คือขอเล่าก่อนครับว่า พ่อผมเมื่อก่อนแกเป็นเด็กวัดมาก่อน แกมักจะบอกผมหลายๆอย่างทั้งความลำบากสมัยก่อนที่ปู่ไม่มีเงินเลี้ยงดูพ่อ ปู่เลยให้พ่อไปอยู่วัดตั้งแต่ประถมจนพ่อทำงานส่งตัวเองเรียนจบมหาลัย
ตั้งแต่ผมเด็กๆเท่าที่จำความได้เลย พ่อจะบอกว่ากินข้าวกินปลาให้หมดอย่าเหลือสักเม็ด ซึ่งผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดในช่วงวัยเด็กและแกมักจะเล่าถึงเมื่อก่อนให้ผมฟังตลอดว่า รู้ไหม ตอนพ่ออยู่ในวัดต้องลำบากขนาดไหนตอนเด็กๆมีข้าวเหลือก้นบาตรจากหลวงพ่อก็ต้องแบ่งกันกินกับเด็กวัดคนอื่น ไม่มีมื้อไหนที่อิ่ม ถึงกับข้าวจะไม่อร่อยจะกลืนไม่ลงแต่ก็ต้องกิน เพราะถ้าไม่กินก็จะไม่มีกินอีกบ้างละ กินเพื่ออยู่ไม่ใช้อยู่เพื่อกินบ้างละ ต้องลำบากนู้นนี้อีกเยอะแยะไปหมด พอเริ่มโตกว่าจะหาเงินซื้อข้าวซื้อของใช้จำเป็นได้นั้นมันยาก แกต้องรับจ้างทำงานเยอะไปหมด ส่งหนังสือพิมพ์ ล้างจาน ขับรถTaxi และอื่นๆ ต้องเหนื่อยขนาดไหนถึงจะได้เงินมาซื้อข้าวลงท้องในแต่ละมื้อบ้างละ ต้องประหยัดตลอดเวลา จนพ่อเริ่มขี้เหนียว จะใช้เงินทำอะไรต้องคำนวนร้อยแปดว่า จำเป็นไหมที่ต้องซื้อ ของเก่าใช้ได้อยู่รอจนมันใช้ไม่ได้ก่อน ซื้อไปมันคุ้มราคาไหมบลาๆ
และด้วยความที่บ้านผม(ตอนนี้)เปิดร้านค้าขายด้วย พ่อแกก็ยิ่งสอนตลอดแต่ว่ารอลูกค้ากว่าจะได้เงิน กว่าจะมีเงินต้องเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันมืด แต่ได้กำไรไม่สม่ำเสมอ ไหนจะค่าใช้จ่ายในครอบครัวค่าไฟน้ำ กับข้าว ไหนจะปัญหาทางด้านอากาศ ด้านเศรษฐกิจบ้างละ
พ่อแกจะสอนจะบ่น แบบนี้ประจำ แกกรอกหูผมแต่เด็กอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด พอเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆซึ่งเอาจริงผมนั้นยังไม่เข้าใจความหมายจริงๆของเรื่องที่แกสอนผมมาตลอดเลยในช่วงที่ผ่านมา มีบ้างกินข้าวเหลือ มีบ้างใช้เงินฟุ่มเฟือย ซื้อรองเท้า ซื้อของใช้ เติมเกม ไปเที่ยวตามภาษาเด็กโดยไม่สนใจเรื่องที่พ่อเคยสอนผมเลย
