----------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่องของผมคือผมเป็นเด็กม.ต้นที่กำลังเข้าม.ปลายคนนึงแล้วผมมีเรื่องที่ผมไม่รู้ทำไงดีทั้งที่โรงเรียนและบ้านครับ
เรื่องที่โรงเรียนผมมัคจะถูกเพื่อนแกล้งอยู่เสมอจนทำให้ผมนั้นรู้สึกไม่ดีเลยตลอกระยะเวลาม.1-ม.3
ส่วนใหญ่ผมก็จะถูกแกล้งผมไม่เข้าใจเลยว่าแกล้งไปเพื่ออะไรเพียงแค่ผมอาจมีบางอย่างไม่เหมือนคนอื่น
ผมก็มัคจะโดนล้อแม้กะทั่งชื่อพ่อชื่อแม่ครับจนผมมัคจะร้องไห้ออกมาสะทุกครั้งเลยมันเป็นการแกล้งที่ทำร้ายจิตใจ
แทนที่เป็นการแกล้งแบบเพื่อนพวกที่แกล้งผมแกล้งเพื่อความสนุกทั้งที่ผมไม่มีทางสู้และร้องไห้
มันยังไม่เห็นดีผมเลยเป็นหยั่งงี้ทุกครั้งแล้วส่วนใหญ๋พวกที่แกล้งผมจะโดนอาจารค์สั่งสอนแม้สั่งสอนแค่ไหนมันก็ไม่เลิกสักที
ผมทนมาตั้งแต่ม.1-ม.3แล้วครับ
ส่วนเรื่องที่บ้านผมมัคจะถูกแม่คาดหวังจนเกินเกี่ยวกับเรื่องการเรียน
จนทำให้ผมรู้สึกอึดอัดมากและเวลาผมทำอะไรผิดพลาดแม่มัคจะต่อว่าดุด่าผมอยู่เสมอ
บางเรื่องที่แม่ผมดุด่าบางครั้งก็ถูกบางครั้งก็ผิดแม่หาว่าผมไม่ตั้งใจเรียนติดเกมไม่มีความรับผิดชอบทั้งที่ตอนผมอยู่โรงเรียนนั้น
ผมเป็นคนมีความรับผิดชอบตั้งใจเรียนเหมือนเด็กทั่วทั่วไปแต่ส่วนใหญ่ผมมัคจะมีเรื่องมากมายเช่นโดนแกล้งเป็นต้น
ทำให้ผมไม่มีสมาธิทั้งที่อาจารเคยเล่าพฤติกรรมตอนอยู่โรงเรียนให้ฟังและเขียนลงในสมุดพก
แต่แม่ผมนั้นก็เขียนแสดงความคิดเห็นว่าผมนั้นไม่มีความรับผิดชอบอยู่บ้านก็เอาแต่อยู่เฉยเฉยไม่ทำอะไเลย
ทั้งทั้งที่ในใจผมไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วแม่ผมมัคจะต่อว่าเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่เสมอบางครั้งมีเรื่องอะไรก็ชอบใช้เหตุผลอ้างตลอดเวลา
ทั้งทั้งที่บางครั้งตัวเองก็ผิดผมก็เลยคิดว่าจะเถียงแม่สักครั้งแต่ยายผมบอกว่าแม่ผมเป็นงี้แต่ไหนแต่ไรแล้ว
แม่ผมตอนเด็กเด็กก็พอพอกันเวลามีเรื่องไรเล็กน้อยก็พาน
เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งผมทำงานเกี่ยวกับต้นไม้ส่งอาจารแล้วทีนี้ผมไปถามแม่แล้วแม่ก็พานไล่ผมไปให้ยายช่วย
แล้วพอยายพาผมไปหาอุปกรแม่ผมก็ทำไมไม่ไปหาเองงานตัวเองก็ไปหาคนเดียวสิทั้งที่ผมบางอย่างผมก็ทำไม่ได้
เขาก็พานแล้วยายก็บอกผมว่าแม่เองอะไม่ช่วยลูกแล้วชอบพานไม่ว่าเป็นเรื่องอะไรบางครั้งแม่ก็ชอบนินทายาย
