สวัสดีค่ะ คือเราแค่อยากหาที่ระบาย
อาจจะยาวไปสักหน่อยแต่ต้องการที่ระบายจริงๆ
คือตอนนี้ตัวเราไม่ไหวแล้วกับการเรียนมากๆ
เพราะเราเลือกสิ่งที่ ที่บ้านบอกว่าจบไปมีงานทำแน่นอน
เพราะมัวแต่คิดว่าอยากให้เขาสบายใจจนลืมคิดไปว่าตัวเองไม่ได้มีหัวทางด้านนี้เลย คือเราชอบจิตวิทยาแต่ที่บ้านมักบอกว่ามันเอาไว้ใช้กับคนบ้า ถ้าจะเรียนจิตวิทยาเรียนหมอเรียนพยาบาลไปเลยดีกว่าไหม ? ซึ่งเราค้านเขาว่ามันไม่ได้เอาไปใช้กับคนบ้าอย่างที่เขาเข้าใจแต่เขาไม่รับฟังเราเลยค่ะ
แล้วตอนนี้เราเรียนธุรกิจที่เขาอยากให้เรียน แต่เราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราพยายามแล้วนะคะแต่ไปไม่รอดค่ะ เรียนไปก็ไม่มีความสุขเลย ในหัวมีแต่คิดว่าเรียนไปให้มันจบๆ ก็ได้ แต่.. ไม่ได้ เพราะเกรดเราเริ่มลดลงทุกเทอมๆ จนตอนนี้เหลือ 2.2 กว่า เราเครียดมาก.. มากจนบางทีคิดว่าทำไมเขาถึงไม่เข้าใจเราเลย เราคุยกับที่บ้านตลอดว่าเราเรียนเป็นยังไงบ้างวันนี้ แต่เขาก็บอกกลับมาว่าให้สู้ ซึ่งเราก็สู้สุดๆ แล้วแต่มันไม่ได้จริงๆ ค่ะ
แล้วเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราคุยกับทางบ้านว่าเราไม่ไหวแล้ว ย้ำว่าไม่ไหวจริงๆ ขอเรียนในสิ่งที่อยากเรียนได้ไหม แต่เขาถามเราว่าทำไมไม่บอกเขาตั้งแต่เทอมแรกที่เริ่มเรียนเพราะตอนนี้ก็จะปีสามแล้ว เราก็บอกเขาไปว่าเราบอกเราคุยทุกอย่างแล้วแต่เขาบอกอย่างเดียวว่าให้สู้ จนตอนนี้เครียดจนไม่อยากไปไหน ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากคุยกับใครเลย ไปเรียนก็ไม่มีความสุข ไปนั่งเรียนด้วยความรู้สึกแบบเรามาทำอะไรที่นี่ เพื่อนรอบตัวเราก็มีแต่คนที่เขาตั้งใจและเขาชอบที่จะเรียนเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง ซึ่งเราอิจฉามาก
เราอยากซิ่ว
ถามว่าเสียดายเวลาที่เรียนมาไหม บอกเลยว่าเสียดาย
เพราะเสียดายเราเลยมานั่งเครียดนอนเครียดอยู่ว่าจะเอายังไงดี เราไม่ไหวแล้วนะ เครียดจนปวดท้องลุกไปไหนไม่ได้เกือบอาทิตย์แต่ที่บ้านบอกว่าเราเอาแต่ใจไม่ยอมไปเรียน จะประท้วงเขาเหรอ คือเราไม่ไหวจริงๆ นะ.. กินอะไรไม่ลงเลยเพราะปวดท้องมาก แต่ที่บ้านกลับบอกว่าสำออย เสียความรู้สึกจริงๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็มีเรื่องใหญ่โตถึงขั้นเขามาหาเพราะเราเรียนไกลบ้าน แต่เขามาหาเพราะจะพาเราไปคุยกับอาจารย์ถามแนวทางการเรียนให้เกรดเราเพิ่ม ตอนเห็นเขาเราดีใจมากว่าเขาเป็นห่วง แต่ประโยคแรกที่เจอเราเขากลับถามว่าไม่อยากเรียนแล้วใช่ไหม ไปลาออกอยู่บ้านทำงานเลยไหม บอกเลยค่ะว่าช็อคพูดไม่ออกเลย
