ได้กลับไปอธิบายด้วยตัวเอง ด้วยความน้อยใจตอนนั้นเราเลยไม่กลับบ้าน และแม่ก็ไม่ให้ตังเราอีกเลย ตอนนั้นเราเครียดมาก เงินค่าหอก็ไม่พอจ่าย ขายของมีเงินใช้กินไปวันๆ ตอนเข้าเล่มโปรเจคเสร็จก็ต้องขอยืมเงินเพื่อนมา และที่แย่ที่สุดคือเราจะโดนหอพักฟ้องร้องเนื่องจากติดค่าหอหลายเดือน เราพยายามติดต่อแม่ไปทางข้อความ และทางพี่เรา (เพราะรู้ยังไงแม่คงไม่รับสาย)ว่าเราขอเงินหน่อย ขอยืมก็ได้ เพื่อไม่ให้เราโดนฟ้องร้อง แต่สุดท้ายไม่มีแม้แต่เงินสักบาท และหลังจากนั้นพี่เราก็มาด่าเราที่มหาลัยอีก โวยวายชี้หน้าด่าเรา เพื่อนเรา ว่าจะต้องเจออ.ให้ได้ แต่ครั้งนี้ไปเจออ.ที่เข้าใจเรา เรื่องมันพลิกกลายเป็นว่าอ.เข้าใจเรา และชื่นชมที่เราสู้ชีวิตรู้จักหางานทำ และเราก็ไม่ใช่เด็กไม่ดี การเรียนจบช้าไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป แต่พี่เราพูดหลายรอบมากว่าเขาไม่ใช่พี่แท้ๆเรา เขาไม่เคยได้เรียนแบบเรา ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าจะพูดทำไม เราดิ้นรนทุกอย่างสู้ทุกอย่าง ร้องไห้เป็นร้อยๆรอบ เพื่อให้เราเรียนจบ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเราทำได้และเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น จนถึงตอนนี้เราจบแล้ว และมีงานทำแล้ว เราบล๊อคทุกอย่างของพี่เรา และแม่เราก็ไม่เคยติดต่อมาเลย เราก็เหมือนคนไร้ญาติ ไม่มีใคร หางานทำไปเรื่อยๆ ตัวคนเดียวแบกกระเป๋าไปทำงานเรื่อยๆ จนโดนเขาดูถูกบ้างอะไรบ้าง ใจจริงเราอยากกลับบ้านมาก เรามีแม่คนเดียวมาทั้งชีวิต แต่แม่กลับทิ้งเรา ไม่สนใจเราว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนเป็นตายร้ายดียังไงเลย ในใจเราคิดแต่ว่าทำไมๆๆ ทำไมถึงไม่สนใจเราเลยหรอ ทำไมถึงไม่ฟังเราเลย ทำไมถึงมองว่าเราแย่ขนาดนั้น เราควรทำยังไงดีคะ จะกลับบ้านก็ไม่กล้า ตอนนี้เคว้งคว้างไปหมด เราเครียดจนกลายเป็นความเครียดสะสมไปแล้ว
ปล.พ่อแม่เราเลิกกันตอนมัธยมและพ่อเราก็หายไป หลังจากที่พ่อแม่เราเลิกกันแม่เราก็เปลี่ยนว่าเรามากขึ้น ชอบบอกว่าเราเหมือนพ่อเรา เราเป็นคนที่ไม่มีใครอยากได้อยากเลี้ยง
เรามีปัญหากับแม่เรา และตอนนี้เราอยากกลับบ้าน ควรทำยังไงดีคะ
เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเราอยู่ปี4 ปีสุดท้ายเรามีปัญหาเกี่ยวกับโปรเจคจบ ทำให้เราต้องย้ายกลุ่มแล้วมาเริ่มทำใหม่ ตอนนั้นมีปัญหาเยอะมาก ทำให้เราไม่สามารถจบได้ภายในสี่ปี แต่โดยปกติเราก็เรียนไม่ได้แย่อะไรมาก คือผ่านทุกวิชาแล้ว ซึ่งเราก็บอกกับแม่นะคะ แต่คือไม่ได้อธิบายปัญหาอะไรมากนัก เพราะกลัวเขาจะเครียด และบางอย่างเขาก็ไม่เข้าใจ เราพยายามบอกเขาว่าใกล้แล้วๆ อีกนิดจะเสร็จแล้ว แต่ในความจริงแล้วคือ อ.