ก่อนหน้านี้ ผมกลับบ้านที่ใต้ (ตรัง) เพราะผมคิดถึงพ่อแม่ครอบครัว ปกติผมเรียนอยู่แต่ มอ.ปิดเลยถือโอกาศกลับบ้านสัก 3-4 วันยังดี จากกทม.ไป รถไฟครับ ...แต่ตอนกลับ กลับทัวร์ ระบุชัดๆ ไปเลยว่า "บริษัท ศรีสุเทพ " (กทม.-ตรัง -สตูล vip.32)
.
.
เริ่มแรก เกิดขึ้นประมาณ เวลา 05:30 น.
-รถทัวร์ ได้ส่งผู้โดยสารลงสถานี หมอชิด ......... (*******)
-ส่วนผม ลงสถานีขนส่งสายใต้ ตลิ่งชัน เมื่อลงมาถึง แอ๊กก กระเป๋าหาย
ผม:พี่ครับไม่เห็นกระเป๋าครับ
พนักงาน: น้องไปถามพี่คนขับดิ (ก็หากันสรุปไม่เห็น) เขาก็เอาเบอผมไป ผมก็เมมเบอเขาไว้ เขาว่าถ้าเจอจะติดต่อมา
เขาก็รีบขับไป ผมก็ไม่รู้ว่าเขาขับไป หมอชิต หรือบริษัทที่อยู่ด้านหน้าสายใต้ แต่ผมมั่นใจว่าไม่ไปหมอชิตแน่ๆ เพราะเห็นแว๊ปรถทัวร์จอดหน้าบริษัทตอนผมนั่งแท็กซี่กลับหอ ในใจคอตอนนั้นผมก็ไม่ดี แต่โชคดีที่ มีกระเป๋าสตังค์ติดตัว ที่หายคือกระเป๋าผ้ากับสิ่งมีค่าคือโน๊ตบุ๊ค 10,000+ ข้อมูลก็เกี่ยวกับการเรียนกุญแจห้องและกุญแจรถ แค่นี้เองแต่ผมเสียดายกุญแจกับโน๊ตบุ๊คมาก (พยายามหาวิธีตามหา รุ่น Lenovo แทปแลต MIIX320 64g. ถอดหน้าจอได้)
.
.
.
เมื่อถึงหอ ผมไม่ยอมไป มอ. เพราะผมยังคงคาดหวังว่าจะได้คืนผมก็ได้คุยกับพนักงานรถทัวร์
ผม:พี่ครับเป็นไงบ้างครับเจอมั้ย???
พนักงานที่ยกเป๋า: พี่พยายามติดต่อให้อยู่นะรอไปก่อน
ผม:แล้วพี่จำได้ไหมครับตอนยกกระเป๋า ให้ใครไปบ้าง???
พนักงานยกเป๋า: อ่อ ตอนนั้นพี่ไม่ได้ยก พี่ให้ผู้โดยสารลงไปหยิบกันเอง ถ้าไม่ได้คืนนะน้อง
บริษัทจะรับผิดชอบให้ 500 บาท
ผม: เงิบบบ เอาแล้วไง...(ในใจคิด 500 กับเงิน10,000เพื่อแลกกับความสับเพล่าของพนักงานเนี่ยนะ อยากฟ้องร้องมากเลยแต่คงทำไม่ได้เพราะเขาเห็นเรามันเด็ก) ก็พยายามรอต่อไป
.
.
สุดท้าย บริษัทก็ไม่รับสาย ต่างที่ต่างเกี่ยงกันปฏิเสธ บอกว่าให้รอ รอ รอ ช่วง เที่ยงบ้าง บ่ายบ้างจน ไม่เห็นวี่แวว ไม่ไหวแล้วแจ้งความเลยเว้ยย
ขี่มอไซต์ จากคลองโยง ไป สน.บางซื่อ ...