ตอนนั้นเราปวดท้อง ปวดหัว นอนไม่หลับเพราะปวดท้องแต่ก็ต้องมานั่งคุยกับเขา มาพาเขาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาอีก นั่งรอเขาคุยกันอีก ตอนนั้นทรมานมากแต่ก็ต้องอดทนไว้ พอเขาคุยกับอาจารย์เสร็จอาจารย์ก็เรียกเราไปคุยด้วย แล้วเราปวดหัวมากแรงจะเดินยังไม่ค่อยมีนี่ต้องไปพูดไปอะไรกับอาจารย์อีก บอกเลยว่าไม่รู้แล้วก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยอะไรไปบ้าง จนคุยเสร็จนั่งรถกลับมาที่หอที่บ้านก็ถามเรานะคะว่าจะเอายังไง เราก็บอกไปว่ากลับบ้านเลยแล้วกัน เราไม่ไหวแล้ว เขาก็ยังยืนยันว่าเราเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สู้ ไม่อดทน เราทนแล้วเราสู้แล้วแต่ผลมันก็ออกมาอย่างที่เห็น
ท้อมากค่ะ เพราะคุยกับใครระบายกับใครก็มีแต่คนบอกให้สู้นะ อดทนนะ เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราอย่าหนีปัญหา.. แต่อย่างที่บอกค่ะว่าเราไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่วันที่เขามาหาอาจารย์เขาก็คอยโทรหาเราตลอด ปกติก็คุยกันทุกวันก่อนนอนอยู่แล้ว แต่นี่คือโทรมาตลอด บางทีวางไปได้สักยี่สิบนาทีโทรมาอีกแล้ว เดี๋ยวก็โทรมา แล้วโทรมาทีก็คุยแต่เรื่องเดิมๆ ยิ่งอาทิตย์ที่แล้วหลังจากไปหาอาจารย์เสร็จเราน็อคหลับจริงๆ ค่ะ ไม่เคยน็อคหรือชัตดาวน์ตัวเองได้ขนาดนั้น พอตื่นมารีบเช็คโทรศัพท์อย่างแรกเพราะเราไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนแต่เห็นเวลาล่าสุดคือห้าโมงเย็นแล้วมาตื่นตอนสิบโมงเช้า พอเปิดดูคือเครียดหนักเลยเพราะเบอร์ของที่บ้านโทรมา 50 สาย
เราโทรกลับไปเขาก็ว่าเรานะ หาว่าเราไม่อยากคุยเราหนีปัญหา เราเลือกที่จะเงียบเพราะเราทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ฟังเขาต่อว่าจนเขาพอใจสักพักเล่าเรื่องราวชีวิตตัวเองให้ฟังซึ่งอันนี้ไม่อยากจะพูดให้เขาดูแย่เพราะมันเปลี่ยนไปมาตลอด เคยเรียนคอมมาก่อนบ้างเดี๋ยวไปบัญชีบ้าง สักพักมาบริหารบ้าง คืองงว่าเรียนมาเยอะขนาดนี้ใน 4 ปีคืออะไร.. แต่ก็ฟังเขาค่ะ พูดไปก็ไม่ได้อะไร เราเลยไปหาอาจารย์อีกรอบ ไปคุยไปถามเขาเรื่องเรียนเรื่องซิ่ว เขาแนะนำดีนะคะ เราก็ระบายไปเกือบหมดเขาก็บอกว่าให้เราถามใจเรา เลือกสิ่งที่เราชอบเราสนใจเราจะทำได้ดี แล้วมีความสุขไปกับมันซึ่งเราก็ฟังมา แล้วเขาบอกว่ามีปัญหาอะไรมาหามาคุยกับเขาได้ตลอด เราก็ถามเรื่องลาออกเพราะเราคิดจะซิ่วแล้ว แต่พอไปคุยกับที่บ้านดีๆ ดันกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก
ที่บ้านก็โทรหาอาจารย์เลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าเขาไปคุยอะไรยังไง แต่เขามาบอกว่าเราลาออกไม่ได้ อาจารย์บอกมา.. คืออะไรค่ะลาออกไม่ได้ ? เขาก็พูดให้เราสู้ให้เราพยายามหน่อย เราจุกอ่ะ.. จุกจนร้องไห้ไม่ออกเลย เพราะไม่มีใครฟังคำว่าไม่ไหวของเราเลย
ตอนนี้คือโทรหาเราตลอดจนเราแทบไม่ต้องทำอะไรแล้ว
จะนอนพักสมอง ไม่อยากคิดอะไรก็โทรมาคุยอีก
บอกไม่ได้กดดันเราแค่อยากให้เราสู้
เคยแอบคิดว่าตายๆ ไปเลยดีไหมจะได้จบ
เราไม่ไหวแล้วคะ ควรจะเอายังไงต่อดีค่ะ..