จนกระทั่ง..ผมอยู่ม.ปลายผมตอนนั้นติดเที่ยวกินเหล้า (แต่ก็ไม่ได้ทิ้งการเรียนนะครับยังลอกการบ้าน ลอกข้อสอบอยู่..?) ทางบ้านผมมีปัญหาทางด้านการเงินและมีปัญหากับน้องของพ่อที่ต้องการมรดกทีมากกว่าพ่อ (จากปู่ที่เสียไปแล้ว) ซึ่ง..น้องของพ่อนั้นมีทั้งการพนัน มีทั้งนู้นนี้เต็มไปหมด จนเรื่องถึงศาล และช่วงนั้นเศรษฐกิจตก การเงินที่บ้านแย่ ถึงแย่มาก ทางบ้านผมถึงแม้จะส่งเงินให้ผมใช้ทุกเดือน (ผมย้ายมาเรียนที่กทม.) แต่ทางบ้านนั้นกินอยู่ลำบากมาก ผมก็พยามยามทำทุกวิธีทางที่จะช่วยทางบ้านได้ ลดเงินที่ได้รับ หางานพิเศษ ตอนนั้นผมแบบว่า จะเรียกว่าลำบาก ก็ลำบากมากจริงๆครับ ถึงทางบ้านเขาจะบอกว่าเรียนไปเถอะไม่ต้องคิดมาก และแบบด้วยคำพูด ความเป็นห่วงของทางบ้านในหลายๆเรื่องจนผมพึ่งมานึกย้อนตัวเองในสิ่งที่ทำลงไปว่ามันห่วยแตกมาก
ผมแบบเริ่มเปลี่ยนตัวเองเรื่อยๆจนเริ่มกลับมาเป็นเด็กม.ปลายธรรมดาที่เขาเป็นกัน อืม.. มันแบบว่าหลายๆเรื่องเต็มไปหมด ผมเปลี่ยนไปหมดทั้งการใช้เงิน รู้คุณค่าของเงินจริงๆว่าแค่10บาทเหรียญเดียวอาจจะน้อยถ้าเก็บอีกไม่กี่เหรียญก็พอ30ซื้อข้าวกินได้ จากกินข้าวเหลือกลายเป็นแม้แต่เม็ดเดียวยังไม่เหลือ จากไม่ชอบกินพวกโหระพา ถั่วงอกที่เขาจะให้หยิบกินฟรีในร้านก๋วยเตี๋ยวต้องฝืนกินเพื่อให้อิ่มท้องยิ่งขึ้นจนกลายเป็นลูกค้าประจำของร้านนั้นไปเลย จากเลือกกินกลายเป็นแค่มีอะไรกินได้ก็กินไปเลย กินจนไม่เหลืออะไรหมดทุกครั้ง หรือบางทีอดมื้อกินมื้อมาเรื่อยๆ
พอมหาลัย ผมก็ยังติดเป็นนิสัยหลายๆอย่างจากที่เป็นมาตลอดช่วงม.ปลายทั้งประหยัดอดออมจนเก็บเงินโดยรวมด้วยวิธีต่างๆได้หลายบาท แต่พอมีเงินมันก็มีสิ่งที่ต้องจ่ายเช่นกัน จนต้องเริ่มใหม่หมดที่มหาลัย ตอนนี้ทางบ้านเริ่มดีขึ้นปัญหาภายในทุกอย่างจบ แต่ก็ติดปัญหาภายนอกอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้นเรื่องเศรษฐกิจ และมาอยู่มหาลัยก็ต้องมีค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นมากมายเช่น ค่ากิจกรรมต่างๆ
ผมมาอยู่มหาลัยผมกินข้าวโรงอาหาร มันก็จะมีคนที่กินข้าวไม่หมด กินข้าวเหลือพูนจาน ซึ่งผมก็เข้าใจคนกินข้าวเหลือนะครับเพราะผมก็เคยเป็นมาก่อน อาจจะมาจากไม่อร่อย รสไม่ถูกปาก อิ่ม ก็อยากกินให้ลองท้องเฉยๆ ลดความอ้วน เจอเส้นผม แมลง บลาๆเต็มไปหมด ถ้าเรื่องเส้นผมกับแมลงและความสกปรกนะ ผมก็ไม่กินหรอกบอกไว้ก่อน