ตำรวจ: สอบสวน บันทึกรายวัน แล้วให้นำใบนี้ไปขอดูกล้องวงจรที่สถานีขนส่ง เสร็จ
ผม : (คิดในใจ เหมือนมาหาหมอแล้วโดนสอบสวนว่าเป็นอะไรมา ส่วนสูงหนักเท่าไร อันนี้ก็ไม่ต่างกันแค่เป็นกระเป๋าที่หายไป)
....คุ้มไหมนี่ขี่จากคลองโยง ศาลายา มาบางซื่อด้วยมอไซต์เอาว่ะ สถานีต่อไปลุ้นต้องดูกล้องวงจรให้ได้.....
.
.
เมื่อถึงสถานีหมอชิต...จอดรถ หา หา หา ชานชาลาที่รถจอด คือ บริเวณ ชานชาลาที่ 22 ก็ดูมีกล้องไหม
ผมก็เดินดู เงยหน้าดูเกือบทุกทางที่ผมผ่าน มีเกือบทุกเสา ความหวังเริ่มมีล่ะอย่างน้อยก็ได้ตัวคนร้าย ได้เห็นหน้ามันก็ยังดี
เดินไป ประชาสัมพันธ์บ้าง ถามพี่คนนู้นคนนี่ เพราะก่อนมาก็โทรมาแล้วแต่ไม่ชัดเจนเลยมาเองซะเลย ...
ก็มา...จนถึงลุงที่ใส่ชุด ทหาร เราก็ถามว่าห้องควบคุมห้องวงจรปิดอยู่ไหนคะ มาขอดูหน่อยเขาก็พาไป
.
.
.***//// จนสุดท้าย ก็ไม่ได้ดู แย่มาก ไม่ได้ดูเพราะอะไรนะหรอครับ
ผม:พี่ครับขอดูกล้องหน่อย เมื่อคืนผมทำกระเป๋าหาย...เวลาเล่าๆๆไปจนหมด
เจ้าหน้าที่ : (ลักษณะเจ้าหน้าที่ใส่ชุดขาวคล้ายกระเป๋ารถเมล์515 ดัดฟัน ผช.ตัวดำๆผิวเข้ม) ตอบมาแบบไม่เต็มใจ ดูก็ไม่เห็นหรอก ! ไปติดต่อรถทัวร์สิ่ ให้รถทัวร์รับผิดชอบสิ่ ดูไปทำไม นั่งของอะไรก็ไปติดต่ออันนั้นสิ่
ผม: เอิ่มครับ ...งือออ(เพื่อนสะกิดมาแล้วนะเว้ย จุดประสงค์คือดูกล้องไม่ใช่หรอ ต้องอย่ามาเสียเปล่าดิ่)
พี่ครับให้ผมดูกล้องสักหน่อยนะครับ
เจ้าหน้าที่ : มางั้นมาดูมาา !! พูดแบบไม่เต็มใจ
...เข้าไปถึงสิ่งที่เห็น จอดับประมาณ 6 จอ มี 1 ทีวีจองใหญ่ๆ 4 ช่อง เห็นแค่ภายใน บริ้วณที่ผู้โดยสารจองตั๋ว กับลูกเจ้าหน้าที่ 2 คนที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่ในห้องนั้นอย่างเมามันส์ !!! ...
เจ้าหน้าที่ : เห็นไหม มีแค่นี้ที่เหลือ ตายไปหมดล่ะ!!! ตอบแบบขี้เกียจไม่อยากให้เข้ามามั่วในห้องนั้น ไม่เต็มใจ พูดหยาบมากเหมือนเห็นเราเด็กกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้ เขาตอบว่า แถวชานชาลาง่าไม่มี (เราคิดในใจ แล้วที่เห็นกับตาเป็นร้อยๆตัวล่ะ ใช้ไม่ได้สักตัวเลยหรอ ) ก็เลยหมดหวัง
ผิดหวังมาก กลับมาบริษัทศรีสุเทพอีกครั้งเขาว่าจะติดต่อไปยังผู้โดยสารทุกคาดูอีกที ก็จะรอดูอีก แต่ตอนนี้เหนื่อยใจมากถือว่าฟาดเคราะห์มันเป็นดวงซวยผมจริงๆในวันนี้ แม้มูลค่าอาจจะไม่มากแต่มันก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับผมและผมก็ไม่ได้รวยอะไรมากมายแค่นักศึกษาที่ตามหาความฝันในเมืองกรุงแค่นั้นเอง แต่อย่างไรมันก็หายไปแล้วคงต้องเก็บตังค์อีกนาน ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นและขอบคุณครับที่อ่านจบ...
