ขอบคุณสำหรับยิ้มที่มีให้กับโลกครับ

ในเช้าอันแสนร้อนและง่วงงุนของผม เกิดสดใสขึ้นทันตา เพราะระหว่างลอดใต้สถานีราชปรารภ ก็เหลือบไปเห็นสาวคนนึงในชุดเดรสสีกรมปกขาว สวมหมวกลายดอกสีดำ เธออยู่บนเบาะของวินมอเตอร์ไซรับจ้าง เธอเหลือบตาเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดยามเช้าเกือบสาย แล้วยิ้มสู้ออกไปทั้งหน้าและแววตา ผมอยากจะคิดว่ามันบังเอิญได้จังหวะไปเองก็ได้ ในความสงสัยปนประทับใจทำให้ผมผ่อนคันเร่งและหันไปมองเธอเต็มๆตา ใช่ เธอยังหันไปมองฟ้า มองยอดตึกและยิ้มสดใสเหมือนเดิม แต่ก็หลบหน้าลงไวอาจจะด้วยแสงแดดหรือสังเกตุเห็นสายตาของผมก็เป็นไปได้ จากนั้นผมเลยบิดคันเร่งและทิ้งเธอไว้ข้างหลัง พร้อมกับที่พี่วินชลอรถเพื่อเข้าสู่คอนโดแถวๆนั้น (ผมคิดว่านะ)
            จากที่ตรงนี้เป็นระยะเพียงครึ่งเดียวของระยะทางที่ผมต้องเดินทางไป เมื่อสักครู่ผมยังง่วง ยังสาปแช่งแสงแดดที่ร้อนแผดเผา แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ผมรู้สึกว่าได้รับบางอย่างมาจากเธอคนนั้น บางอย่างที่เราไม่ต้องการ บางคนอาจจะเฝ้ารออยู่ บางอย่างที่แสนธรรมดาที่นี่ ที่อื่นๆอาจจะไม่มีไม่เหมือน ความสดใสอาจอยู่ใกล้ๆแค่ลองมองหา มองโลกที่ความสดใสโลกก็น่าอยู่ขึ้นมากแล้วคำว่าโลกอยู่ยากจะถูกพูดถึงน้อยลง
            สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ผมได้คิดหลังจากเลยผ่านเธอมา ความง่วงไม่มีแล้ว ถึงที่ทำงานโดยสวัสดิภาพ จึงได้มาแบ่งปันเรื่องราวที่ธรรมดานี้เผื่อมีผู้ที่ได้อ่านผ่านๆแต่ได้มุมมองใหม่ๆ เพิ่มสักหนึ่งคนก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วครับ ถ้าได้เจอเธอก็อยากจะบอกเธอว่า "ขอบคุณสำหรับความสดใสที่มีให้โลกครับ"