ซึ่งผมก็แบบ ทุกครั้งเลยนะที่จุดทิ้งเศษอาหารหรือ เก็บจาน มันจะแบบมีเศษข้าวและกับข้าวเหลือจนกองๆ ผมเห็นแล้วรู้สึกเสียดายมากกกก คือถ้าแค่หนึ่งคนกินเหลือมันอาจจะดูน้อย แต่ถ้าทุกคนเหลือและมารวมกัน มันเยอะมาก มันรู้สึกแบบเข้าใจนะว่าแต่ละคนมีเหตุผลที่ต่างกัน แต่แบบมันเหลือเยอะจัง บางวันผมไม่อิ่มเพราะแม่ค้าเขาให้น้อยและเห็นคนกินเหลือจนแบบคิดในใจว่าเสียดายทำไมเขาไม่ให้เราเยอะจนสามารถกินเหลือได้บ้าง..? คือจะพูดก็พูดเถอะมันรู้สึกแบบนี้จริงๆ
ถ้าใครจะว่าผมว่ายุ่งไรกับเขา จะเหลือก็สิทธิ์ของเขา คือผมก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยครับแต่เนื่องจากผมอยากมาแชร์ว่าแบบ คนทุกคนนั้นก็มีประสบการณ์ที่ต่างกันเนอะ
บางคนอาจจะคิดว่าเงินข้าจะเหลือจะซื้อของแพงกินจะทำอะไรก็ได้ หาเงินเองได้จะมายุ่งอะไร ก็ขอตอบว่า ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิหรือกำหนดอะไรใดๆทั้งสิ้น
เรื่องแรก ผมแค่อยากจะมาบอกกล่าวว่าคนทุกคนนั้นลำบากและสบายไม่เท่ากัน ไม่มีอาชีพหรือการหาเงินแบบสุจริตจะถูกตำหนิหรือดูถูกได้หรอกครับ เรื่องเงินทองบางท่านอาจจะคิดว่ามันของนอกกาย แต่มันเป็นสิ่งจำเป็นในการดำเนินชีวิตเช่นกันครับ บางท่านจะคิดว่าพ่อแม่ให้มาก็ใช้ๆไปหมดก็ขอใหม่ได้ แต่อย่าลืมนะครับว่าไม่มีอะไรที่แน่นอนอย่างผมก็ได้ ไม่มีใครทราบหรอกครับว่าปัญหาจะมาวันนี้หรือวันไหน แต่ที่เราทราบคือตอนนี้เรามีอะไรอยู่ท่านอาจจะมีทุนจากครอบครัวหรือบางท่านอาจจะไม่มีหรือท่านที่ทำงาน ท่านจะใช้จ่ายอะไรก็ได้ จะตบรางวัลให้ตัวเองมีความสุขจากการทำงานหาเงินก็ได้เช่นกันครับ
แต่ถ้าท่านยังเป็นนร. น.ศ. หรือยังอยู่ในฐานะที่ยังขอเงินจากทางพ่อแม่อยู่ ผมขอแนะนำนะครับอย่าลืมออมตังนะครับ ท่านไม่อาจทราบได้ว่าปัญหาจะเกิดขึ้นเช่น ทางบ้านประสบปัญหาทั้งเรื่องเงิน สุขภาพหรือ..อุบัติเหตุ (ขออภัยที่กล่าวออกมา ไม่ได้มีเจตนาแช่งหรือประการใด) ท่านต้องไม่ลืมว่าเออเรามีตอนนี้ได้เพราะเงินของทางบ้านนะ ถ้าเงินทางบ้านอยู่ดีๆหายไปเราควรทำเช่นใด ไม่มีอะไรแน่นอนนะครับอย่างผมก็ด้วยที่ไม่ได้สนใจเรื่องรอบข้างจนพอมีเรื่องที่จะพึ่งจะรู้ว่าแย่แค่ไหน
อย่าลืมคิดถึงปัจจุบันและคนข้างหลังที่ช่วยเหลืออยู่นะครับ พยายามออมตังทุกครั้งที่มีตังนะครับก่อนที่ปัญหามาและไม่มีตังให้หยิบจับได้ และพยายามหาช่องทางทำเงินด้วยนะครับเงินไม่ได้มาจากแค่แหล่งเดียวครับ อาจมาจากขายของออนไลน์ ทำงานพิเศษ รับจ้างต่างๆ รับสอน รับติว และอื่นๆตามความถนัดครับหรือสนใจครับ