ขอให้คนประเภทมิจฉาชีพ พวกนี้รีบหมดโลกไปเสียทีเถอะ รกโลก
"ฝากไว้ก่อนจบสิ่งที่ผมคิดได้ในเหตุการณ์นี้
!!สังคมคนรวยดูถูกคนจน เรื่องจริง!!!
!!คนจน ไม่มีสิทธิ์ ทำอะไรก็ผิด เรื่องจริง!!!
!!เด็ก 19 ปี ก็มีหัวใจ เข้าไปเห็นลูกเจ้าพนักงานเล่นเกมส์อย่างมีความสุข
ใน ขณะที่ผมกำลังมีความทุกข์ ตอนนั้นผมอยากย้อนไปตอนที่ผมไม่รู้จักคำว่าโตนั่งเล่นอยู่ที่บ้านมีพ่อแม่ปกป้องตลอดเวลา
แต่ผมเข้ามาในเมืองกรุงผมต้องต่อสู้ สายตาทุกคนมีมองผมเหมือนตัวปัญหา และพาตัวเองให้รอดจากภัยต่างๆที่เผชิญ
!! คนมีอำนาจ ทำอะไรก็ถูก เรื่องจริง !!
!!น้ำใจคนไทย หายไปทันทีตอนที่อีกคนกำลังต้องการ !!
!! ตอนที่เจอเรื่องเดือนร้อน ผมโทรไป ต่างก็ต่างเกี่ยงกันโทษฝ่ายนู้นฝ่ายนี้ให้รับผิดชอบ
ตอนนี้ผมต้องรับผิดชอบตัวเองแล้วล่ะ รับผิดชอบที่ไม่น่าเหนื่อยหรือเสียเวลากับคนพวกนี้ในเวลา 1 วันแล้วไม่ได้อะไรกลับมาเลย
ได้กลับมาแค่ความหวังของคำว่ารอ กับน้ำใจแล้งๆ ที่เขาให้กัน !!
เหตุการณ์วันซวยของผมวันนี้วันที่ 27/3/61ยังจะจากบ้านมาไกลและไม่เคยคิดว่าเด็กบ้านนอกที่ตามหาความฝันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
.
.
เริ่มแรก เกิดขึ้นประมาณ เวลา 05:30 น.
-รถทัวร์ ได้ส่งผู้โดยสารลงสถานี หมอชิด ......... (*******)
-ส่วนผม ลงสถานีขนส่งสายใต้ ตลิ่งชัน เมื่อลงมาถึง แอ๊กก กระเป๋าหาย
ผม:พี่ครับไม่เห็นกระเป๋าครับ
พนักงาน: น้องไปถามพี่คนขับดิ (ก็หากันสรุปไม่เห็น) เขาก็เอาเบอผมไป ผมก็เมมเบอเขาไว้ เขาว่าถ้าเจอจะติดต่อมา
เขาก็รีบขับไป ผมก็ไม่รู้ว่าเขาขับไป หมอชิต หรือบริษัทที่อยู่ด้านหน้าสายใต้ แต่ผมมั่นใจว่าไม่ไปหมอชิตแน่ๆ เพราะเห็นแว๊ปรถทัวร์จอดหน้าบริษัทตอนผมนั่งแท็กซี่กลับหอ ในใจคอตอนนั้นผมก็ไม่ดี แต่โชคดีที่ มีกระเป๋าสตังค์ติดตัว ที่หายคือกระเป๋าผ้ากับสิ่งมีค่าคือโน๊ตบุ๊ค 10,000+ ข้อมูลก็เกี่ยวกับการเรียนกุญแจห้องและกุญแจรถ แค่นี้เองแต่ผมเสียดายกุญแจกับโน๊ตบุ๊คมาก (พยายามหาวิธีตามหา รุ่น Lenovo แทปแลต MIIX320 64g. ถอดหน้าจอได้)
.