ผิดไหมถ้าจะไม่ไหวกับทุกอย่างแล้ว ?
อาจจะยาวไปสักหน่อยแต่ต้องการที่ระบายจริงๆ
คือตอนนี้ตัวเราไม่ไหวแล้วกับการเรียนมากๆ
เพราะเราเลือกสิ่งที่ ที่บ้านบอกว่าจบไปมีงานทำแน่นอน
เพราะมัวแต่คิดว่าอยากให้เขาสบายใจจนลืมคิดไปว่าตัวเองไม่ได้มีหัวทางด้านนี้เลย คือเราชอบจิตวิทยาแต่ที่บ้านมักบอกว่ามันเอาไว้ใช้กับคนบ้า ถ้าจะเรียนจิตวิทยาเรียนหมอเรียนพยาบาลไปเลยดีกว่าไหม ? ซึ่งเราค้านเขาว่ามันไม่ได้เอาไปใช้กับคนบ้าอย่างที่เขาเข้าใจแต่เขาไม่รับฟังเราเลยค่ะ
แล้วตอนนี้เราเรียนธุรกิจที่เขาอยากให้เรียน แต่เราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราพยายามแล้วนะคะแต่ไปไม่รอดค่ะ เรียนไปก็ไม่มีความสุขเลย ในหัวมีแต่คิดว่าเรียนไปให้มันจบๆ ก็ได้ แต่.. ไม่ได้ เพราะเกรดเราเริ่มลดลงทุกเทอมๆ จนตอนนี้เหลือ 2.2 กว่า เราเครียดมาก.. มากจนบางทีคิดว่าทำไมเขาถึงไม่เข้าใจเราเลย เราคุยกับที่บ้านตลอดว่าเราเรียนเป็นยังไงบ้างวันนี้ แต่เขาก็บอกกลับมาว่าให้สู้ ซึ่งเราก็สู้สุดๆ แล้วแต่มันไม่ได้จริงๆ ค่ะ
แล้วเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราคุยกับทางบ้านว่าเราไม่ไหวแล้ว ย้ำว่าไม่ไหวจริงๆ ขอเรียนในสิ่งที่อยากเรียนได้ไหม แต่เขาถามเราว่าทำไมไม่บอกเขาตั้งแต่เทอมแรกที่เริ่มเรียนเพราะตอนนี้ก็จะปีสามแล้ว เราก็บอกเขาไปว่าเราบอกเราคุยทุกอย่างแล้วแต่เขาบอกอย่างเดียวว่าให้สู้ จนตอนนี้เครียดจนไม่อยากไปไหน ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากคุยกับใครเลย ไปเรียนก็ไม่มีความสุข ไปนั่งเรียนด้วยความรู้สึกแบบเรามาทำอะไรที่นี่ เพื่อนรอบตัวเราก็มีแต่คนที่เขาตั้งใจและเขาชอบที่จะเรียนเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง ซึ่งเราอิจฉามาก
เราอยากซิ่ว
ถามว่าเสียดายเวลาที่เรียนมาไหม บอกเลยว่าเสียดาย
เพราะเสียดายเราเลยมานั่งเครียดนอนเครียดอยู่ว่าจะเอายังไงดี เราไม่ไหวแล้วนะ เครียดจนปวดท้องลุกไปไหนไม่ได้เกือบอาทิตย์แต่ที่บ้านบอกว่าเราเอาแต่ใจไม่ยอมไปเรียน จะประท้วงเขาเหรอ คือเราไม่ไหวจริงๆ นะ.. กินอะไรไม่ลงเลยเพราะปวดท้องมาก แต่ที่บ้านกลับบอกว่าสำออย เสียความรู้สึกจริงๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็มีเรื่องใหญ่โตถึงขั้นเขามาหาเพราะเราเรียนไกลบ้าน แต่เขามาหาเพราะจะพาเราไปคุยกับอาจารย์ถามแนวทางการเรียนให้เกรดเราเพิ่ม ตอนเห็นเขาเราดีใจมากว่าเขาเป็นห่วง แต่ประโยคแรกที่เจอเราเขากลับถามว่าไม่อยากเรียนแล้วใช่ไหม ไปลาออกอยู่บ้านทำงานเลยไหม บอกเลยค่ะว่าช็อคพูดไม่ออกเลย