และเรื่องที่สอง อาจจะเป็นความเห็นแก่ตัว แต่ขอพูดว่า การเหลือกับข้าวมันไม่ดีนะครับ คือถ้าเป็นไปได้พยายามกินให้หมดครับ ถ้าเขาให้เยอะคราวหลังก็บอกแม่ค้าไปว่าขอข้าวน้อยๆหนูกลัวกินไม่หมดก็ได้ หรือแบบถ้าไม่อร่อยจริงๆไม่อยากเข้าปากเลยก็เข้าใจครับรวมถึงสกปรกด้วยไม่ว่ากัน แต่ถ้าเป็นไปได้กินให้หมดนะครับ ตอนนี้ท่านอาจจะยังไม่มีปัญหาอะไรและยังไม่เข้าใจความรู้สึกของการกินอะไรก็ได้ให้อยู่ท้อง กินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกินหรือแม้แต่ไม่มีจะกินเลยพวกนี้ จนกระทั่งจะได้เจอกับตัวเองถึงจะเข้าใจได้(ขอโทษครับแค่เปรียบเทียบ) ถึงจะรู้ว่าแม้แต่ข้าวเม็ดเดียวมันอาจจะดูน้อยแต่ถ้ามันรวมกันเป็นกองในจาน มันก็ทำให้อิ่มได้เช่นกันครับ
ขอบคุณครับ ที่อ่านทั้งหมดจนถึงตอนนี้ ผมแค่รู้สึกว่าอยากแชร์และออกความคิดเห็นเท่านั้น ผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยครับ แค่เป็นในมุมมองโดยภาพรวมจากผมเท่าน้ันครับ ถ้าไม่พอใจสามารถบอกได้เลยครับ ผมแค่หวังดีและเป็นห่วง อยากให้ทุกท่านได้ทราบเพิ่มเติมจากเรื่องที่เล่าข้างต้นเท่านั้นครับ
แท็กห้องผิดขออภัยด้วยครับ พอดีไม่รู้ควรจะลงที่ไหนดีครับ
ไม่มีอะไรแน่นอนครับในชีวิตนี้ + กินข้าวเหลือ + แชร์ประสบการณ์จากเรื่องจริง
ตั้งแต่ผมเด็กๆเท่าที่จำความได้เลย พ่อจะบอกว่ากินข้าวกินปลาให้หมดอย่าเหลือสักเม็ด ซึ่งผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดในช่วงวัยเด็กและแกมักจะเล่าถึงเมื่อก่อนให้ผมฟังตลอดว่า รู้ไหม ตอนพ่ออยู่ในวัดต้องลำบากขนาดไหนตอนเด็กๆมีข้าวเหลือก้นบาตรจากหลวงพ่อก็ต้องแบ่งกันกินกับเด็กวัดคนอื่น ไม่มีมื้อไหนที่อิ่ม ถึงกับข้าวจะไม่อร่อยจะกลืนไม่ลงแต่ก็ต้องกิน เพราะถ้าไม่กินก็จะไม่มีกินอีกบ้างละ กินเพื่ออยู่ไม่ใช้อยู่เพื่อกินบ้างละ ต้องลำบากนู้นนี้อีกเยอะแยะไปหมด พอเริ่มโตกว่าจะหาเงินซื้อข้าวซื้อของใช้จำเป็นได้นั้นมันยาก แกต้องรับจ้างทำงานเยอะไปหมด ส่งหนังสือพิมพ์ ล้างจาน ขับรถTaxi และอื่นๆ ต้องเหนื่อยขนาดไหนถึงจะได้เงินมาซื้อข้าวลงท้องในแต่ละมื้อบ้างละ ต้องประหยัดตลอดเวลา จนพ่อเริ่มขี้เหนียว จะใช้เงินทำอะไรต้องคำนวนร้อยแปดว่า จำเป็นไหมที่ต้องซื้อ ของเก่าใช้ได้อยู่รอจนมันใช้ไม่ได้ก่อน ซื้อไปมันคุ้มราคาไหมบลาๆ