.
.
เมื่อถึงหอ ผมไม่ยอมไป มอ. เพราะผมยังคงคาดหวังว่าจะได้คืนผมก็ได้คุยกับพนักงานรถทัวร์
ผม:พี่ครับเป็นไงบ้างครับเจอมั้ย???
พนักงานที่ยกเป๋า: พี่พยายามติดต่อให้อยู่นะรอไปก่อน
ผม:แล้วพี่จำได้ไหมครับตอนยกกระเป๋า ให้ใครไปบ้าง???
พนักงานยกเป๋า: อ่อ ตอนนั้นพี่ไม่ได้ยก พี่ให้ผู้โดยสารลงไปหยิบกันเอง ถ้าไม่ได้คืนนะน้อง
บริษัทจะรับผิดชอบให้ 500 บาท
ผม: เงิบบบ เอาแล้วไง...(ในใจคิด 500 กับเงิน10,000เพื่อแลกกับความสับเพล่าของพนักงานเนี่ยนะ อยากฟ้องร้องมากเลยแต่คงทำไม่ได้เพราะเขาเห็นเรามันเด็ก) ก็พยายามรอต่อไป
.
.
สุดท้าย บริษัทก็ไม่รับสาย ต่างที่ต่างเกี่ยงกันปฏิเสธ บอกว่าให้รอ รอ รอ ช่วง เที่ยงบ้าง บ่ายบ้างจน ไม่เห็นวี่แวว ไม่ไหวแล้วแจ้งความเลยเว้ยย
ขี่มอไซต์ จากคลองโยง ไป สน.บางซื่อ ...
ตำรวจ: สอบสวน บันทึกรายวัน แล้วให้นำใบนี้ไปขอดูกล้องวงจรที่สถานีขนส่ง เสร็จ
ผม : (คิดในใจ เหมือนมาหาหมอแล้วโดนสอบสวนว่าเป็นอะไรมา ส่วนสูงหนักเท่าไร อันนี้ก็ไม่ต่างกันแค่เป็นกระเป๋าที่หายไป)
....คุ้มไหมนี่ขี่จากคลองโยง ศาลายา มาบางซื่อด้วยมอไซต์เอาว่ะ สถานีต่อไปลุ้นต้องดูกล้องวงจรให้ได้.....
.
.
เมื่อถึงสถานีหมอชิต...จอดรถ หา หา หา ชานชาลาที่รถจอด คือ บริเวณ ชานชาลาที่ 22 ก็ดูมีกล้องไหม
ผมก็เดินดู เงยหน้าดูเกือบทุกทางที่ผมผ่าน มีเกือบทุกเสา ความหวังเริ่มมีล่ะอย่างน้อยก็ได้ตัวคนร้าย ได้เห็นหน้ามันก็ยังดี
เดินไป ประชาสัมพันธ์บ้าง ถามพี่คนนู้นคนนี่ เพราะก่อนมาก็โทรมาแล้วแต่ไม่ชัดเจนเลยมาเองซะเลย ...
ก็มา...จนถึงลุงที่ใส่ชุด ทหาร เราก็ถามว่าห้องควบคุมห้องวงจรปิดอยู่ไหนคะ มาขอดูหน่อยเขาก็พาไป
.
.
.***//// จนสุดท้าย ก็ไม่ได้ดู แย่มาก ไม่ได้ดูเพราะอะไรนะหรอครับ
ผม:พี่ครับขอดูกล้องหน่อย เมื่อคืนผมทำกระเป๋าหาย...เวลาเล่าๆๆไปจนหมด
เจ้าหน้าที่ : (ลักษณะเจ้าหน้าที่ใส่ชุดขาวคล้ายกระเป๋ารถเมล์515 ดัดฟัน ผช.ตัวดำๆผิวเข้ม) ตอบมาแบบไม่เต็มใจ ดูก็ไม่เห็นหรอก ! ไปติดต่อรถทัวร์สิ่ ให้รถทัวร์รับผิดชอบสิ่ ดูไปทำไม นั่งของอะไรก็ไปติดต่ออันนั้นสิ่
ผม: เอิ่มครับ ...งือออ(เพื่อนสะกิดมาแล้วนะเว้ย จุดประสงค์คือดูกล้องไม่ใช่หรอ ต้องอย่ามาเสียเปล่าดิ่)
พี่ครับให้ผมดูกล้องสักหน่อยนะครับ
เจ้าหน้าที่ : มางั้นมาดูมาา !! พูดแบบไม่เต็มใจ
...เข้าไปถึงสิ่งที่เห็น จอดับประมาณ 6 จอ มี 1 ทีวีจองใหญ่ๆ 4 ช่อง เห็นแค่ภายใน บริ้วณที่ผู้โดยสารจองตั๋ว กับลูกเจ้าหน้าที่ 2 คนที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่ในห้องนั้นอย่างเมามันส์ !!! ...