แล้วเมื่อก่อนแม่ผมนั้นเป็นหนักพอพอกับตอนนีเลยเมื่อก่อนแม่ผมชอบเวลามีเรื่องอะไรแล้วเก็บกด
แล้วตอนเด็กเด็กผมทำไอะไรผิดพลาดมักจะได้รับการอภัยใช้ไหมครับแต่แม่ผมนั้นชอบหยิบไม้แขวนเสื้อตีผมทุกครั้งเลย
แล้วผมก็คิดในใจว่าถ้าพ่ออยู่ด้วยคงช่วยไรได้บ้างเพราะเมื่อก่อนพ่อแม่ผมมีเรื่องกันจนต้องแยกทางกัน
แล้วผมก็ได้มาอยู่กับแม่ในปัจจุบันนั้นผมก็แอบแม่ติดต่อกับฝั่งพ่ออยู่เสมอแต่ปัจจุบันนี้มีเรื่องหลายจนทำให้ผมไม่มีเวลาเลย
แล้วแม่ผมนั้นชอบเอาเรื่องเกี่ยวกับการเรียนมาอ้างอยู่เสมอแต่เรื่องดีดีไม่เคยเอามาพูดเลยชอบเอาเรื่องที่ผมทำผิดมาว่าผมทุกครั้ง
แล้วว่าผมว่าไม่มีความรับผิดชอบไม่ตั้งใจวันวันเล่นแต่เกมทั้งทั้งผมอยู่โรงเรียนผมตั้งใจและมีความรับผิดชอบ
ผมเลยถ้ามีโอกาศจะเถียงแม่ว่าก็แม่ไม่ได้ไปเรียนกับผมที่โรงเรียนนิแล้วแม่รู้พฤติกรรมผมได้ไง
ยายผมก็เคยบอกไว้ว่าปล่อยไปเถอะถ้าไปเถียงแม่เดี๋ยวบาปกรรมเข้าตัวเพราะแม่เป็นคนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เกิด
บางเรื่องที่แม่ว่าผมเป็นเรื่องจริงผมก็ยอมรับแต่บางเรื่องที่ผมมีเหตุผลผมก็เถียไม่ได้จนต้องทนแม่ต่อว่าทุกครั้ง
เช่น ผมเป็นคนติดเกมอันนี้เรื่องจริงผมยอมรับแต่ที่ทำมาทั้งชีวิตผมก็เกินไปผมประสบปัญหาที่โรงเรียนบ่อยครั้ง
แล้วยังต้องมาเจอปัญหาที่บ้านอีกผมไม่รู้ทำไงแม่ชอบหาว่าผมติดเกมแต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ทำอะไรเลย
บางครั้งเวลาอาจารสั่งงานมาบางครั้งผมก็กลับมาบ้านแล้วคุยผ่านเฟสถามข้อมูลกับเพื่อนเวลามีการบ้าน
ผมก็ทำเวลามีเรื่องไรผมก็ปรึกศาเพื่อนว่ามีข่าวไรเกี่ยวเราไหมแต่แม่นั้นไม่เคยเห็นหัวผมเลย
ส่วนใหญ่แม่ก็ทำงานก็จริงแต่ยายบอกว่าไปทำอะไรส่วนใหญ่ไม่เคยได้เงินเลย
มีอะไรเกี่ยวกับงานหลายอย่างว่าต้องไปเสียค่าอะไรต่างต่างส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ไรกลับมาเลย
แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายยายผมก็เป็นคนจ่ายหรือแม้กระทั่งค่าเทอมผมหรือค่ารถค่าอะไรก็ตาม
แต่แม่ผมส่วนน้อยมัคจะออกและบางทีก็ติดหนี้สินเยอะแยะแต่บางครั้งก็เอาแต่เที่ยวไม่ทำไรเลย
ซึ้งผมไม่รู้จะทำยังไงผมเลยยอมทนมาเลื่อยและคิดวาจะมีเรื่องดีดีเกิดขึ้นในชีวิตบ้าง
ผมไม่รู้ทำไงดีไครก็ได้ช่วยแนะนำผมหน่อยครับ