และด้วยความที่บ้านผม(ตอนนี้)เปิดร้านค้าขายด้วย พ่อแกก็ยิ่งสอนตลอดแต่ว่ารอลูกค้ากว่าจะได้เงิน กว่าจะมีเงินต้องเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันมืด แต่ได้กำไรไม่สม่ำเสมอ ไหนจะค่าใช้จ่ายในครอบครัวค่าไฟน้ำ กับข้าว ไหนจะปัญหาทางด้านอากาศ ด้านเศรษฐกิจบ้างละ
พ่อแกจะสอนจะบ่น แบบนี้ประจำ แกกรอกหูผมแต่เด็กอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด พอเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆซึ่งเอาจริงผมนั้นยังไม่เข้าใจความหมายจริงๆของเรื่องที่แกสอนผมมาตลอดเลยในช่วงที่ผ่านมา มีบ้างกินข้าวเหลือ มีบ้างใช้เงินฟุ่มเฟือย ซื้อรองเท้า ซื้อของใช้ เติมเกม ไปเที่ยวตามภาษาเด็กโดยไม่สนใจเรื่องที่พ่อเคยสอนผมเลย
จนกระทั่ง..ผมอยู่ม.ปลายผมตอนนั้นติดเที่ยวกินเหล้า (แต่ก็ไม่ได้ทิ้งการเรียนนะครับยังลอกการบ้าน ลอกข้อสอบอยู่..?) ทางบ้านผมมีปัญหาทางด้านการเงินและมีปัญหากับน้องของพ่อที่ต้องการมรดกทีมากกว่าพ่อ (จากปู่ที่เสียไปแล้ว) ซึ่ง..น้องของพ่อนั้นมีทั้งการพนัน มีทั้งนู้นนี้เต็มไปหมด จนเรื่องถึงศาล และช่วงนั้นเศรษฐกิจตก การเงินที่บ้านแย่ ถึงแย่มาก ทางบ้านผมถึงแม้จะส่งเงินให้ผมใช้ทุกเดือน (ผมย้ายมาเรียนที่กทม.) แต่ทางบ้านนั้นกินอยู่ลำบากมาก ผมก็พยามยามทำทุกวิธีทางที่จะช่วยทางบ้านได้ ลดเงินที่ได้รับ หางานพิเศษ ตอนนั้นผมแบบว่า จะเรียกว่าลำบาก ก็ลำบากมากจริงๆครับ ถึงทางบ้านเขาจะบอกว่าเรียนไปเถอะไม่ต้องคิดมาก และแบบด้วยคำพูด ความเป็นห่วงของทางบ้านในหลายๆเรื่องจนผมพึ่งมานึกย้อนตัวเองในสิ่งที่ทำลงไปว่ามันห่วยแตกมาก
ผมแบบเริ่มเปลี่ยนตัวเองเรื่อยๆจนเริ่มกลับมาเป็นเด็กม.ปลายธรรมดาที่เขาเป็นกัน อืม.. มันแบบว่าหลายๆเรื่องเต็มไปหมด ผมเปลี่ยนไปหมดทั้งการใช้เงิน รู้คุณค่าของเงินจริงๆว่าแค่10บาทเหรียญเดียวอาจจะน้อยถ้าเก็บอีกไม่กี่เหรียญก็พอ30ซื้อข้าวกินได้ จากกินข้าวเหลือกลายเป็นแม้แต่เม็ดเดียวยังไม่เหลือ จากไม่ชอบกินพวกโหระพา ถั่วงอกที่เขาจะให้หยิบกินฟรีในร้านก๋วยเตี๋ยวต้องฝืนกินเพื่อให้อิ่มท้องยิ่งขึ้นจนกลายเป็นลูกค้าประจำของร้านนั้นไปเลย จากเลือกกินกลายเป็นแค่มีอะไรกินได้ก็กินไปเลย กินจนไม่เหลืออะไรหมดทุกครั้ง หรือบางทีอดมื้อกินมื้อมาเรื่อยๆ
