เหนื่อยจัง .ใจ.

ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน ที่เวลาลาป่วยก็ต้องแคร์ว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร หัวหน้าจะมองว่าเราทิ้งงานไหม เอาจริงภาระหน้าที่เราไม่มีอะไรเลยขาดเราไปคนนึงใครสักคนทำแทนได้สบาย แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเวลา

ชีวิตของคนเราเปรียบเสมือนการเดินทางไกลที่เต็มไปด้วยอุปสรรค สำหรับฉัน จุดเริ่มต้นของชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ฉันเติบโตมาในต่างจังหวัดด้วยความยากลำบาก ในวัยประถมฉันยังไม่สามารถอ่านออกเขียนได้ แม้แต่

การเป็นผู้ใหญ่นี่มันเหนื่อยจริง ๆ นะคะพึ่งอายุ16เเต่ต้องเเบกรับอะต่อะไรไว้มากมาย หันไปหาใครก็ว่างเปล่า เหมือนกำหนดให้มาอยู่คนเดียว ภาระมากมายไม่ได้ก่อก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบพอคนที่ก่อไว้ก็เมินเฉย อายุเเ

อยากรู้ว่าเพื่อนๆมีแนวคิดบวกยังไงให้รู้สึกสู้อีกครั้งคะ ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยๆล้าๆหมดไฟกับการทำงานแต่ก็ยังมีภาระที่ต้องผ่อน อายุแค่18 ทำไมเหนื่อยขนาดนี้

เราป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาปีแล้ว ตอนนี้เราท้อมาก อยากตายหลายรอบแล้ว ทำร้ายร่างกายตัวเองก็แล้ว แต่มันทำไม่ได้จริงเพราะยังมีห่วงกับครอบครัวอยู่ เราเอาก็แตกสลายไปนานแล้วมาจอเพื่อนทิ้งอีก ไม่รู้จะทำยังไงแล้

นี่เป็นคำถามที่ถามตัวเองทุกวัน ว่ามันต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ ทำไมไม่เห็นเหมือนคนอื่นๆเลย เพราะต้นทุนชีวิตมันมีไม่เท่ากันใช่ไหม ทำไมชีวิตเราถึงเหนื่อยจัง ถึงลำบากจัง ไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน ไหนจะเรื่อ

เพิ่งเรียนจบทำงานได้1 ปี เพิ่งปลดไปได้5หมื่น ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อย จะซื้อรถสักคันก็จนปัญญาเพราะหนี้จะมีเพิ่ม ทนลำบากไม่มีอะไรไปก่อนสักพัก หนี้ที่ว่า8แสนนั้นคือหนี้กู้เรียน และหนี้ของแม่ที่เราต้องรับภาระใ