ผมมีปัญหาชีวิตครับช่วยผมหน่อย
เรื่องของผมคือผมเป็นเด็กม.ต้นที่กำลังเข้าม.ปลายคนนึงแล้วผมมีเรื่องที่ผมไม่รู้ทำไงดีทั้งที่โรงเรียนและบ้านครับ
เรื่องที่โรงเรียนผมมัคจะถูกเพื่อนแกล้งอยู่เสมอจนทำให้ผมนั้นรู้สึกไม่ดีเลยตลอกระยะเวลาม.1-ม.3
ส่วนใหญ่ผมก็จะถูกแกล้งผมไม่เข้าใจเลยว่าแกล้งไปเพื่ออะไรเพียงแค่ผมอาจมีบางอย่างไม่เหมือนคนอื่น
ผมก็มัคจะโดนล้อแม้กะทั่งชื่อพ่อชื่อแม่ครับจนผมมัคจะร้องไห้ออกมาสะทุกครั้งเลยมันเป็นการแกล้งที่ทำร้ายจิตใจ
แทนที่เป็นการแกล้งแบบเพื่อนพวกที่แกล้งผมแกล้งเพื่อความสนุกทั้งที่ผมไม่มีทางสู้และร้องไห้
มันยังไม่เห็นดีผมเลยเป็นหยั่งงี้ทุกครั้งแล้วส่วนใหญ๋พวกที่แกล้งผมจะโดนอาจารค์สั่งสอนแม้สั่งสอนแค่ไหนมันก็ไม่เลิกสักที
ผมทนมาตั้งแต่ม.1-ม.3แล้วครับ
ส่วนเรื่องที่บ้านผมมัคจะถูกแม่คาดหวังจนเกินเกี่ยวกับเรื่องการเรียน
จนทำให้ผมรู้สึกอึดอัดมากและเวลาผมทำอะไรผิดพลาดแม่มัคจะต่อว่าดุด่าผมอยู่เสมอ
บางเรื่องที่แม่ผมดุด่าบางครั้งก็ถูกบางครั้งก็ผิดแม่หาว่าผมไม่ตั้งใจเรียนติดเกมไม่มีความรับผิดชอบทั้งที่ตอนผมอยู่โรงเรียนนั้น
ผมเป็นคนมีความรับผิดชอบตั้งใจเรียนเหมือนเด็กทั่วทั่วไปแต่ส่วนใหญ่ผมมัคจะมีเรื่องมากมายเช่นโดนแกล้งเป็นต้น
ทำให้ผมไม่มีสมาธิทั้งที่อาจารเคยเล่าพฤติกรรมตอนอยู่โรงเรียนให้ฟังและเขียนลงในสมุดพก
แต่แม่ผมนั้นก็เขียนแสดงความคิดเห็นว่าผมนั้นไม่มีความรับผิดชอบอยู่บ้านก็เอาแต่อยู่เฉยเฉยไม่ทำอะไเลย
ทั้งทั้งที่ในใจผมไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วแม่ผมมัคจะต่อว่าเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่เสมอบางครั้งมีเรื่องอะไรก็ชอบใช้เหตุผลอ้างตลอดเวลา
ทั้งทั้งที่บางครั้งตัวเองก็ผิดผมก็เลยคิดว่าจะเถียงแม่สักครั้งแต่ยายผมบอกว่าแม่ผมเป็นงี้แต่ไหนแต่ไรแล้ว
แม่ผมตอนเด็กเด็กก็พอพอกันเวลามีเรื่องไรเล็กน้อยก็พาน
เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งผมทำงานเกี่ยวกับต้นไม้ส่งอาจารแล้วทีนี้ผมไปถามแม่แล้วแม่ก็พานไล่ผมไปให้ยายช่วย
แล้วพอยายพาผมไปหาอุปกรแม่ผมก็ทำไมไม่ไปหาเองงานตัวเองก็ไปหาคนเดียวสิทั้งที่ผมบางอย่างผมก็ทำไม่ได้
เขาก็พานแล้วยายก็บอกผมว่าแม่เองอะไม่ช่วยลูกแล้วชอบพานไม่ว่าเป็นเรื่องอะไรบางครั้งแม่ก็ชอบนินทายาย