พอมหาลัย ผมก็ยังติดเป็นนิสัยหลายๆอย่างจากที่เป็นมาตลอดช่วงม.ปลายทั้งประหยัดอดออมจนเก็บเงินโดยรวมด้วยวิธีต่างๆได้หลายบาท แต่พอมีเงินมันก็มีสิ่งที่ต้องจ่ายเช่นกัน จนต้องเริ่มใหม่หมดที่มหาลัย ตอนนี้ทางบ้านเริ่มดีขึ้นปัญหาภายในทุกอย่างจบ แต่ก็ติดปัญหาภายนอกอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้นเรื่องเศรษฐกิจ และมาอยู่มหาลัยก็ต้องมีค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นมากมายเช่น ค่ากิจกรรมต่างๆ
ผมมาอยู่มหาลัยผมกินข้าวโรงอาหาร มันก็จะมีคนที่กินข้าวไม่หมด กินข้าวเหลือพูนจาน ซึ่งผมก็เข้าใจคนกินข้าวเหลือนะครับเพราะผมก็เคยเป็นมาก่อน อาจจะมาจากไม่อร่อย รสไม่ถูกปาก อิ่ม ก็อยากกินให้ลองท้องเฉยๆ ลดความอ้วน เจอเส้นผม แมลง บลาๆเต็มไปหมด ถ้าเรื่องเส้นผมกับแมลงและความสกปรกนะ ผมก็ไม่กินหรอกบอกไว้ก่อน
ซึ่งผมก็แบบ ทุกครั้งเลยนะที่จุดทิ้งเศษอาหารหรือ เก็บจาน มันจะแบบมีเศษข้าวและกับข้าวเหลือจนกองๆ ผมเห็นแล้วรู้สึกเสียดายมากกกก คือถ้าแค่หนึ่งคนกินเหลือมันอาจจะดูน้อย แต่ถ้าทุกคนเหลือและมารวมกัน มันเยอะมาก มันรู้สึกแบบเข้าใจนะว่าแต่ละคนมีเหตุผลที่ต่างกัน แต่แบบมันเหลือเยอะจัง บางวันผมไม่อิ่มเพราะแม่ค้าเขาให้น้อยและเห็นคนกินเหลือจนแบบคิดในใจว่าเสียดายทำไมเขาไม่ให้เราเยอะจนสามารถกินเหลือได้บ้าง..? คือจะพูดก็พูดเถอะมันรู้สึกแบบนี้จริงๆ
ถ้าใครจะว่าผมว่ายุ่งไรกับเขา จะเหลือก็สิทธิ์ของเขา คือผมก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยครับแต่เนื่องจากผมอยากมาแชร์ว่าแบบ คนทุกคนนั้นก็มีประสบการณ์ที่ต่างกันเนอะ
บางคนอาจจะคิดว่าเงินข้าจะเหลือจะซื้อของแพงกินจะทำอะไรก็ได้ หาเงินเองได้จะมายุ่งอะไร ก็ขอตอบว่า ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิหรือกำหนดอะไรใดๆทั้งสิ้น
เรื่องแรก ผมแค่อยากจะมาบอกกล่าวว่าคนทุกคนนั้นลำบากและสบายไม่เท่ากัน ไม่มีอาชีพหรือการหาเงินแบบสุจริตจะถูกตำหนิหรือดูถูกได้หรอกครับ เรื่องเงินทองบางท่านอาจจะคิดว่ามันของนอกกาย แต่มันเป็นสิ่งจำเป็นในการดำเนินชีวิตเช่นกันครับ บางท่านจะคิดว่าพ่อแม่ให้มาก็ใช้ๆไปหมดก็ขอใหม่ได้ แต่อย่าลืมนะครับว่าไม่มีอะไรที่แน่นอนอย่างผมก็ได้ ไม่มีใครทราบหรอกครับว่าปัญหาจะมาวันนี้หรือวันไหน แต่ที่เราทราบคือตอนนี้เรามีอะไรอยู่ท่านอาจจะมีทุนจากครอบครัวหรือบางท่านอาจจะไม่มีหรือท่านที่ทำงาน ท่านจะใช้จ่ายอะไรก็ได้ จะตบรางวัลให้ตัวเองมีความสุขจากการทำงานหาเงินก็ได้เช่นกันครับ