ตอนนั้นเราปวดท้อง ปวดหัว นอนไม่หลับเพราะปวดท้องแต่ก็ต้องมานั่งคุยกับเขา มาพาเขาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาอีก นั่งรอเขาคุยกันอีก ตอนนั้นทรมานมากแต่ก็ต้องอดทนไว้ พอเขาคุยกับอาจารย์เสร็จอาจารย์ก็เรียกเราไปคุยด้วย แล้วเราปวดหัวมากแรงจะเดินยังไม่ค่อยมีนี่ต้องไปพูดไปอะไรกับอาจารย์อีก บอกเลยว่าไม่รู้แล้วก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยอะไรไปบ้าง จนคุยเสร็จนั่งรถกลับมาที่หอที่บ้านก็ถามเรานะคะว่าจะเอายังไง เราก็บอกไปว่ากลับบ้านเลยแล้วกัน เราไม่ไหวแล้ว เขาก็ยังยืนยันว่าเราเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สู้ ไม่อดทน เราทนแล้วเราสู้แล้วแต่ผลมันก็ออกมาอย่างที่เห็น
ท้อมากค่ะ เพราะคุยกับใครระบายกับใครก็มีแต่คนบอกให้สู้นะ อดทนนะ เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราอย่าหนีปัญหา.. แต่อย่างที่บอกค่ะว่าเราไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่วันที่เขามาหาอาจารย์เขาก็คอยโทรหาเราตลอด ปกติก็คุยกันทุกวันก่อนนอนอยู่แล้ว แต่นี่คือโทรมาตลอด บางทีวางไปได้สักยี่สิบนาทีโทรมาอีกแล้ว เดี๋ยวก็โทรมา แล้วโทรมาทีก็คุยแต่เรื่องเดิมๆ ยิ่งอาทิตย์ที่แล้วหลังจากไปหาอาจารย์เสร็จเราน็อคหลับจริงๆ ค่ะ ไม่เคยน็อคหรือชัตดาวน์ตัวเองได้ขนาดนั้น พอตื่นมารีบเช็คโทรศัพท์อย่างแรกเพราะเราไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหนแต่เห็นเวลาล่าสุดคือห้าโมงเย็นแล้วมาตื่นตอนสิบโมงเช้า พอเปิดดูคือเครียดหนักเลยเพราะเบอร์ของที่บ้านโทรมา 50 สาย
เราโทรกลับไปเขาก็ว่าเรานะ หาว่าเราไม่อยากคุยเราหนีปัญหา เราเลือกที่จะเงียบเพราะเราทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ฟังเขาต่อว่าจนเขาพอใจสักพักเล่าเรื่องราวชีวิตตัวเองให้ฟังซึ่งอันนี้ไม่อยากจะพูดให้เขาดูแย่เพราะมันเปลี่ยนไปมาตลอด เคยเรียนคอมมาก่อนบ้างเดี๋ยวไปบัญชีบ้าง สักพักมาบริหารบ้าง คืองงว่าเรียนมาเยอะขนาดนี้ใน 4 ปีคืออะไร.. แต่ก็ฟังเขาค่ะ พูดไปก็ไม่ได้อะไร เราเลยไปหาอาจารย์อีกรอบ ไปคุยไปถามเขาเรื่องเรียนเรื่องซิ่ว เขาแนะนำดีนะคะ เราก็ระบายไปเกือบหมดเขาก็บอกว่าให้เราถามใจเรา เลือกสิ่งที่เราชอบเราสนใจเราจะทำได้ดี แล้วมีความสุขไปกับมันซึ่งเราก็ฟังมา แล้วเขาบอกว่ามีปัญหาอะไรมาหามาคุยกับเขาได้ตลอด เราก็ถามเรื่องลาออกเพราะเราคิดจะซิ่วแล้ว แต่พอไปคุยกับที่บ้านดีๆ ดันกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก
ที่บ้านก็โทรหาอาจารย์เลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าเขาไปคุยอะไรยังไง แต่เขามาบอกว่าเราลาออกไม่ได้ อาจารย์บอกมา.. คืออะไรค่ะลาออกไม่ได้ ? เขาก็พูดให้เราสู้ให้เราพยายามหน่อย เราจุกอ่ะ.. จุกจนร้องไห้ไม่ออกเลย เพราะไม่มีใครฟังคำว่าไม่ไหวของเราเลย
ตอนนี้คือโทรหาเราตลอดจนเราแทบไม่ต้องทำอะไรแล้ว
จะนอนพักสมอง ไม่อยากคิดอะไรก็โทรมาคุยอีก
บอกไม่ได้กดดันเราแค่อยากให้เราสู้
เคยแอบคิดว่าตายๆ ไปเลยดีไหมจะได้จบ
เราไม่ไหวแล้วคะ ควรจะเอายังไงต่อดีค่ะ..