เจ้าหน้าที่ : เห็นไหม มีแค่นี้ที่เหลือ ตายไปหมดล่ะ!!! ตอบแบบขี้เกียจไม่อยากให้เข้ามามั่วในห้องนั้น ไม่เต็มใจ พูดหยาบมากเหมือนเห็นเราเด็กกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้ เขาตอบว่า แถวชานชาลาง่าไม่มี (เราคิดในใจ แล้วที่เห็นกับตาเป็นร้อยๆตัวล่ะ ใช้ไม่ได้สักตัวเลยหรอ ) ก็เลยหมดหวัง
ผิดหวังมาก กลับมาบริษัทศรีสุเทพอีกครั้งเขาว่าจะติดต่อไปยังผู้โดยสารทุกคาดูอีกที ก็จะรอดูอีก แต่ตอนนี้เหนื่อยใจมากถือว่าฟาดเคราะห์มันเป็นดวงซวยผมจริงๆในวันนี้ แม้มูลค่าอาจจะไม่มากแต่มันก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับผมและผมก็ไม่ได้รวยอะไรมากมายแค่นักศึกษาที่ตามหาความฝันในเมืองกรุงแค่นั้นเอง แต่อย่างไรมันก็หายไปแล้วคงต้องเก็บตังค์อีกนาน ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นและขอบคุณครับที่อ่านจบ...
ขอให้คนประเภทมิจฉาชีพ พวกนี้รีบหมดโลกไปเสียทีเถอะ รกโลก
"ฝากไว้ก่อนจบสิ่งที่ผมคิดได้ในเหตุการณ์นี้
!!สังคมคนรวยดูถูกคนจน เรื่องจริง!!!
!!คนจน ไม่มีสิทธิ์ ทำอะไรก็ผิด เรื่องจริง!!!
!!เด็ก 19 ปี ก็มีหัวใจ เข้าไปเห็นลูกเจ้าพนักงานเล่นเกมส์อย่างมีความสุข
ใน ขณะที่ผมกำลังมีความทุกข์ ตอนนั้นผมอยากย้อนไปตอนที่ผมไม่รู้จักคำว่าโตนั่งเล่นอยู่ที่บ้านมีพ่อแม่ปกป้องตลอดเวลา
แต่ผมเข้ามาในเมืองกรุงผมต้องต่อสู้ สายตาทุกคนมีมองผมเหมือนตัวปัญหา และพาตัวเองให้รอดจากภัยต่างๆที่เผชิญ
!! คนมีอำนาจ ทำอะไรก็ถูก เรื่องจริง !!
!!น้ำใจคนไทย หายไปทันทีตอนที่อีกคนกำลังต้องการ !!
!! ตอนที่เจอเรื่องเดือนร้อน ผมโทรไป ต่างก็ต่างเกี่ยงกันโทษฝ่ายนู้นฝ่ายนี้ให้รับผิดชอบ
ตอนนี้ผมต้องรับผิดชอบตัวเองแล้วล่ะ รับผิดชอบที่ไม่น่าเหนื่อยหรือเสียเวลากับคนพวกนี้ในเวลา 1 วันแล้วไม่ได้อะไรกลับมาเลย
ได้กลับมาแค่ความหวังของคำว่ารอ กับน้ำใจแล้งๆ ที่เขาให้กัน !!