แต่ถ้าท่านยังเป็นนร. น.ศ. หรือยังอยู่ในฐานะที่ยังขอเงินจากทางพ่อแม่อยู่ ผมขอแนะนำนะครับอย่าลืมออมตังนะครับ ท่านไม่อาจทราบได้ว่าปัญหาจะเกิดขึ้นเช่น ทางบ้านประสบปัญหาทั้งเรื่องเงิน สุขภาพหรือ..อุบัติเหตุ (ขออภัยที่กล่าวออกมา ไม่ได้มีเจตนาแช่งหรือประการใด) ท่านต้องไม่ลืมว่าเออเรามีตอนนี้ได้เพราะเงินของทางบ้านนะ ถ้าเงินทางบ้านอยู่ดีๆหายไปเราควรทำเช่นใด ไม่มีอะไรแน่นอนนะครับอย่างผมก็ด้วยที่ไม่ได้สนใจเรื่องรอบข้างจนพอมีเรื่องที่จะพึ่งจะรู้ว่าแย่แค่ไหน
อย่าลืมคิดถึงปัจจุบันและคนข้างหลังที่ช่วยเหลืออยู่นะครับ พยายามออมตังทุกครั้งที่มีตังนะครับก่อนที่ปัญหามาและไม่มีตังให้หยิบจับได้ และพยายามหาช่องทางทำเงินด้วยนะครับเงินไม่ได้มาจากแค่แหล่งเดียวครับ อาจมาจากขายของออนไลน์ ทำงานพิเศษ รับจ้างต่างๆ รับสอน รับติว และอื่นๆตามความถนัดครับหรือสนใจครับ
และเรื่องที่สอง อาจจะเป็นความเห็นแก่ตัว แต่ขอพูดว่า การเหลือกับข้าวมันไม่ดีนะครับ คือถ้าเป็นไปได้พยายามกินให้หมดครับ ถ้าเขาให้เยอะคราวหลังก็บอกแม่ค้าไปว่าขอข้าวน้อยๆหนูกลัวกินไม่หมดก็ได้ หรือแบบถ้าไม่อร่อยจริงๆไม่อยากเข้าปากเลยก็เข้าใจครับรวมถึงสกปรกด้วยไม่ว่ากัน แต่ถ้าเป็นไปได้กินให้หมดนะครับ ตอนนี้ท่านอาจจะยังไม่มีปัญหาอะไรและยังไม่เข้าใจความรู้สึกของการกินอะไรก็ได้ให้อยู่ท้อง กินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกินหรือแม้แต่ไม่มีจะกินเลยพวกนี้ จนกระทั่งจะได้เจอกับตัวเองถึงจะเข้าใจได้(ขอโทษครับแค่เปรียบเทียบ) ถึงจะรู้ว่าแม้แต่ข้าวเม็ดเดียวมันอาจจะดูน้อยแต่ถ้ามันรวมกันเป็นกองในจาน มันก็ทำให้อิ่มได้เช่นกันครับ
ขอบคุณครับ ที่อ่านทั้งหมดจนถึงตอนนี้ ผมแค่รู้สึกว่าอยากแชร์และออกความคิดเห็นเท่านั้น ผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยครับ แค่เป็นในมุมมองโดยภาพรวมจากผมเท่าน้ันครับ ถ้าไม่พอใจสามารถบอกได้เลยครับ ผมแค่หวังดีและเป็นห่วง อยากให้ทุกท่านได้ทราบเพิ่มเติมจากเรื่องที่เล่าข้างต้นเท่านั้นครับ
แท็กห้องผิดขออภัยด้วยครับ พอดีไม่รู้ควรจะลงที่ไหนดีครับ