ฉันและเธอ (1)
เรื่องเริ่มที่ตอนเรียนจบปริญญาตรีใหม่ๆ
วันสุดท้ายของการศึกษามันคือการเริ่มต้นชีวิตที่แท้จริง
แม้ว่าตัวฉันจะมีงานทำแล้ว. แต่มันยากนะ
เป็นเรื่องหนักหนานะ กับการที่วัยรุ่นอายุ 20กว่าๆ ที่ต้องรับผิดชอบสิ่งสำคัญมากๆของทุกๆคน
บอกตรงๆว่าตอนทำงานใหม่ก็มั่นใจมากระดับหนึ่ง แต่เชื่อฉันเถอะมันก็มีความกลัวในความไม่รู้ของตัวเองอยู่ลึกๆ
มานั่งนึกย้อนไปถึงตอนนั้น ก็ตกใจตัวเองที่สามารถผ่านมันมาได้โดยปลอดภัย. 55
สิ่งหนึ่งที่มีค่ามากๆและฉันตระหนักได้เมื่อใกล้จะพลาดจาก. ก็คือมิตรภาพ
หลังจากที่แยกกับทุกคนกลับมาทำงานที่บ้านตัวเองแล้วมันเหงานะ
…”คิดถึงพวกแกมาก”…
ชีวิตเดิมๆคือกลับมาที่หอตอนเย็นมันก็จะต้องเจอใครสักคนอยู่ที่หอนั่นแหละ
เดินไปเดินมา ทำอะไรสักอย่าง …ทักทายกัน 2-3 คำ ไม่ได้คุยกันจริงจังเท่าไรนัก. แต่แปลก…ฉันรู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน
เพื่อนพวกนี้คุยได้ทุกอย่าง บ่นได้เกือบทุกเรื่อง. ช่วยเหลือ[เกือบทุกเรื่อง]ถ้าช่วยได้ มีพวกนี้อยู่มั่นใจได้เลยว่า. เราอุ่นใจจัง
พอเรียนจบ แยกกัน. โอ้โห ทีนี้ล่ะ เพิ่งเข้าใจว่า. ความเป็นเพื่อนของพวกเรามีค่าขนาดไหน
ตอนอยู่ด้วยกัน เถียงกัน นินทากันทุกวัน 555
นี่พอไปเจอคนอื่นจากโลกภายนอกนะ พวกเราถือว่าโลกสวยไปเลย
จำได้ว่าตอนแรกเหงามาก อยู่คนเดียวตลอด คือเพื่อนที่รู้จักกันที่ทำงานอยู่ใกล้บ้าน.
นางก็กลับบ้านตลอด อีกนางหนึ่งก็รับโอทีรัวๆ
ฉันก็ไม่รู้จักใครอื่นอีก เหงาไปเลย.
ไปไหนมาไหนคนเดียว. ทำอะไรคนเดียวอยู่พักใหญ่ๆเลยล่ะ. กว่าจะมีเพื่อนใหม่ก็เหงาอยู่นาน
เล่ามานาน แค่อยากจะบอกว่า. มิตรภาพใกล้ตัวมีค่ามาก เหลียวมองมันตอนยังอยู่กับมัน. มีความสุขและให้ค่ากับมันเสีย. ดีกว่าการมานั่งระลึกถึงในภายหลังเพียงคนเดียว
โชคดีที่ตอนนี้เทคโนโลยีการสื่อสารพัฒนามาก การจะคุยหรือสื่อสารไม่ยากเท่าสมัยก่อนแล้ว. ความเป็นเพื่อนของเราไม่เคยเก่าเลย
จบตอน
ฉันและเธอ ตอน1
เรื่องเริ่มที่ตอนเรียนจบปริญญาตรีใหม่ๆ
วันสุดท้ายของการศึกษามันคือการเริ่มต้นชีวิตที่แท้จริง
แม้ว่าตัวฉันจะมีงานทำแล้ว. แต่มันยากนะ
เป็นเรื่องหนักหนานะ กับการที่วัยรุ่นอายุ 20กว่าๆ ที่ต้องรับผิดชอบสิ่งสำคัญมากๆของทุกๆคน
บอกตรงๆว่าตอนทำงานใหม่ก็มั่นใจมากระดับหนึ่ง แต่เชื่อฉันเถอะมันก็มีความกลัวในความไม่รู้ของตัวเองอยู่ลึกๆ
มานั่งนึกย้อนไปถึงตอนนั้น ก็ตกใจตัวเองที่สามารถผ่านมันมาได้โดยปลอดภัย. 55
สิ่งหนึ่งที่มีค่ามากๆและฉันตระหนักได้เมื่อใกล้จะพลาดจาก. ก็คือมิตรภาพ
หลังจากที่แยกกับทุกคนกลับมาทำงานที่บ้านตัวเองแล้วมันเหงานะ
…”คิดถึงพวกแกมาก”…
ชีวิตเดิมๆคือกลับมาที่หอตอนเย็นมันก็จะต้องเจอใครสักคนอยู่ที่หอนั่นแหละ
เดินไปเดินมา ทำอะไรสักอย่าง …ทักทายกัน 2-3 คำ ไม่ได้คุยกันจริงจังเท่าไรนัก. แต่แปลก…ฉันรู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน
เพื่อนพวกนี้คุยได้ทุกอย่าง บ่นได้เกือบทุกเรื่อง. ช่วยเหลือ[เกือบทุกเรื่อง]ถ้าช่วยได้ มีพวกนี้อยู่มั่นใจได้เลยว่า. เราอุ่นใจจัง
พอเรียนจบ แยกกัน. โอ้โห ทีนี้ล่ะ เพิ่งเข้าใจว่า. ความเป็นเพื่อนของพวกเรามีค่าขนาดไหน
ตอนอยู่ด้วยกัน เถียงกัน นินทากันทุกวัน 555
นี่พอไปเจอคนอื่นจากโลกภายนอกนะ พวกเราถือว่าโลกสวยไปเลย
จำได้ว่าตอนแรกเหงามาก อยู่คนเดียวตลอด คือเพื่อนที่รู้จักกันที่ทำงานอยู่ใกล้บ้าน.
นางก็กลับบ้านตลอด อีกนางหนึ่งก็รับโอทีรัวๆ
ฉันก็ไม่รู้จักใครอื่นอีก เหงาไปเลย.
ไปไหนมาไหนคนเดียว. ทำอะไรคนเดียวอยู่พักใหญ่ๆเลยล่ะ. กว่าจะมีเพื่อนใหม่ก็เหงาอยู่นาน
เล่ามานาน แค่อยากจะบอกว่า. มิตรภาพใกล้ตัวมีค่ามาก เหลียวมองมันตอนยังอยู่กับมัน. มีความสุขและให้ค่ากับมันเสีย. ดีกว่าการมานั่งระลึกถึงในภายหลังเพียงคนเดียว
โชคดีที่ตอนนี้เทคโนโลยีการสื่อสารพัฒนามาก การจะคุยหรือสื่อสารไม่ยากเท่าสมัยก่อนแล้ว. ความเป็นเพื่อนของเราไม่เคยเก่าเลย
จบตอน