แล้วเมื่อก่อนแม่ผมนั้นเป็นหนักพอพอกับตอนนีเลยเมื่อก่อนแม่ผมชอบเวลามีเรื่องอะไรแล้วเก็บกด
แล้วตอนเด็กเด็กผมทำไอะไรผิดพลาดมักจะได้รับการอภัยใช้ไหมครับแต่แม่ผมนั้นชอบหยิบไม้แขวนเสื้อตีผมทุกครั้งเลย
แล้วผมก็คิดในใจว่าถ้าพ่ออยู่ด้วยคงช่วยไรได้บ้างเพราะเมื่อก่อนพ่อแม่ผมมีเรื่องกันจนต้องแยกทางกัน
แล้วผมก็ได้มาอยู่กับแม่ในปัจจุบันนั้นผมก็แอบแม่ติดต่อกับฝั่งพ่ออยู่เสมอแต่ปัจจุบันนี้มีเรื่องหลายจนทำให้ผมไม่มีเวลาเลย
แล้วแม่ผมนั้นชอบเอาเรื่องเกี่ยวกับการเรียนมาอ้างอยู่เสมอแต่เรื่องดีดีไม่เคยเอามาพูดเลยชอบเอาเรื่องที่ผมทำผิดมาว่าผมทุกครั้ง
แล้วว่าผมว่าไม่มีความรับผิดชอบไม่ตั้งใจวันวันเล่นแต่เกมทั้งทั้งผมอยู่โรงเรียนผมตั้งใจและมีความรับผิดชอบ
ผมเลยถ้ามีโอกาศจะเถียงแม่ว่าก็แม่ไม่ได้ไปเรียนกับผมที่โรงเรียนนิแล้วแม่รู้พฤติกรรมผมได้ไง
ยายผมก็เคยบอกไว้ว่าปล่อยไปเถอะถ้าไปเถียงแม่เดี๋ยวบาปกรรมเข้าตัวเพราะแม่เป็นคนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เกิด
บางเรื่องที่แม่ว่าผมเป็นเรื่องจริงผมก็ยอมรับแต่บางเรื่องที่ผมมีเหตุผลผมก็เถียไม่ได้จนต้องทนแม่ต่อว่าทุกครั้ง
เช่น ผมเป็นคนติดเกมอันนี้เรื่องจริงผมยอมรับแต่ที่ทำมาทั้งชีวิตผมก็เกินไปผมประสบปัญหาที่โรงเรียนบ่อยครั้ง
แล้วยังต้องมาเจอปัญหาที่บ้านอีกผมไม่รู้ทำไงแม่ชอบหาว่าผมติดเกมแต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ทำอะไรเลย
บางครั้งเวลาอาจารสั่งงานมาบางครั้งผมก็กลับมาบ้านแล้วคุยผ่านเฟสถามข้อมูลกับเพื่อนเวลามีการบ้าน
ผมก็ทำเวลามีเรื่องไรผมก็ปรึกศาเพื่อนว่ามีข่าวไรเกี่ยวเราไหมแต่แม่นั้นไม่เคยเห็นหัวผมเลย
ส่วนใหญ่แม่ก็ทำงานก็จริงแต่ยายบอกว่าไปทำอะไรส่วนใหญ่ไม่เคยได้เงินเลย
มีอะไรเกี่ยวกับงานหลายอย่างว่าต้องไปเสียค่าอะไรต่างต่างส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ไรกลับมาเลย
แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายยายผมก็เป็นคนจ่ายหรือแม้กระทั่งค่าเทอมผมหรือค่ารถค่าอะไรก็ตาม
แต่แม่ผมส่วนน้อยมัคจะออกและบางทีก็ติดหนี้สินเยอะแยะแต่บางครั้งก็เอาแต่เที่ยวไม่ทำไรเลย
ซึ้งผมไม่รู้จะทำยังไงผมเลยยอมทนมาเลื่อยและคิดวาจะมีเรื่องดีดีเกิดขึ้นในชีวิตบ้าง
ผมไม่รู้ทำไงดีไครก็ได้ช่วยแนะนำผมหน่อยครับ