ที่ปรึกษาเราค่อนข้างเนียบ ซึ่งไม่ให้ผ่านง่ายๆไม่ว่าเราจะแก้ไปกี่รอบก็ตาม จนเรื่องมันมาถึงว่าพี่สาว(คนละพ่อ) ซึ่งไม่สนิทและไม่ได้โตมาด้วยกัน ติดต่อมา แอดเฟสมา ซึ่งเขาก็ถามเราว่าเป็นยังไงบ้าง เห็นแม่บอกยังไม่จบ เราด้วยความเครียดและอึดอัด เห็นว่าเป็นพี่ ก็เลยเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่เน้นไปว่าอย่าเล่าให้แม่ฟังนะ เราไม่อยากให้แม่เครียด เราพยายามอยู่ ซึ่งตอนนั้นเราก็ขายของหาเงินใช้เองด้วยบางส่วน เพราะเห็นว่าแม่บ่นว่าไม่จบสักที เงินก็น้อยลง และแม่ก็เริ่มไม่ให้เงินค่าหอ อยากให้เราออกจากหอ เพราะเปลืองเงิน แต่เรายังต้องทำโปรเจคทำให้ออกไม่ได้ หลังจากวันที่เราเล่า วันรุ่งขึ้นแม่เรามาที่มหาลัย มาหาอ.เรา แต่ดันเจออ.ที่น่าจะไม่ชอบเราเป็นทุนเดิม(อ.ท่านนี้ฉลาดมากและมักไม่ชอบเด็กที่เรียนไม่เก่งและจะอคติทันที) เราไม่ทราบว่าอ.ท่านนี้พูดยังไงแต่พี่เรามาบอกเราว่า แม่เข้าใจว่าเราไม่ได้เรียนมาเป็นปีแล้ว และหลอกเอาเงินเขามาเลี้ยงเพื่อน เราอยู่หอกับเพื่อนคนนึงซึ่งกลายเป็นว่าแม่หาว่าเราไม่จบเพราะติดเพื่อนคนนี้ เราพยายามอธิบายนะ แต่แม่ก็ไม่เข้าใจ แต่ตอนนั้นเราไม่ได้กลับไปอธิบายด้วยตัวเอง ด้วยความน้อยใจตอนนั้นเราเลยไม่กลับบ้าน และแม่ก็ไม่ให้ตังเราอีกเลย ตอนนั้นเราเครียดมาก เงินค่าหอก็ไม่พอจ่าย ขายของมีเงินใช้กินไปวันๆ ตอนเข้าเล่มโปรเจคเสร็จก็ต้องขอยืมเงินเพื่อนมา และที่แย่ที่สุดคือเราจะโดนหอพักฟ้องร้องเนื่องจากติดค่าหอหลายเดือน เราพยายามติดต่อแม่ไปทางข้อความ และทางพี่เรา (เพราะรู้ยังไงแม่คงไม่รับสาย)ว่าเราขอเงินหน่อย ขอยืมก็ได้ เพื่อไม่ให้เราโดนฟ้องร้อง แต่สุดท้ายไม่มีแม้แต่เงินสักบาท และหลังจากนั้นพี่เราก็มาด่าเราที่มหาลัยอีก โวยวายชี้หน้าด่าเรา เพื่อนเรา ว่าจะต้องเจออ.ให้ได้ แต่ครั้งนี้ไปเจออ.ที่เข้าใจเรา เรื่องมันพลิกกลายเป็นว่าอ.เข้าใจเรา และชื่นชมที่เราสู้ชีวิตรู้จักหางานทำ และเราก็ไม่ใช่เด็กไม่ดี การเรียนจบช้าไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป แต่พี่เราพูดหลายรอบมากว่าเขาไม่ใช่พี่แท้ๆเรา เขาไม่เคยได้เรียนแบบเรา ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าจะพูดทำไม เราดิ้นรนทุกอย่างสู้ทุกอย่าง ร้องไห้เป็นร้อยๆรอบ เพื่อให้เราเรียนจบ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเราทำได้และเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น จนถึงตอนนี้เราจบแล้ว และมีงานทำแล้ว เราบล๊อคทุกอย่างของพี่เรา และแม่เราก็ไม่เคยติดต่อมาเลย เราก็เหมือนคนไร้ญาติ ไม่มีใคร หางานทำไปเรื่อยๆ ตัวคนเดียวแบกกระเป๋าไปทำงานเรื่อยๆ จนโดนเขาดูถูกบ้างอะไรบ้าง ใจจริงเราอยากกลับบ้านมาก เรามีแม่คนเดียวมาทั้งชีวิต แต่แม่กลับทิ้งเรา ไม่สนใจเราว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนเป็นตายร้ายดียังไงเลย ในใจเราคิดแต่ว่าทำไมๆๆ ทำไมถึงไม่สนใจเราเลยหรอ ทำไมถึงไม่ฟังเราเลย ทำไมถึงมองว่าเราแย่ขนาดนั้น เราควรทำยังไงดีคะ จะกลับบ้านก็ไม่กล้า ตอนนี้เคว้งคว้างไปหมด เราเครียดจนกลายเป็นความเครียดสะสมไปแล้ว
ปล.พ่อแม่เราเลิกกันตอนมัธยมและพ่อเราก็หายไป หลังจากที่พ่อแม่เราเลิกกันแม่เราก็เปลี่ยนว่าเรามากขึ้น ชอบบอกว่าเราเหมือนพ่อเรา เราเป็นคนที่ไม่มีใครอยากได้อยากเลี้ยง